Ik woon tegenwoordig weliswaar weer alleen, met de twee honden en twee katten, helemaal vrij voel ik me nog niet. Meneer is vandaag in Amsterdam en omstreken, heeft een spannende afspraak (zo hoopt hij) met een oude vlam waar hij ruim twintig jaar geleden niet echt een kans bij maakte. Het zit me toch dwars, omdat het zo opportuun aandoet. Hij staat hier nog ingeschreven tot en met oktober waarschijnlijk (en als ik niet geprotesteerd had en een ultimatum gesteld dan had hij hier tot in de lengte der dagen ingeschreven gestaan), heeft nog boeken en een boel ander klein spul hier en wil dat ons contact zo vriendschappelijk mogelijk blijft. Voor de honden, zo beweert hij. Want ja, die delen we. En wat doe je dan? Maar het voelt niet lekker. Bovendien vind ik het onbegrijpelijk dat iemand zodra hij zijn hielen maar gelicht heeft, meteen op zoek gaat naar iemand anders. Zo van, nu ik niet meer bij jou in huis woon, kan ik doen wat ik wil en heb jij er niks mee te maken. Op zich is dat natuurlijk ook wel zo, maar er wordt toch nogal grof met gevoelens om gegaan. Met mijn gevoelens. Het kost normaliter toch wat tijd om een relatie van bijna 10 jaar achter je te laten? Ik hoor het hem nog zeggen, hij zat in zak en as omdat ik het contact zo minimaal mogelijk wilden houden, hij wilde zo graag verder op de relaxte weg die we waren ingeslagen en het voelde allemaal zo vertrouwd...
Er was inderdaad nog een sterke wederzijdse betrokkenheid, en niet alleen vanwege de honden zoals die oude vlam (met knipperlicht relatie, dus ze was wel te vinden voor wat nieuwe spanning in haar bestaan) in Amsterdam me in een mailtje schreef. Vrouwen zijn voor mij de meest onbetrouwbare wezens als het om bijna alles gaat, hoor. Er zijn weinig vrouwen die ik durf te vertrouwen en als vriendin of sympathiek beschouw. Vroeg of laat steken ze namelijk al te graag een mes in je rug. Maar dit terzijde.
Want ik wil graag verder. Het heeft tot mijn eigen verbazing al meer energie en tranen gekost dan ik had verwacht. En ik voel nog steeds geen opluchting, geen bevrijding, geen verlossing van een juk dat me in mijn eigen levensvreugd dwars zit. Als ik hem vertel over de dingen die ik doe, of dat ik bij vrienden ben blijven eten, zie ik een groen monster in zijn norse blik. Hij is jaloers. Vraagt twee dagen later wat ik er dan gegeten heb. Oh lekker zegt hij dan. Stamppot andijvie met spekjes. Hartje zomer en ik at stamppot, hahaha, maar dit terzijde.
Hij koopt appelcider voor me omdat ik dat tijdens onze vakanties in Frankrijk graag dronk, en dan mag ik me niet afvragen waarom hij dat doet? Het is toch best bot, niet? Zout in de wonde. Of goed bedoeld? Omdat hij wil bewijzen dat hij me toch wel kent na zoveel jaren samenwonen. Omdat hij dat tegenover zichzelf heeft te bewijzen?
Dan belanden we precies op het punt waar ik mee worstel. Mijn persoontje heeft er namelijk niet echt iets mee te maken, zo lijkt het. Het gaat alleen om hem. Vandaag is hij namelijk zijn charmantste zelf bij die oude vlam, terwijl ik afgelopen woensdag een bijna dronken, vettig lachende en hardop boerende idioot aan de telefoon had.
En maar doorzagen over alweer een andere ex aan wie hij nog elke dag denkt. Ze waren 3 maanden samen in een studentenhuis, sliepen niet met elkaar en hij is er gillend weggegaan omdat er met dat kind geen land te bezeilen was. Blijkbaar pleegde ze enkele jaren geleden zelfmoord ergens in Frankrijk waar ze vandaan kwam en naar terugging. Kijk, mijn jongere broer pleegde ook zelfmoord, maar daar had meneer nooit ook maar enig begrip voor. Dat doe je de mensen die van je houden niet aan, dat is een egoistische daad. En als ik geen interesse toon in zijn onwerkelijke verheerlijking van een labiel chaotisch wrak, dan wordt hij kwaad en hangt hij op. Nog voordat ik kon zeggen dat ze vast en zeker psychotisch was geweest, zoals hij van mijn broertje beweerde terwijl hij hem nooit gekend heeft.
Klinkt een beetje bitter zo, he? De toevallige passant die dit leest kan denken, waarom hangt iemand de vuile was zo buiten? Maar het is geen vuile was. Het is gewoon realiteit en waarom zou dat schaamtevol binnenskamers moeten blijven? Iedereen gaat door dalen en klautert er weer uit, of niet... Iedereen kent de keerzijde van het geluk, of het ongeluk... of niet...
Het verstand redeneert in retoriek en weerlegt elk argument met tegenargumenten en geeft gelijk dan wel gewonnen. Het gevoel duidt iets heel anders en zou als ik het toestond, de hele dag in tristesse hullen. Maar daar heb ik geen tijd voor, al wentelt mijn ziel zich in stilte door golven van verdriet en afscheid nemen.
Ik weet dat ik het niet zo zou moeten voelen, maar ik heb bijna 10 jaar van mijn leven verspild aan en met iemand die het helemaal niet waard is.
En om maar aan te geven dat ik wel degelijk last heb van zijn gebrek aan betrokkenheid, hij had Sumi, de jongste poes laten ontsnappen omdat hij bij de voordeur niet oplette. Het jonge beestje was al een keer naar buiten gerend en ging toen met volle vaart richting de grote weg. Vreselijke seconden, ze draaide echter om en rende terug. Dit keer sprintte ze naar de tuin van een buurvrouw waar hij haar gelukkig wist te pakken. Mag ik dan geen (e)motie van wantrouwen indienen?
De volgende 10 jaar zijn dus helemaal voor mij alleen. Voor mij en mijn dieren. Vriendschap, daar wil ik misschien nog wel in geloven, maar liefde is toch echt een werkwoord waarvan de vervoegingen naar de knoppen zijn. Ik heb er geen zin meer in en sterker nog, geen behoefte aan. Het is toch allemaal maar spielerei.
Die mening was ik overigens al heel vroeg toegedaan en de ervaring heeft eigenlijk alleen maar mijn gelijk daaromtrent gestaafd. Mensen beloven elkaar eeuwige liefde en trouw, maar in de praktijk komt daar geen snars van terecht. Dat is natuurlijk niet voor iedereen zo, er zijn gelukkig ook heus mensen die samen gelukkig en tevreden kunnen zijn... voor mij is dat echter niet weggelegd. Geen probleem, als ik het maar weet :-), dan kan ik het makkelijker accepteren. Er zijn zoveel andere dingen te doen in het leven.
Dus ondanks dat ik nog niet vrij kan zijn van mijn ex (ik haat het wanneer mensen elkaar zo noemen, maar nu doe ik dat even bewust) omdat ik hem vanwege de honden moet zien, ben ik me toch wel een zekere bevrijding gewaar. Ik weet vooral wat ik niet meer wil en wens. En alleen (kunnen) zijn is voor mij nooit een probleem geweest. En dan besef ik ook dat de relaties die ik aanknoopte, voornamelijk de ander diende. Omdat ze gezelschap wilden. Zich niet meer eenzaam wilden voelen. Dat was met deze laatste meneer ook het geval geweest. Vandaar dat hij meteen weer op zoek ging en gaat. Liefde is inwisselbaar. Mensen zijn inwisselbaar.
Een probleem van alleen zijn is dat mensen geneigd zijn te denken dat je dan beschikbaar bent, of op zoek. Dat irriteert me al mijn hele leven! Dus laat vooral duidelijk zijn dat ik niet beschikbaar ben en niet op zoek. Wie dat wel van me denkt, is een grote sukkel.
0 reacties:
Een reactie plaatsen