 |
| 13 oktober 2011, de Foire in Luik |
In zijn woonplaats Maastricht is Jean-Luc Groenteman, programmamaker en technicus van L1 Radio en TV, overleden. Hij was 42 jaar. Hij bezweek in de nacht van zondag op maandag aan een ernstige ziekte die zich enkele maanden geleden openbaarde. Jean-Luc Groenteman werkte sinds 1998 voor de omroep, als radio-technicus en als programmamaker bij De Bende van Pollux (radio) en Goeiemiddag Limburg (tv). Daarnaast verzorgde hij mede de verslaggeving op Pinkpop en andere festivals. In zijn begintijd bij de omroep werkte hij mee aan het archief-project, waarbij 50 jaar radio werd gedigitaliseerd.
Al vanaf dat ik maandag heel vroeg het trieste nieuws vernam, zie ik de hele tijd beelden van JL, zo door de jaren heen. Onbenullige kleine dingetjes, dat je hem ergens tegen het lijf loopt, tafereeltjes van het uitgaansleven, een hand in de lucht als groet, of even babbelen. Wat ik vooral nog weet is dat hij samen met Mark Denessen en nog een of twee vrienden (Oscar Creemers?) met zo'n vetkuif rondliep, rockabilly style, waren ze 13, of 14 of 15 toen? In ieder geval was het met carnaval, ze werden gearresteerd omdat ze hun broek naar beneden deden op het Vrijthof, de pliesie "moonen", en er was iets met het Mooswief toen...
 |
| Vlaggen bij L1 halfstok voor Jean-Luc (foto: Henk Hover) |
Herinner me vooral de enorme stoere blikken en het vreselijk hard lachen toen dit verhaal naderhand werd naverteld.
Batjes, waren het, maar tot ieders hilariteit en vermaak. Zo bleef hij door de jaren heen
in beeld, de vetkuif maakte plaats voor een "gewoon" kapsel en hij was deel van het (uitgaans)leven in de stad Maastricht dat vooral op momenten als deze, wanneer we afscheid moeten nemen, iets heel vertrouwds heeft waar zoveel mensen, van jong tot oud, bij betrokken zijn.
In 2009 vroeg ik hem voor een paneldiscussie met betrekking tot Gaza en het Israel-Palestina conflict. Jean-Luc is namelijk van Joodse afkomst, zijn vader vertrok naar Tel Aviv en is er werkzaam als rabbi Juda Groenteman. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, toen bedankte hij vriendelijk doch beslist. Ik was al gewaarschuwd dat hij wat dit onderwerp betreft onvermurwbaar zou zijn. Ondanks onze zeer uiteenlopende opvattingen over deze kwestie, was hij erg sportief en wenste hij me succes met het project om geld in te zamelen voor de herbouw van een muziekschool in Gaza. En we zouden het er nog een keertje over hebben. Dat is er nooit meer van gekomen.
 |
| (foto's: Tijmen Ballieux) |
Een paar maanden geleden kwam de film Serpico met Al Pacino ter sprake, ergens op mijn Facebook prikbord of bij een foto. Jean-Luc haakte in en zei dat hij de film op een schijfje zou branden, hij had 'm namelijk binnen handbereik liggen. Diezelfde week nog een envelop met schijf in de brievenbus, en een briefje met tekst en uitleg. En dat we er vooral van moesten genieten. Ik had deze envelop vorige week met opruimen in mijn handen en dacht nog, zo is Jean-Luc. Hartstikke druk met zijn eigen dingen, maar dan via Facebook toch ff iets mee krijgen en er dan gelijk naar handelen. Ik heb de film nog niet bekeken, maar zal wanneer ik daar tijd voor maak, met een glimlach aan Jean-Luc denken. Jammer dat het er nooit meer van gekomen is om een pittig gesprek te voeren over Palestijnen, Israel en terrorisme. Ik weet zeker dat er, zelfs al zouden er harde woorden zijn gevallen, er toch altijd sprake zou blijven van respect voor andermans mening en opvatting. En dat siert hem als mens.
Goede reis, Jean-Luc. Iedereen die jou kende, zal je missen.
0 reacties:
Een reactie plaatsen