zondag 4 december 2011

Pseudo(una)niem

Souris Sipkema
Het is laveren. Tussen de regenbuien door met de honden naar buiten of de lege bordjes van de vaste gasten buitenkaters BruBru en Bijou vullen. Of in huis opruimen. Of tomatensoep maken van een kistje onweerstaanbare cherrytomaatjes. Voor 2,95 bij een authentiek Vlaamse groenteboer gekocht. Super lekker. Maar wat doe ik met zoveel tomaatjes? Of of en. Maar meestal niet. Vaak. Dus.

Ben de voorbije dagen weer fanatiek bezig geweest met de Vodegel website www.vodegel.net en heb via Facebook nieuwe familieleden gevonden. Met een beetje verbeelding is het heel makkelijk om in de huid van de voorouders te kruipen. Met overgrootvader Jules Eduard als spil, of uitgangspunt. Als je stilstaat bij het leed dat mijn familie (en met hen vele anderen) heeft moeten ondergaan tijdens de Japanse bezetting, dan word je niet vrolijk. Vooral als je beseft dat er ook nu nog dagelijks mensen onder dergelijke omstandigheden leven, beroofd van hun vrijheden of zelfs maar basale rechten. Misschien speelt de weersgesteldheid een rol, en is een tanende weerstand door jasloos de wind en regen te trotseren debet aan het gevoel van vandaag: ben namelijk een beetje veel under the weather.

Een paar dagen geleden gebeurde er iets vreemds. Ik ging 's avonds wat brood, groente en fruit naar de ganzen brengen en plots stonden ze alle acht aan het hek en kon ik ze uit de hand voeren. Het was niet omdat ze uitgehongerd waren. Want de dames en heren worden door andere dorpsbewoners rijkelijk voorzien van allerlei spijzen. Van kliekjes tot gekookte aardappeltjes en pluimveegraan toe. En in plaats van dat ik de boel op verschillende plekken over het hekwerk kieperde zodat ze zichzelf konden bedienen, deelde ik de inhoud van de twee tassen beetje bij beetje, sneetjes brood, spitskoolblad en aardappelschillen, het ging allemaal door de mazen van het hek en werd soms voorzichtig en soms onhandig door de ganzen aangenomen. Normaal zijn er drie die bij het hek blijven en die ik uit de hand eten kan geven. Dit keer was het anders en voelde het anders, vanaf het moment dat ik voor ze stond. Uiteraard werden er over en weer wat beleefdheden uitgewisseld op z'n Gaks, de ganzentaal. Gak-gak-gak of gaaaaak is er in diverse toonsoorten en intonaties, je moet maar net het juiste woordje te pakken hebben. En het is een gevoelskwestie. Terwijl ik daar op mijn hurken voor ze zat en ze om de beurt van eten voorzag, dacht ik alleen maar, dit is een gevoelskwestie. Op de juiste golflengte zitten. Maar ik voelde me toch vereerd dat ook de meest waakzame gans dit keer geen afstand hield en zelfs een paar keer terug kwam om een stuk brood of wat groente te halen.

Dieren onderling. Aangezien ik meer tijd doorbreng in het gezelschap van dieren dan van mensen, is het nogal wiedes dat ze een groot deel van mijn belevingswereld vormen. Maar het is dan ook erg leuk en interessant om te zien hoe in huis bijvoorbeeld de twee honden en twee poezen met elkaar omgaan. Of niet. Sascha is eigenlijk niet zo gediend van toenadering. Wat dat betreft kunnen Sascha en Souris even kattig doen. Toch zijn er momenten dat Sumi zich warm kan nestelen tegen een in diepe coma vertoevende Sascha. En dat is altijd vertederend.

Ook Souris met een lang gezicht werkt zonder meer op de lachspieren. Het is van een hoog kleutergehalte, haar behoefte aan aandacht en entertainment. Maar ze is toch ook slim en heeft door naar mij te kijken uitgedokterd hoe ze de deur van de keukenkast kan openen door met haar pootje aan de knop te hangen en zo de deur open te trekken. Ik heb het haar vandaag zien doen en was zowel verbaasd als onder de indruk. Dat kan echter ook wel wat probleempjes opleveren als ze op rooftocht gaat...

Verder passeerden talloze gedachten de revue en had ik wellicht de pen moeten pakken om deze woordenstromen te noteren. Soms botst het allemaal met elkaar. Zelfs al wil je nog zo graag, er is niet altijd harmonie. Er zijn dagen die beter stilletjes in de volgende overvloeien, zonder al teveel gedoe. Want wat is leven, naast het beleven, als het uitzien naar heerlijk slapen meesterlijk weet te lonken, maar door de dagelijkse structuur niet kan worden ingelost?

Winterslaap. Daar word je altijd weer lekker wakker van. Naderhand.

Geen opmerkingen: