Met de zachte ggg

De Top 3

2011-12-27T14:38:00.001+01:00

De Top 3 van ... is een jaarlijks terugkerende rubriek op het weblog van Jan Paul Schutten die zijn lezers en lezeressen en bloggerburen zoals mezelve, de ruimte geeft om hun Top 3 in te sturen. Vandaag staat mijn Top 3 te kijk.

En dan morgen weer een eigen blogbijdrage over Anna (mijn moeder) die dringend aan de zuurstof moest met de Kerst...

Pseudo(una)niem

2011-12-04T15:42:00.001+01:00


Souris Sipkema

Het is laveren. Tussen de regenbuien door met de honden naar buiten of de lege bordjes van de vaste gasten buitenkaters BruBru en Bijou vullen. Of in huis opruimen. Of tomatensoep maken van een kistje onweerstaanbare cherrytomaatjes. Voor 2,95 bij een authentiek Vlaamse groenteboer gekocht. Super lekker. Maar wat doe ik met zoveel tomaatjes? Of of en. Maar meestal niet. Vaak. Dus.

Ben de voorbije dagen weer fanatiek bezig geweest met de Vodegel website www.vodegel.net en heb via Facebook nieuwe familieleden gevonden. Met een beetje verbeelding is het heel makkelijk om in de huid van de voorouders te kruipen. Met overgrootvader Jules Eduard als spil, of uitgangspunt. Als je stilstaat bij het leed dat mijn familie (en met hen vele anderen) heeft moeten ondergaan tijdens de Japanse bezetting, dan word je niet vrolijk. Vooral als je beseft dat er ook nu nog dagelijks mensen onder dergelijke omstandigheden leven, beroofd van hun vrijheden of zelfs maar basale rechten. Misschien speelt de weersgesteldheid een rol, en is een tanende weerstand door jasloos de wind en regen te trotseren debet aan het gevoel van vandaag: ben namelijk een beetje veel under the weather.

Een paar dagen geleden gebeurde er iets vreemds. Ik ging 's avonds wat brood, groente en fruit naar de ganzen brengen en plots stonden ze alle acht aan het hek en kon ik ze uit de hand voeren. Het was niet omdat ze uitgehongerd waren. Want de dames en heren worden door andere dorpsbewoners rijkelijk voorzien van allerlei spijzen. Van kliekjes tot gekookte aardappeltjes en pluimveegraan toe. En in plaats van dat ik de boel op verschillende plekken over het hekwerk kieperde zodat ze zichzelf konden bedienen, deelde ik de inhoud van de twee tassen beetje bij beetje, sneetjes brood, spitskoolblad en aardappelschillen, het ging allemaal door de mazen van het hek en werd soms voorzichtig en soms onhandig door de ganzen aangenomen. Normaal zijn er drie die bij het hek blijven en die ik uit de hand eten kan geven. Dit keer was het anders en voelde het anders, vanaf het moment dat ik voor ze stond. Uiteraard werden er over en weer wat beleefdheden uitgewisseld op z'n Gaks, de ganzentaal. Gak-gak-gak of gaaaaak is er in diverse toonsoorten en intonaties, je moet maar net het juiste woordje te pakken hebben. En het is een gevoelskwestie. Terwijl ik daar op mijn hurken voor ze zat en ze om de beurt van eten voorzag, dacht ik alleen maar, dit is een gevoelskwestie. Op de juiste golflengte zitten. Maar ik voelde me toch vereerd dat ook de meest waakzame gans dit keer geen afstand hield en zelfs een paar keer terug kwam om een stuk brood of wat groente te halen.

Dieren onderling. Aangezien ik meer tijd doorbreng in het gezelschap van dieren dan van mensen, is het nogal wiedes dat ze een groot deel van mijn belevingswereld vormen. Maar het is dan ook erg leuk en interessant om te zien hoe in huis bijvoorbeeld de twee honden en twee poezen met elkaar omgaan. Of niet. Sascha is eigenlijk niet zo gediend van toenadering. Wat dat betreft kunnen Sascha en Souris even kattig doen. Toch zijn er momenten dat Sumi zich warm kan nestelen tegen een in diepe coma vertoevende Sascha. En dat is altijd vertederend.

Ook Souris met een lang gezicht werkt zonder meer op de lachspieren. Het is van een hoog kleutergehalte, haar behoefte aan aandacht en entertainment. Maar ze is toch ook slim en heeft door naar mij te kijken uitgedokterd hoe ze de deur van de keukenkast kan openen door met haar pootje aan de knop te hangen en zo de deur open te trekken. Ik heb het haar vandaag zien doen en was zowel verbaasd als onder de indruk. Dat kan echter ook wel wat probleempjes opleveren als ze op rooftocht gaat...

Verder passeerden talloze gedachten de revue en had ik wellicht de pen moeten pakken om deze woordenstromen te noteren. Soms botst het allemaal met elkaar. Zelfs al wil je nog zo graag, er is niet altijd harmonie. Er zijn dagen die beter stilletjes in de volgende overvloeien, zonder al teveel gedoe. Want wat is leven, naast het beleven, als het uitzien naar heerlijk slapen meesterlijk weet te lonken, maar door de dagelijkse structuur niet kan worden ingelost?

Winterslaap. Daar word je altijd weer lekker wakker van. Naderhand.

Eendagsbloem

2011-11-15T12:13:00.001+01:00

Hibiscus. Bloeit slechts 1 dag

Dit is de kembang sepatu, of de hibiscus zoals in Nederland gewoonlijk is. Mijn moeder noemt de plant altijd bij de Indonesische naam en bij hibiscus denk ik altijd aan het liedje van Wieteke van Dort, als een uiterst vermakelijke tante Lien... Arm Den Haag. Ik kan dan ook nooit aan een hibiscus denken zonder tante Lien's typische en hilarische uitspraak van het woord hibiscus.

De bloem staat mooi te pronken op de vensterbank in de achterkamer bij mijn ouders. Ik was er gisteren ook, maar toen was de bloem nog niet open. De zon schijnt weelderig en verwarmend, de rode kleur en prachtige vormen sieren de dag als een fraai geschenk. Mijn moeder heeft de plant al eenentwintig jaar, ooit gekregen van een vriendin. Drie keer per jaar geeft de kembang sepatu bloemen die elk maar een enkele dag in bloei staan. Als kind werden we in overvloed bedolven onder verhalen over de bloemrijke natuur in Indonesie. Voor mijn moeder staat de plant symbool voor een stukje van haar thuis dat ze heeft moeten verlaten. Zo prijkt er in de voortuin een fraaie stamhibiscus die menig voorbijganger doet stilstaan in bewondering. En ook in de achtertuin staan enkele mooie exemplaren van deze dankbare plant. Uiteraard heb ik door de jaren heen kindjes van de stamhibiscus meegenomen of uitgedeeld aan vrienden. Ik had ze jarenlang op pot staan en nu dan in de grond hier in Eben-Emael. Mocht ik hier ooit verhuizen, dan graaf ik de plant uit.

Deze foto's zijn met mijn Samsung telefoontje gemaakt omdat ik mijn fototoestel niet bij me had. Desalniettemin toch geslaagde en vooral zonnig kleurige plaatjes.

Don't mourn the loss, celebrate his life!

2011-11-09T12:17:00.001+01:00

13 oktober 2011, de Foire in Luik

In zijn woonplaats Maastricht is Jean-Luc Groenteman, programmamaker en technicus van L1 Radio en TV, overleden. Hij was 42 jaar. Hij bezweek in de nacht van zondag op maandag aan een ernstige ziekte die zich enkele maanden geleden openbaarde. Jean-Luc Groenteman werkte sinds 1998 voor de omroep, als radio-technicus en als programmamaker bij De Bende van Pollux (radio) en Goeiemiddag Limburg (tv). Daarnaast verzorgde hij mede de verslaggeving op Pinkpop en andere festivals. In zijn begintijd bij de omroep werkte hij mee aan het archief-project, waarbij 50 jaar radio werd gedigitaliseerd.

Al vanaf dat ik maandag heel vroeg het trieste nieuws vernam, zie ik de hele tijd beelden van JL, zo door de jaren heen. Onbenullige kleine dingetjes, dat je hem ergens tegen het lijf loopt, tafereeltjes van het uitgaansleven, een hand in de lucht als groet, of even babbelen. Wat ik vooral nog weet is dat hij samen met Mark Denessen en nog een of twee vrienden (Oscar Creemers?) met zo'n vetkuif rondliep, rockabilly style, waren ze 13, of 14 of 15 toen? In ieder geval was het met carnaval, ze werden gearresteerd omdat ze hun broek naar beneden deden op het Vrijthof, de pliesie "moonen", en er was iets met het Mooswief toen...

Vlaggen bij L1 halfstok voor Jean-Luc (foto: Henk Hover)

Herinner me vooral de enorme stoere blikken en het vreselijk hard lachen toen dit verhaal naderhand werd naverteld. Batjes, waren het, maar tot ieders hilariteit en vermaak. Zo bleef hij door de jaren heen in beeld, de vetkuif maakte plaats voor een "gewoon" kapsel en hij was deel van het (uitgaans)leven in de stad Maastricht dat vooral op momenten als deze, wanneer we afscheid moeten nemen, iets heel vertrouwds heeft waar zoveel mensen, van jong tot oud, bij betrokken zijn.

In 2009 vroeg ik hem voor een paneldiscussie met betrekking tot Gaza en het Israel-Palestina conflict. Jean-Luc is namelijk van Joodse afkomst, zijn vader vertrok naar Tel Aviv en is er werkzaam als rabbi Juda Groenteman. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, toen bedankte hij vriendelijk doch beslist. Ik was al gewaarschuwd dat hij wat dit onderwerp betreft onvermurwbaar zou zijn. Ondanks onze zeer uiteenlopende opvattingen over deze kwestie, was hij erg sportief en wenste hij me succes met het project om geld in te zamelen voor de herbouw van een muziekschool in Gaza. En we zouden het er nog een keertje over hebben. Dat is er nooit meer van gekomen.

(foto's: Tijmen Ballieux)

Een paar maanden geleden kwam de film Serpico met Al Pacino ter sprake, ergens op mijn Facebook prikbord of bij een foto. Jean-Luc haakte in en zei dat hij de film op een schijfje zou branden, hij had 'm namelijk binnen handbereik liggen. Diezelfde week nog een envelop met schijf in de brievenbus, en een briefje met tekst en uitleg. En dat we er vooral van moesten genieten. Ik had deze envelop vorige week met opruimen in mijn handen en dacht nog, zo is Jean-Luc. Hartstikke druk met zijn eigen dingen, maar dan via Facebook toch ff iets mee krijgen en er dan gelijk naar handelen. Ik heb de film nog niet bekeken, maar zal wanneer ik daar tijd voor maak, met een glimlach aan Jean-Luc denken. Jammer dat het er nooit meer van gekomen is om een pittig gesprek te voeren over Palestijnen, Israel en terrorisme. Ik weet zeker dat er, zelfs al zouden er harde woorden zijn gevallen, er toch altijd sprake zou blijven van respect voor andermans mening en opvatting. En dat siert hem als mens.

Goede reis, Jean-Luc. Iedereen die jou kende, zal je missen.

De nacht heeft duizend ogen

2011-11-06T17:37:00.000+01:00

Klik foto voor GarageBand duet

Ben de laatste tijd elke dag even in het ouderlijk huis. Om er te douchen (vorige week zondag donderde de nieuwe boiler naar beneden) en te horen en zien hoe het met mijn vader gaat.

Vrijdagmiddag moest hij voor controle naar het ziekenhuis, een week eerder was hij ontslagen met twee stents in zijn kransslagaders na een hartaanval op de vroege dinsdagochtend. Gisteren (want het is nu zondagnacht) zijn ze alweer voorzichtig op stap gegaan, naar het winkelcentrum, vergelijkend warenonderzoek doen. Want er komt een notebook, binnenkort, in het ouderlijk huis. Geen appeltje, want daar kan mijn vader vreemd genoeg niet mee overweg. De PC die hij nu heeft, is al ruim tien jaar oud. De harde schijf heeft niets aan dotteren en stents, maar hapert dat het een lieve lust is. Een bron voor ergernis. Niet goed als je hartpatient en ongeduldig bent. Dus moet er vervanging komen.

Tegenover de badkamer is de kleine kamer. Dat was vroeger de slaapkamer van Freddy. Toen hij naar de zolder vertrok, was het een soort van logeer- en rommelkamer. Maar ook toen het nog zijn slaapkamer was, kwam het geregeld voor dat we daar bezig waren. Mijn vader experimenteerde vroeger veel met elektronica. Hij was uitvinder en bedenker van dingen. Technisch sterk onderlegd. Hij repareerde televisies en platenspelers, dus soms stond er in elke kamer wel iets van een tv of muziekinstallatie.

Vandaag kon ik me ineens levendig herinneren dat we op de kleine kamer muziek draaiden. Een cassette tape van de Carpenters, Now and Then (1973), maar ook oude singles en elpees. Pat Boone, Paul Anka. Elvis Presley, Cliff Richard. Duane Eddy. The Everly Brothers. Heerlijk, die muziek. Ben zelf ook weer actief, met GarageBand. Alles dat de ziel intact houdt, zouden we moeten koesteren. En voeden. De laatste paar dagen heb ik weer veel contact met mensen die ik ken uit de Steely Dan wereld. Muzikanten, ook van naam en faam, of de echtgenote van. Ik ben de editor van Rickie Lee Jones' weblog en het is intensief en louterend om met haar werk bezig te zijn. Ze schrijft zeer poetisch, maar ook in horten en stoten. Haar woorden klinken vaak erg muzikaal en het is bijzonder om op deze manier verbonden te blijven en ook verdieping te genereren vanuit een beleving die dateert van mijn 16de.

(vervolg) 16.53 uur

Waarom ze het nachtbraken noemen, weet ik niet. Maar het is verre van braken, of braaksel, of vervelend, zo'n nachtje slaap overslaan. En nu de avond alweer bijna valt, ben ik klaarwakker. En het voelde als een warm bad voor de geest, de ziel, dat wakker blijven. Even terug in de tijd en het ouderlijk huis beleven met een film van de jaren zestig en zeventig voor ogen. De ex zou vandaag met de honden wandelen, dus dan hoefde ik in de ochtend geen lange ronde te doen. Een smsje gooide roet in dat eten, want de ex kon vandaag niet komen. Teveel gedronken gisteren, wat anders? Dat was wel even balen, omdat ik zelf natuurlijk ook een ander bioritme heb, vandaag.

Vanwege jagers die tot ver in de middag en ook nu nog door de velden struinen, schreeuwen en hun rotgeweren laten knallen, hadden de dames gelukkig niet veel behoefte aan een lange wandeling. En waren ze blij toen ze thuis weer veilig op de bank konden liggen. De dynamiek in huis, met de viervoeters, is erg grappig. Souris kon het namelijk niet zo waarderen dat ik een nachtje slaap opofferde aan een wakkere geest. Maar ze heeft het me inmiddels alweer vergeven, na een aandoenlijke preek vanmiddag.

Gedachten vlieden allerlei richtingen. Misschien is er zelfs een enkele levenswijsheid bij die ik zou kunnen delen. In plaats daarvan, onderstaand filmpje dat ik gisteren tijdens een wandeling maakte. De kunst van "zijn", wellicht. Of communicatie. Hoe dan ook, het was leuk toeven in hun gezelschap.

Klik op foto voor videofilm

Op zijn kop

2011-10-29T10:05:00.000+02:00

Bijna, dan. Het is zaterdagochtend. De vogeltjes zijn enorm vrolijk en actief, het is wederom bijzonder zacht voor de tijd van het jaar. Dat blijven we maar herhalen, niet? Terwijl de seizoensindeling zoals we die gewend waren Lente Zomer Herfst Winter toch ook al jaren niet meer vast te pinnen is. Mensen laten moeilijk los, lijkt het.

De voorbije week was een en al tumult. Mijn vader met hartaanval naar het ziekenhuis, de vroege dinsdagochtend. De nacht domineerde toen nog, dat zal vandaag met het terugzetten van de klok ietwat gecorrigeerd worden, maar dan nog... de ochtend zou niet in duisternis moeten beginnen. Zeker niet met onheilstijding.

De dagen die volgden doordrenkt van spanning en zenuwen. Op donderdag werd hij tegen alle verwachtingen van vorige jaren in, gedotterd. Er waren zelfs twee stents geplaatst. Men had geen keus.

Gisteren mocht hij al naar huis. Echo zag er goed uit. En je zou denken, met al dat mooie weer en goed gezondheidsnieuws, is er opluchting. Verre van. Mijn vader vertoont namelijk ook tekenen van beginnende Alzheimer. Stemmingsstoornissen en toenemende vergeetachtigheid. Woensdagmiddag was hij nog vrolijk en gezellig, werden er grapjes gemaakt. Amper twee uur later, bij het avondbezoek, hing er een donderwolk boven zijn hoofd. Mijn moeder mocht niet zeuren en ook ik had beter thuis kunnen blijven als ik zo zat te gapen naast zijn bed. Hij zou de dag erna een katheterisatie onderzoek krijgen.

Donderdag belde mijn moeder naar het ziekenhuis voor nieuws. Ze schrok zich rot toen ze hoorde dat hij gedotterd was en dat ze twee stents hadden geplaatst. Want dat was vorig jaar nog ondenkbaar geweest. Toen kreeg hij na een serie onderzoeken en een portie valse hoop plots te horen dat een geplande operatie niet doorging omdat de risico's te groot zouden zijn. En dan nu toch gedotterd?

Eenmaal van de schrik bekomen, komen eindelijk de positieve gedachten in beeld. Hij zou minder kortademig zijn. Minder of geen klem op de borst voelen. De kwaliteit van het leven neemt toe. Joepie! Nee. Het was gisteren geen feeststemming toen we mijn vader van het ziekenhuis gingen halen. Hij was enorm opgefokt dat mijn moeder "mij had lastig gevallen" en bulderde luidkeels in de auto onderweg naar hun huis. Mijn moeder zat achterin hartverscheurend te snikken, na alle spanningen van de week ook logisch, en dan weer die angst omdat mijn vader zich zo druk maakt, die woede doet de gesteldheid van zijn hart niet goed. Ik zat ernaast en probeerde de opkomende hoofdpijn en woede te beheersen, terwijl ik mijn vader het liefst uit de auto had gezet. Echt waar. Dan zoek je het ook maar zelf uit, hoor!

Mijn ex was de afgelopen twee weken hier om praktische redenen. Het was te koud in de caravan, hij is bezig met verhuizen naar Maastricht en hij heeft geen internet. Nu afgelopen week was het nodig om met de honden te wandelen en bij ze te blijven, toen ik heen en weer reed naar het ziekenhuis met mijn moeder. Toen we mijn vader gisteren uit het ziekenhuis mochten halen, verliep dit niet zoals wellicht gehoopt, met een opgelucht gevoel. Dus bleef de ex nog een dagje hier, want stel dat het weer mis zou gaan, dan had ik ook hem weer uit zijn bed moeten bellen. Dan is het goed als je in dit soort situaties nog een beroep op iemand kan doen. Maar het zijn al met al rare dagen, vooral in emotioneel opzicht. Je denkt ook weer na over mensen en relaties. Hoe complex soms, hoe verstikkend vooral en dat ik ondanks dat ik er zelf geen zin meer in had en heb, in een relatie of amoureuze toestanden, ik me toch nog gekwetst voel dat de ander zo gauw alweer verder keek. En dan zie ik het geworstel van en met mijn ouders die negenenveertig jaar samen zijn, veel leed en soms wat lief deelden... Ze hebben hun eigen vorm of beleving van liefde gecreëerd. Ik ken ook mensen die zonder al teveel gedoe en spanningen echt van elkaar houden en gelukkig zijn samen, dat is mooi om te zien en mooi om te weten. Dat het toch bestaat. De wereld is er in schakeringen. Nuances.

Voor mijn moeder heb ik een gesprek met de huisarts geregeld, en een doorverwijzing naar een psycholoog of andere hulp. Want ze heeft het nu echt nodig. Omgaan met iemand die waarschijnlijk aan Alzheimer lijdt, dat vergt nogal wat energie en geduld. En mijn moeder is ook de jongste niet meer. Heeft ook zo haar eigen kwalen. Reuma. Artrose. Fybromyalgie. Goed zicht in nog maar een oog waarvan het netvlies zo af en toe loslaat. Ik bedoel maar. En het wordt tijd dat ze haar verhaal vertelt, en eens niet alleen aan haar God waar ze als braaf protestants meisje al meer dan zeventig jaar op leunt.

En verder moeten ze het zelf maar zien te klaren, weer. Zoals ook ik verder moet. Of wil! Vanavond heb ik het huisje hier weer alleen voor de honden, de poezen en mezelf. En hoop ik verder dat ik de komende weken echt toekom aan alles wat ik gepland had. In ieder geval op zijn minst een paar daagjes rust. Ontspannen. Luieren. Van muziek genieten. Een vakantiegevoel hebben. Thuis in mijn eigen holletje.

Wolkendek

2011-10-05T01:31:00.001+02:00

Soms is iets letterlijk zoals het klinkt en is. Gisterochtend zag het er flink minder zonnig en zomers uit dan de dagen ervoor. Eerlijk gezegd was ik er blij mee, want de zomer in oktober, neen, dat voelt niet goed. Misschien zou ik als ik naar warmer oorden zou reizen er een heel andere optiek op na houden. Omdat je weet dat het elders natuurlijk is. En hier ja, een gevolg van ja, wie zal het met zekerheid kunnen zeggen? Een gegeven zomer kijk je niet naar het andere eind van de wereld, maar in alle vroegte zo buiten wandelen met de hondjes, dat noopt onder deze omstandigheden wel tot zekere gedachten, ja. Sascha was overigens bijzonder vrolijk en energiek en is ook beslist geen zonaanbidder, behalve als ze in de auto zit en heerlijk met de ogen dicht geniet van de cadans der wielen op het asfalt. Wegdek, wolkendek. Daar zijn we warempel zonder al teveel dralen beland bij de essentie.

Als die streep fel licht er niet was geweest, had ik niet gedacht aan de wolkendeken boven ons hoofd. Nu was het net alsof er iets knussigs aan de hand was. En dat je met een enkele beweging zo de zomer weer tevoorschijn zou kunnen duwen. Nee. Laat maar komen wat komt. Regen voor de planten, de akkers, de beestjes en de natuur in zijn algemeenheid.

Wat verbaast is dat je als mensenwezen soms jaren nodig hebt om respect te voelen voor al het andere dat leeft op deze aardbol. En gelukkig voel ik me verre van superieur. In de tuin leeft en beweegt en zoemt er van alles. Als ik over de losgewoelde grond loop, denk ik alleen maar, als ik maar niet op een mol of woelmuis z'n koppie ga staan. En de druivenplant woekert vreedzaam met de brandnetel samen, tussen hun gebladerte gonzen grote wespen, bijen en ander vliegend wild waar wij doorgaans gillend voor wegrennen. Laat allemaal maar lekker wonen in de tuin.

4 oktober Dierendag!

2011-10-04T12:11:00.002+02:00

BruBru

2011-10-03T09:31:00.001+02:00

Gewoon. Omdat het zo'n knappe vent is!

Mas que MAS

2011-09-21T08:02:00.001+02:00

Afgelopen weekend waren we met vijf meisjes (in de leeftijd van 48 jaar) in Antwerpen voor wat eigenlijk een jaarlijks uitstapje moest worden. Twee jaar geleden beten we de spits af in Maastricht waar we gezamenlijk de middelbare school doorliepen en samen de jeugd doorbrachten. Een reunie van jeugdvriendinnen.

Na onze eerste geslaagde ontmoeting in Maastricht, zouden we het jaar daarop naar Antwerpen gaan. De tijd ging echter vliegensvlug voorbij en zodoende slaagden we er niet in om ons aan de jaarlijkse afspraak te houden. Dat is achteraf geen doodzonde geweest, want nu konden we genieten van een prachtig gebouw en interessante exposities!

Het MAS, Museum aan de Stroom op het Eilandje in Antwerpen is een bezienswaardigheid op zich. Het publiek heeft gratis toegang tot het gebouw en kan helemaal bovenop genieten van een schitterend uitzicht op en over Antwerpen. Het is in meerdere opzichten een wereldstad, met een wereldhaven en mensen uit alle windstreken die er wonen, werken en leven. De stad heeft verschillende gezichten wat zich vooral ook openbaart in de aanwezige architectuur. Hoe dan ook, het is een stad om vaker te bezoeken en te ervaren.

Met dieren meer mens

2011-09-16T08:34:00.001+02:00

Op zondag 11 september was er de jaarlijkse hopoogst van de Gulpener bierbrouwerij. Dat is al tien jaar een festijn waarbij menig vrijwilliger helpt de hop te oogsten die nodig is voor het brouwen van bier. Het is heel bijzonder dat er in Zuid-Limburg hop geteeld wordt. Dit jaar werd er voor het eerst biologische hop geoogst. Roger Wouters, fruitteler en hopboer, ontving er tijdens de persconferentie een certificaat voor. Als redactielid van het Gulpener magazine Puurzaam en eigenaar van een hopplant, ben ik ook een dagje gaan helpen oogsten. Het werk is erg leuk en je leert er allerlei mensen kennen die zo hun eigen band of betrokkenheid met Gulpener hebben. Het duurzaamheidsprincipe trekt sterk aan en er waren die dag bezoekers uit alle windstreken van het land.

Wij waren boven op de velden aan het werk en beneden bij het proefveldje en feestpaviljoen, daar konden mensen zich laten informeren over allerlei natuurprojecten, genieten van streekproducten of kijken naar de valkeniers met hun vogels. Ik hou totaal niet van dieren in gevangenschap en deze vogels zaten warempel rustig op een stronk temidden van een massa mensen. Aan de ketting. Deze kerkuil draaide telkens zijn of haar hoofdje, maar op een gegeven moment keek hij of zij me even aan terwijl ik tegen hem of haar sprak. Er was echt even contact en ik vroeg me af hoe dit beestje zich voelde, zo als ambassadeur van zijn (haar) soort in een educatief programma. Vorig jaar al werd me door een valkenier verteld dat ze geregeld vogels in opvang krijgen, van particulieren. Omdat men zo'n beestje cadeau krijgt, maar vervolgens niet weet hoe ze een roofvogel juist moeten voederen. De meeste vogels in deze valkerij zijn in gevangenschap geboren, rechtstreeks vanuit het ei. Zo zijn ze handtam gemaakt en hebben ze geleerd onder de mensen te zijn, zonder angst.

Op de arm van een van de valkeniers stond een 3 maanden jong beestje. Prachtig om te zien, zeker van zo heel dichtbij. Maar ik heb er toch altijd gemengde gevoelens bij. Tegenstandersvergeten echter ook dat de valkerij al eeuwen bestaat en dat de vogelsjuist nauw met de mens samenwerken. Ze werken tegenwoordig samen in watbeschouwd wordt als ongediertebestrijding en dat betreft dan vaak ook juist het voedsel van de vogels: muizen, ratten en andere knaagdieren. Er zijn films en boeken over vriendschappen tussen mensen en vogels. Op het internet zijn talloze artikelen te vinden die verwijzen naar de historie van de valkerij. Communicatie onder mensen is al een hele opgave, soms. Daarom is communicatie of contact met dieren altijd iets bijzonders. Omdat je als mens een andere taal, een andere weg moet vinden. Ik bedoel hier uiteraard niet het heersen over dieren, of ze de baas willen zijn. Nee. Vanuit respect en met waardering voor hun soort.

Opgelucht staat netjes!

2011-09-08T19:19:00.006+02:00

Een wandeling rondom dit dorp, of in deze contreien, is zelden hetzelfde. Misschien loop je wel dezelfde paadjes of volg je een beproefde route, toch is het elke keer anders. De dieren die in de weides staan, bijvoorbeeld. Soms staan ze er wel, soms niet. De ene keer word je door een fietser bijna van je wandelschoenen gereden, de andere keer sta je versteld van de hoffelijkheid waarmee een automobilist minder dan 1 km per uur voorbij tuft om vooral voor de honden geen gevaar te betekenen.

De herfst lijkt nabij. Grijze luchten, regen en wind vergezellen ons als we onderweg gaan. Het was tristesse van binnen, de laatste tijd. Maar sinds vanmiddag voel ik opluchting en zou ik voor mezelf een klein feestje willen bouwen!

Maandag zullen zijn laatste spullen hier uit huis verdwenen zijn en is het wat mij betreft de dikste streep (van mijn leven tot nu toe!) die ik kan zetten onder het voorbije decennium. Ergernis, verdriet, woede en onverbolgen vijandigheid traden de afgelopen weken behoorlijk op de voorgrond, met zo nu en dan enkele uitschieters die daarna subiet in een depressieve toestand deden zinken.

Het verwerkingsproces. Maar natuurlijk. En het waren gelukkig slechts momentopnamen dan een aaneengeschakelde reeks waarvan je het einde niet in zicht voelt. Ook ik kon echter niet vermoeden dat een simpel antwoord op een email zo bevrijdend kon werken of dat iets praktisch juist zoveel mentale werking heeft. Boem. In een keer die last van mijn schouders en een oprecht gevoel van vreugde en opluchting!

Hier in huis kan ik dan eindelijk aan mijn eigen leven beginnen. Gewoon weer voor mezelf (en mijn 4 viervoeters), lekker positief, constructief bezig zijn. Via een vriendin zag ik onlangs dit filmpje weer en de boodschap is en blijft overweldigend.

Maar oh zo waar. Er is nog steeds verdriet, en soms ook een beetje zelfverwijt omdat ik met iemand in zee ben gegaan die ik toentertijd gewoon aan de bar had moeten laten zitten: dat hij zich maar had dood gedronken of wat dan ook. Ieder is namelijk verantwoordelijk voor zijn of haar eigen leven. En geluk.

Nu heb ik hem de kans gegeven mijn ziel te kwetsen, te beschadigen en heb ik weer tijd nodig om al dat negatieve van me af te schudden. Na maandag zal dat echter stukken sneller gaan! Mijn ziel danste vandaag al een bescheiden vreugdedansje en nooit, nooit, nooit meer zal ik toestaan dat iemand anders voorbij mijn grenzen gaat.

Ik vind jou lief!

2011-08-02T12:51:00.000+02:00

Genegenheid ontvangen van dieren is bijzonder. De hondjes kwispelen doorgaans zichtbaar met hun staart en vlijen zich zuchtend tegen je aan, de poezen zijn wat moeizamer te lezen in hun affectie. Temeer daar zowel Souris als Sumi onder elkaar flink meppen, blazen en wegduwen om even later knus samen voor de hor te hangen.

Souris had en heeft de gewoonte om mij 's morgens vroeg (heel vroeg!) in mijn neus te bijten. Dat gaat meestal vergezeld van een pootje in mijn gezicht. Zoals al eerder eens geschreven, ik heb met haar geen andere wekker nodig. Er is ook het ritueel van kleine snoepjes gooien. Het tonnetje ligt onder een hoofdkussen. En dat weten ze allebei. Zodra dat tonnetje met inhoud maar iets van geluid maakt omdat ik er tegenaan stoot, staan Souris en Sumi op bed. Daarbij vaak de etiquette veronachtzamend, want Hare Majesteit Sascha de hond houdt er niet van als er onaangekondigd bezoek op bed verschijnt. Sara heeft nergens problemen mee, zolang zij in haar hoekje maar met rust wordt gelaten.

Dus het komt erg vaak voor dat Sascha een vervaarlijk gegrom voortbrengt, met de bedoeling dat dit de poezen afschrikt. Dat werkte in het begin nog bij Sumi, maar die heeft inmiddels ook door dat ze Sascha met een enkel snoezig kopje geven subiet om d'r lieve staartje windt. Het snoepjes gooien ritueel laat Souris de trap afrennen en Sumi, onder het slaken van roofdierachtige kreten (maar dan een octaaf of twee hoger), de zolder door rennen, glijden en springen.

Vanmorgen beet Souris me zachtjes in mijn neus. Ze had mijn neus zodanig te pakken, dat de tranen in mijn ogen sprongen. Waarop ze aan dat zilte vocht begon te snuffelen. Vervolgens beet ze nog een keer in mijn neus, met hetzelfde resultaat. De tranen sprongen me spontaan in de ogen, inmiddels vergezeld van een niet te onderdrukken schaterlach. Souris bleef over mijn gezicht hangen, wachtte meewarig tot ik was uitgelachen en beet me voor een derde keer in mijn neus. Ze ging toen op een klein afstandje naar me zitten kijken met een vreselijk lieve uitdrukking op haar mooie gezichtje. Als zo'n diertje dan ook nog eens met de ogen knippert, ha, dan kun je alleen maar trots zijn op het feit dat je je huis met zo'n wezentje mag delen!

Mijn hand zocht het tonnetje en ja hoor, het spelletje kon beginnen. Sara deed niet eens moeite om haar ogen te openen, maar Sascha hief haar nog duidelijk slaperig hoofd even op, alvorens ze mijn rechterscheenbeen weer gijzelde...

Was het maar echt winter

2011-07-31T20:35:00.013+02:00

Mijn vader had de heggenschaar nodig. Het is zijn heggenschaar. Dus dan maar snel even de liguster tot op gewenste cosmetische hoogte snoeien. Was binnen een kwartiertje gepiept. De honden stonden desondanks ongeduldig bij het hekje. Ja, ze hadden vandaag al de nodige uren buitenshuis doorgebracht en verlangden naar een luie plek op de bank. Nog ff wachten, jongens. Eh, meisjes! Het is overigens een rustige grijze zondag vandaag. Zo'n er-gebeurt-niet-veel zondag die je het best onder de wol en met een filmpje kunt doorbrengen. Dat heb ik even geprobeerd, maar ik was toch te rusteloos. Tja. Voor je verder leest, kun je dat mooie lied van Silje wellicht aan klikken? Net lang genoeg als muzikale omlijsting bij deze winterbrij.

Ik woon tegenwoordig weliswaar weer alleen, met de twee honden en twee katten, helemaal vrij voel ik me nog niet. Meneer is vandaag in Amsterdam en omstreken, heeft een spannende afspraak (zo hoopt hij) met een oude vlam waar hij ruim twintig jaar geleden niet echt een kans bij maakte. Het zit me toch dwars, omdat het zo opportuun aandoet. Hij staat hier nog ingeschreven tot en met oktober waarschijnlijk (en als ik niet geprotesteerd had en een ultimatum gesteld dan had hij hier tot in de lengte der dagen ingeschreven gestaan), heeft nog boeken en een boel ander klein spul hier en wil dat ons contact zo vriendschappelijk mogelijk blijft. Voor de honden, zo beweert hij. Want ja, die delen we. En wat doe je dan? Maar het voelt niet lekker. Bovendien vind ik het onbegrijpelijk dat iemand zodra hij zijn hielen maar gelicht heeft, meteen op zoek gaat naar iemand anders. Zo van, nu ik niet meer bij jou in huis woon, kan ik doen wat ik wil en heb jij er niks mee te maken. Op zich is dat natuurlijk ook wel zo, maar er wordt toch nogal grof met gevoelens om gegaan. Met mijn gevoelens. Het kost normaliter toch wat tijd om een relatie van bijna 10 jaar achter je te laten? Ik hoor het hem nog zeggen, hij zat in zak en as omdat ik het contact zo minimaal mogelijk wilden houden, hij wilde zo graag verder op de relaxte weg die we waren ingeslagen en het voelde allemaal zo vertrouwd...

Er was inderdaad nog een sterke wederzijdse betrokkenheid, en niet alleen vanwege de honden zoals die oude vlam (met knipperlicht relatie, dus ze was wel te vinden voor wat nieuwe spanning in haar bestaan) in Amsterdam me in een mailtje schreef. Vrouwen zijn voor mij de meest onbetrouwbare wezens als het om bijna alles gaat, hoor. Er zijn weinig vrouwen die ik durf te vertrouwen en als vriendin of sympathiek beschouw. Vroeg of laat steken ze namelijk al te graag een mes in je rug. Maar dit terzijde.

Want ik wil graag verder. Het heeft tot mijn eigen verbazing al meer energie en tranen gekost dan ik had verwacht. En ik voel nog steeds geen opluchting, geen bevrijding, geen verlossing van een juk dat me in mijn eigen levensvreugd dwars zit. Als ik hem vertel over de dingen die ik doe, of dat ik bij vrienden ben blijven eten, zie ik een groen monster in zijn norse blik. Hij is jaloers. Vraagt twee dagen later wat ik er dan gegeten heb. Oh lekker zegt hij dan. Stamppot andijvie met spekjes. Hartje zomer en ik at stamppot, hahaha, maar dit terzijde.

Hij koopt appelcider voor me omdat ik dat tijdens onze vakanties in Frankrijk graag dronk, en dan mag ik me niet afvragen waarom hij dat doet? Het is toch best bot, niet? Zout in de wonde. Of goed bedoeld? Omdat hij wil bewijzen dat hij me toch wel kent na zoveel jaren samenwonen. Omdat hij dat tegenover zichzelf heeft te bewijzen?

Dan belanden we precies op het punt waar ik mee worstel. Mijn persoontje heeft er namelijk niet echt iets mee te maken, zo lijkt het. Het gaat alleen om hem. Vandaag is hij namelijk zijn charmantste zelf bij die oude vlam, terwijl ik afgelopen woensdag een bijna dronken, vettig lachende en hardop boerende idioot aan de telefoon had.

En maar doorzagen over alweer een andere ex aan wie hij nog elke dag denkt. Ze waren 3 maanden samen in een studentenhuis, sliepen niet met elkaar en hij is er gillend weggegaan omdat er met dat kind geen land te bezeilen was. Blijkbaar pleegde ze enkele jaren geleden zelfmoord ergens in Frankrijk waar ze vandaan kwam en naar terugging. Kijk, mijn jongere broer pleegde ook zelfmoord, maar daar had meneer nooit ook maar enig begrip voor. Dat doe je de mensen die van je houden niet aan, dat is een egoistische daad. En als ik geen interesse toon in zijn onwerkelijke verheerlijking van een labiel chaotisch wrak, dan wordt hij kwaad en hangt hij op. Nog voordat ik kon zeggen dat ze vast en zeker psychotisch was geweest, zoals hij van mijn broertje beweerde terwijl hij hem nooit gekend heeft.

Klinkt een beetje bitter zo, he? De toevallige passant die dit leest kan denken, waarom hangt iemand de vuile was zo buiten? Maar het is geen vuile was. Het is gewoon realiteit en waarom zou dat schaamtevol binnenskamers moeten blijven? Iedereen gaat door dalen en klautert er weer uit, of niet... Iedereen kent de keerzijde van het geluk, of het ongeluk... of niet...

Het verstand redeneert in retoriek en weerlegt elk argument met tegenargumenten en geeft gelijk dan wel gewonnen. Het gevoel duidt iets heel anders en zou als ik het toestond, de hele dag in tristesse hullen. Maar daar heb ik geen tijd voor, al wentelt mijn ziel zich in stilte door golven van verdriet en afscheid nemen.

Ik weet dat ik het niet zo zou moeten voelen, maar ik heb bijna 10 jaar van mijn leven verspild aan en met iemand die het helemaal niet waard is.

En om maar aan te geven dat ik wel degelijk last heb van zijn gebrek aan betrokkenheid, hij had Sumi, de jongste poes laten ontsnappen omdat hij bij de voordeur niet oplette. Het jonge beestje was al een keer naar buiten gerend en ging toen met volle vaart richting de grote weg. Vreselijke seconden, ze draaide echter om en rende terug. Dit keer sprintte ze naar de tuin van een buurvrouw waar hij haar gelukkig wist te pakken. Mag ik dan geen (e)motie van wantrouwen indienen?

De volgende 10 jaar zijn dus helemaal voor mij alleen. Voor mij en mijn dieren. Vriendschap, daar wil ik misschien nog wel in geloven, maar liefde is toch echt een werkwoord waarvan de vervoegingen naar de knoppen zijn. Ik heb er geen zin meer in en sterker nog, geen behoefte aan. Het is toch allemaal maar spielerei.

Die mening was ik overigens al heel vroeg toegedaan en de ervaring heeft eigenlijk alleen maar mijn gelijk daaromtrent gestaafd. Mensen beloven elkaar eeuwige liefde en trouw, maar in de praktijk komt daar geen snars van terecht. Dat is natuurlijk niet voor iedereen zo, er zijn gelukkig ook heus mensen die samen gelukkig en tevreden kunnen zijn... voor mij is dat echter niet weggelegd. Geen probleem, als ik het maar weet :-), dan kan ik het makkelijker accepteren. Er zijn zoveel andere dingen te doen in het leven.

Dus ondanks dat ik nog niet vrij kan zijn van mijn ex (ik haat het wanneer mensen elkaar zo noemen, maar nu doe ik dat even bewust) omdat ik hem vanwege de honden moet zien, ben ik me toch wel een zekere bevrijding gewaar. Ik weet vooral wat ik niet meer wil en wens. En alleen (kunnen) zijn is voor mij nooit een probleem geweest. En dan besef ik ook dat de relaties die ik aanknoopte, voornamelijk de ander diende. Omdat ze gezelschap wilden. Zich niet meer eenzaam wilden voelen. Dat was met deze laatste meneer ook het geval geweest. Vandaar dat hij meteen weer op zoek ging en gaat. Liefde is inwisselbaar. Mensen zijn inwisselbaar.

Een probleem van alleen zijn is dat mensen geneigd zijn te denken dat je dan beschikbaar bent, of op zoek. Dat irriteert me al mijn hele leven! Dus laat vooral duidelijk zijn dat ik niet beschikbaar ben en niet op zoek. Wie dat wel van me denkt, is een grote sukkel.

Tunnelvisie

2011-07-14T08:12:00.002+02:00

Het zou volop moeten zomeren. Echter. Grijs domineert samen met de wind. De blaadjes in de bomen dansen wild. Bloemen buigen, of ze er zin in hebben of niet. En de vogels, die hebben sowieso veel praats, ongeacht het weer. Ja. Het is een makkelijke intro, een weerpraatje. Het kleurt stemming of gemoed, of heeft er juist helemaal geen invloed op. Het raam is hier 's nachts lekker open, dan is de huiskamer goed gelucht als we 's morgens weer naar beneden komen. Hak en tak. Over de sloot?

Souris liep al vanaf half 5 te zeuren. Lawaai te maken. Ben toch pas om half 7 opgestaan. Heb me twee uur lang moeten verweren tegen de onophoudelijke pogingen van haar om me te doen opstaan. Zo nu en dan raakte ze verwikkeld in een (schijn)gevecht met Sumi, maar zodra dat weer beslecht was ging ze door met mij belagen.

De poezen hebben vorige week een nieuw meubel gekregen van Nino. Verrassing. Een telescooppaal, zoals dat heet. Een dolgedraaide schroef maakt dat de hoogwerkende kracht van het meubel nu even minder hoogwerkend is, maar er wordt gewerkt aan een oplossing. Wij denken namelijk niet in problemen, wij denken in oplossingen.

Het zijn woorden die ik gisteren hoorde toen ik voor mijn werk bij een bedrijf op bezoek was. En ik bezig deze manier van denken ook graag zelf. Je hebt er namelijk niks aan als je in problemen blijft denken. Een probleem blijft een probleem zolang je er niets aan doet. En dat hindert, doet stagneren, blokkeert en ja, kleurt grijzer dan grijs.

Wat niet betekent dat alle problemen binnen een handomdraai op te lossen zijn. Als het zo simpel was, dan zag de wereld er heel anders uit.

De illusie smaakt altijd zoeter

2011-07-06T14:06:00.000+02:00

Gisteravond stond de zon er mooi bij. Vandaag laat ie zich nauwelijks blikken en domineert de wind terwijl de vogels naar hartelust kwetteren. Dit jaar heb ik nauwelijks tot geen kersen geplukt en gun ik de merels en andere vogels een waar kersenfestijn. Toen ik het gras maaide met een trimmer, stootte ik geregeld op een mierenhoop. De bewoners begonnen subiet aan een nijvere aftocht dan wel verhuizing, maar toen ik er wat los gras overheen gooide, telkens, hadden ze in de gaten dat hun bouwsels geen gevaar liepen. Ik bedoel maar! Waarom al dat werk vernietigen? Zodat ik er met mijn tuinstoel kan zitten? Er zijn genoeg andere plekken in de tuin waar ik eventueel kan gaan tuinluieren, dus ik gun de mieren en andere insecten graag een derde van de tuin. Dat ze er lang en gelukkig mogen leven.

In de mensenwereld is het niet zo idyllisch. Om me heen alleen maar moeilijke verhalen. En dat betreft het klein persoonlijk geluk en niet zozeer kwesties als genocide, hongersnood en dodelijke ziekten die zich via ons eten verspreiden.

Ik zou er graag een blog aan wijden nu, maar mijn toonzetting zou dan vol dissonanten en mineurklanken heersen. Het zou wel waarheidsgetrouw zijn, maar wie houdt zich nog met waarheid bezig? Of eerlijkheid.

Met somberheid geslagen

2011-05-27T14:51:00.002+02:00

Je zou het niet zeggen als de kersenboom zoveel moois en zoets te bieden heeft. Maar toch is het zo. Deze week neemt de wind de overhand en lijkt het ochtendgloren om 5 uur vroeg een hittegolf te beloven. Wanneer je echter rond de klok van tienen buiten bent, zie je in de verte dreiging komen. En voel je de kou langs de benen kruipen. De honden staan met hun neus in de wind en zullen ongetwijfeld onbekende geuren in zich opnemen. De wind volgt altijd wel zijn eigen agenda en de grijze lucht duwt die enkele streep wolk in open en argeloos blauw genadeloos uit de weg. Zelfs een paar straaljagers kunnen het onvermijdelijke niet verzachten. Hun witte strepen steken desalniettemin parmantig af in het bescheiden en verdreven wolkendek.

De symboliek der dingen houdt me ook deze week trouw gezelschap, net als de vierpotige huisgenootjes die in hun eigen dynamiek voor afleiding en een glimlach zorgen. Maar het doet niet af aan wat de ziel en het hart gewaar zijn. En happend aan de glimmende kersen die altijd maar naar meer smaken, ontsproot er zich na lang weer eens een gedicht:

Hij had haar met somberheid geslagen
Toen ze in een onbewaakt moment
Haar wang de andere kant toekeerde.

Er is nooit een blauwdruk
Voor geen enkele weg
Geen enkel einde
En geen enkel nieuw begin

Maar ze wist niet dat hij
Zo snel zo gauw
-Zo opportuun-
Zijn slag zou slaan

Hij had haar met somberheid geslagen
En zich met rede verweerd
Zij kan zich alleen vanuit instinct beraden
En maar zien hoe het tij zich voor haar keert

Er is niemand
Die beter zorgt
Voor zelf
Dan zelf

Want de ander
Is allang weg
En heeft -bij nader inzien-
Ook nooit echt dichtbij willen zijn

De wind jakkert, de maandag daagt uit

2011-05-02T13:42:00.001+02:00

De zon krijgt weinig kans vandaag. De wind is net wat sterker en laat slechts bij vlagen de warmte behagen. Heel even maar, want dan wordt het vitamine D gevoel snel weer overdonderd door de stembanden van de wind. Maar ook de wind is onze vriend.

Souris ligt links naast me, iets anders dan op de foto, maar het is vergelijkbaar. Sinds gisteren is deze zolderruimte anders ingericht en heb ik er een klein bureautje geimproviseerd. In de huiskamer is het te fris en ik heb geen zin om met een dikke trui aan achter de computer te moeten zitten werken. Hier op de zolder is het in de lente aangenaam verpozen, met prettige temperaturen die ook een goed werkklimaat garanderen. Dat de voorbereiding vandaag een halve dag kost (het zal pas rond twee uur zijn eer ik me driehonderd procent concentreer op het schrijven van artikelen), heeft mede te maken met het feit dat het in facebook even gezellig was, foto's van dieren delen en van gedachten wisselen met de virtuele vrienden... het is ontspannen een werkdag beginnen. Vooral als je de luxe hebt om je werktijden zelf te bepalen!

Op wereldschaal is het zoals gewoonlijk weer knudde, wanneer je slechts de ellende filtert en niet kijkt naar al het goede dat zich ook heus voordoet. Er is voorpaginanieuws dat om diverse redenen beroert dan wel schokschouderend wordt ervaren. Wie geeft er een vijg om? Osama Bin Laden zou gedood zijn tijdens een welbewuste Amerikaanse actie in Pakistan. Maar heel snel duiken ook al foto's en artikelen op die bewijzen dat de foto van een dode Bin Laden helemaal niet Osama Bin Laden is. Tja, en hoe naief kun je dan zijn om bij dit zogenaamde waarheidsgetrouwe nieuws feest te vieren en te juichen omdat de meest gevreesde terrorist ter wereld nu eindelijk aan de haaien is gevoerd?

Het is weer hoogst vermakelijk, vandaag. The human race.

BruBru, de kater zonder staart

2011-04-25T10:16:00.000+02:00

Omdat er over de mensenwereld weinig bijzonders te schrijven valt en de dierenwereld doorgaans een fijnere beleving genereert, wijd ik deze bijdrage aan BruBru. Hij woont hier buiten, in onze tuintjes en weilanden, krijgt eten van diverse omwonenden en is eigenlijk van Marie die aan de overkant van de grote weg woonde. Ze is een paar maanden geleden verhuisd, maar BruBru was (en is) een buitenkat die zich niet laat vastpakken. Dus ze moest hem met pijn in haar hart hier achterlaten. Ze maakte zich enorm ongerust of hij de strenge winter wel zou overleven, temeer daar de nieuwe bewoners van haar huis het niet zo op katten hebben. Vandaar dat we BruBru steeds vaker aan deze kant van de weg zagen scharrelen.

Harrie, de onlangs overleden buurman, hield veel van dieren. Hij voerde de vogeltjes, had vroeger een hondje die Boris heette en 17 jaar is geworden en had tot kort voor zijn ziekenhuisopname BruBru en zijn vriendjes geadopteerd. Ze zaten elke avond bij hen voor de deur, in afwachting van een stuk worst of ander lekkers.

Marie kwam enkele weken geleden informeren naar de kat zonder staart. Ze liet een foto van hem zien, vertelde dat hij BruBru heet en dat ze hem al vier jaar verzorgde. Hij kwam ooit broodmager en met een bebloede achterkant bij haar de tuin in gelopen. Hij liet zich weliswaar door haar verzorgen, maar wilde het huis niet in en liet zich ook niet echt goed aanhalen of vastpakken. BruBru is een geboren vagebond.

Hij viel me ook altijd al op vanwege zijn lieve gezichtje en scheve oogjes. En volgens mij is hij een van de kleintjes die ooit rondom de boerderij van Marie-Therese en Pierre geboren zijn, waarvan er nu nog slechts een dove kater over is. Ook met scheve ogen! Hoe dan ook, tegenwoordig verblijft Brubru aan deze kant van de weg en heeft Marie gevraagd of ik een oogje in het zeil wil houden. Ze komt twee keer in de week langs in de hoop een glimp van hem op te vangen en brengt tassen vol met eten voor BruBru en de andere katten. Ze mist zijn gezelschap en dat kan ik me levendig voorstellen. Als je gewend bent een gewond dier te verzorgen en hem ziet opbloeien, dan is er een sterke emotionele band. Zelfs een verhuizing maakt dat niet ongedaan. Laatst hebben we heel lang op hem geroepen en ze had het bijna opgegeven, maar daar kwam hij dan toch over het muurtje gerend. Ik ben stilletjes terug naar binnen gegaan en Marie heeft een tijdje bij hem in de buurt gezeten terwijl BruBru lekker in de schaduw lag na te genieten van zijn weelderige vleesmaaltijd. Ze had een flink stuk konijn voor hem meegenomen.

Of Marie er in zal slagen BruBru uiteindelijk mee te nemen naar waar ze nu woont, weet ik niet. Ik ga het haar niet verbieden, al weet ik dat hij hier veel meer ruimte, vrijheid en veiligheid heeft dan waar zij nu woont. Ik hoop dat ze zelf tot die conclusie komt en besluit hem dan maar geregeld te komen bezoeken als ze dat wilt. Er is niemand hier die haar dat geluk ontzegt en ze kan door de tuinen en weilanden struinen en naar BruBru roepen zoveel ze wilt.

Dit filmpje is speciaal voor Marie gemaakt, en voor alle andere dierenliefhebbers die zich het lot van die kleine onschuldige wezentjes aantrekken. Het maakt de wereld er zeker een fijnere plek door!

Number 11

2011-03-06T10:38:00.000+01:00

Stille kracht

2011-01-28T16:50:00.015+01:00

Een week geleden kwam ze hier binnen. Ze heette toen nog Spikkel. Nu heet ze Sumi. Vanmiddag dacht ik ineens aan verhaaltjes over de belevenissen van Sumi Senang en Souris Sipkema. Want Souris kan me een partij sip kijken!!

Senang is Indonesisch voor een gevoel dat wellicht het dichtst benaderd wordt met "je fijn voelen." En dat is iets dat Sumi heel duidelijk uitstraalt. Want ze voelt zich prettig bij ons thuis. Loopt onbevangen en onbevreesd rond. Heeft een eigen plek in de werkkamer uitgezocht en trekt zich wanneer ze er zin in heeft, ook terug om in d'r eentje met een muisje of papieren proppen te spelen.

Sumi is nu zeven dagen hier. Vrijdagmiddag maakte ze haar entree. Sindsdien is het een erg leuke, afwisselende, boeiende en vooral ook komische week geweest. Ondanks dat Souris zich op zondagochtend bezeerde in de kelder en verder ook nog aan drie hechtingen en een roze verband moest wennen. Op maandag was haar poot helemaal gezwollen en moest het verband er weer af. Met de hulp van Maud, een vriendin die bij het Natuurhulpcentrum Opglabbeek vrijwilligerswerk doet en gewend is aan "wilde' dieren, lukte dat gelukkig zonder al teveel problemen. En voor Souris nog een geluk bij een ongeluk. Ze kreeg namelijk een gratis wigwam dankzij voldoende bonuspunten bij een online dierenzaak. Zodra het pluche geval uit de verpakking werd gehaald, begonnen haar oogjes te stralen en het stond nog geen seconde op de vloer of Souris zat er al in. Om er vervolgens uren en uren in te blijven liggen. Heel goed voor de genezing van haar pootje!

Vannacht heeft Sumi voor het eerst in dezelfde kamer als Souris mogen slapen. En er wordt over en weer wel wat geblazen en gegromd of geslagen, maar het zijn nooit felle vechtpartijen. Soms lijkt het er zelfs op dat met al dat zachte geweld een poging tot spelen wordt gedaan. Of kijken hoe de ander reageert. Soms mild, soms fel. Dikke vriendinnen zijn ze nog niet. Hoe dan ook, voor Sumi niets dan lof (met een knipoog). Ze heeft de twee honden namelijk volledig onder de duim en ook Souris maakt met dikke staart, oren plat en langgerekt geblaas niet echt indruk. Sumi regeert met stille kracht.

Spikkel wordt Suminah!

2011-01-21T19:57:00.013+01:00

Het heeft een tijdje geduurd. Maar vandaag is ze er eindelijk. Een nieuw huisgenootje: Suminah, roepnaam Sumi. Oorspronkelijk heette ze Spikkel en zo heb ik haar ook gevonden, door te zoeken naar een poes wiens naam met een S begint. Ja, als de honden Sascha en Sara heten en ook de kat Souris, dan kan een nieuw huisgenootje ook alleen maar een naam met een S hebben. Hoezo dwangneurose :-)

Ze is tussen de 7 en 8 maanden jong en liefdevol verzorgd in een pleeggezin van VZW Zwerfkat in Nood. Daar heb ik haar namelijk een tijdje terug op de website gezien. Eerst zag ik de naam Spikkel en toen las ik het verhaaltje. Dat klonk erg zielig. Want Spikkel was het zoveelste zwart-witte katje dat binnen werd gebracht en ja, soms liggen die nou eenmaal niet zo goed in de markt. Hoe cru het ook klinkt. Door het verhaaltje was ik eigenlijk al helemaal om. Maar toen ik de foto zag was ik verkocht!

Wat een lieverdje, toch? Goed, ik stuurde een email naar de stichting en zo werd er een kijkbezoek geregeld. Spikkel had echter ontstoken oogjes en dan zou ik haar toch ook niet zomaar mee kunnen nemen. Dus wachtte ik tot ze beter was en kreeg ondertussen wel leuke foto's van pleegmoeder Daniela toegestuurd.

Qua gevoel vond ik haar op de foto's veel op Souris lijken, er was iets menselijks in haar blik. Volgens de pleegmoeder zou ik met Spikkel een grote knuffelkont in huis halen. Ha. Totaal het tegenovergestelde van Souris, dus! Toen ik vorige week met Spikkel ging kennismaken, was ze druk doende met een rood balletje. Zo stilletjes, maar zo lief. Vooruit dan maar, gewoon proberen. Om de honden maakte ik me niet zo'n zorgen. Of Souris een andere poes in huis duldt, dat zou afwachten worden. Ik wachtte tot ik enkele dagen achter elkaar thuis zou zijn zodat ik ruim de tijd kon nemen voor de dieren. Vanmiddag was het dus zover. Nino wist er overigens NIETS van. Hij had alleen maar bezwaren geopperd en zou problemen zien waar ze niet zijn. Bovendien zou hij binnen een paar weken toch ergens anders gaan wonen. Dus gewoon voor een voldongen feit stellen. De honden gingen mee. Dan konden ze in de auto alvast aan Spikkeltje wennen. Ze zat voor in het mandje en mauwde 3 keer, maar verder zat ze rustig te spinnen en babbelde ik tegen haar, waarop ze haar prachtige gele ogen zo af en toe open deed, om daarna weer in te soezelen.

Eenmaal thuis schoot Souris gelijk in de verdediging toen ze op het mandje klom en in de gaten kreeg dat daar een andere poes in zat. WAT DOE JE ME NU AAN? siste en blies ze naar me, terwijl ze met een dikke staart verontwaardigd de trap op rende. Nino was net thuis van werk en was boven. Het mandje met Spikkel stond ondertussen op de tafel in de huiskamer. Nino zag Souris met haar dikke staart. Hij moest erom lachen. Ik pakte Spikkel op en liep de gang in toen Nino de trap af liep. "Kijk, een vriendinnetje voor Souris, ik heb vorige week met haar overlegd en ze vond het prima," zo probeerde ik het luchtig aan te pakken. Hahaha. Nino stond even perplex en gaf zoals verwacht een flinke dosis tegengas, maar toen Spikkel op de zolder bivakkeerde terwijl Nino er zijn dagelijks oefeningen deed, hoorde ik hem toch al tegen haar brabbelen. Ja, die was dus ook compleet voor de charmes van Spikkel gevallen!

Souris was pissig. Maar dan ook echt. Ik mocht haar niet aaien en ze keek me met lelijke grote ogen aan, haar staart zwiepte met ingehouden woede heen en weer. Oei, dacht ik. Dat wordt superzoete broodjes bakken met het meiske. Uiteindelijk gaf ze zich na een half uur weer gewonnen en rende ze speels achter een touwtje aan en kwam ze, als vanouds, op de kachel in de keuken liggen toen ik even een snelle tosti maakte.

Daarna ging ik weer naar boven om te zien hoe het Spikkel boven verging. Nino zei meteen toen ik de trap op kwam dat het een enorme knuffelkont is en zoooo ontzettend lief, veel liever dan Souris. En hoe bevallig ze met haar kleine balletje speelde, zo anders dan Souris die er als een bezetene tegen aan mept en er achter aan rent alsof haar leven er van af hangt. Maar niet Spikkel. Die speelt rustig edoch beheerst, houdt het balletje scherp in de gaten en weet het zelfs vanonder een kast te halen door haar klauwtjes in te zetten en behendig het balletje aan te haken. Ze spinde naar hartelust en was ongelooflijk snel op haar gemak. Ze herkende mij ook meteen en kwam schor mauwend op me af, staart kaarsrecht en met het puntje gebogen. Wat een dotje!

Sascha kwam even kijken en bleef naast mij bij de trap staan. Ik zat op de bovenste tree. Spikkel (vind ik niet zo'n leuke naam, zei Nino, zelf wilde ik ook liever een eigen naam bedenken) stond bij het bed, aan het voeteneinde, met de voorpootjes netjes tegen elkaar, kopje omhoog, blik strak op Sascha gericht. Sascha deed kwispelend een stap dichterbij, maar droop af en ging achter mij staan toen Spikkel even snel een hoog ruggetje maakte. Zo zeg, dat is duidelijke lichaamstaal! Ik moest verschrikkelijk hard lachen en ging met Sascha weer naar beneden. Souris stond onder aan de trap te kijken, maar draaide ook om toen ze zag dat wij naar beneden kwamen. Nee. Voorlopig laten we Spikkel even rustig op de zolder, met een eigen kattenbak, haar brokjes, water en speelgoed. Het kleine balletje dat ze van haar pleeggezin meenam en en nieuwe grote prop die ik voor haar gemaakt had.

Het is nu bijna negen uur 's avonds. Ik ging daarstraks kijken en ze lag zalig opgerold tegen Nino aan die een computerspel speelde vanuit bed. Ze lag eerder al op de stoel voor het raam en speelde ook op haar gemakje met haar balletje en de prop papier. Ze kwam meteen naar me toe en mauwde schor dat ze het wel naar d'r zin heeft bij ons, tenminste, zo interpreteer ik het maar. Toen Nino even naar beneden ging en de deur op een kier had gelaten, kwamen de honden weer naar boven. Spikkel keek strak naar Sara die tegenover haar stond te kwispelen, met toch wel een beetje een dikke staart. Ik kon haar echter makkelijk oppakken en naar de stoel bij het raam verplaatsen. Ze gromde wel en blies naar de honden. Maar dat was snel over toen ze op de stoel zat. Meteen weer spinnen. De honden kregen een koekje van Nino en gingen toen weer met mij naar beneden, want ik ga zo direct nog even een rondje wandelen.

Spikkel moest dus een andere naam hebben. Nino noemt haar gekscherend Dolfje (naar Adolf Hitler, vanwege de zwart-witte tekening op haar gezicht, een soort van scheiding in haar haren, net als ...), maar ze heet nu Sumi, of Suminah, naar mijn oma van moeders kant (dat werd toen nog als Soemi gespeld). Sumi betekent in het Japans "helder, verfijnd" en in het Arabisch vond ik name of an early distinguished woman. Souris en Suminah, dus. En Sascha en Sara :-)

We gaan eens zien hoe het zich de komende dagen ontwikkelt. Ik sta in ieder geval klaar met de camera! En bij deze ook even wat reclame voor VZW Zwerfkat in Nood die ECHT goed werk doen en volgens een heel helder en diervriendelijk beleid te werk gaan. De kittens en katten worden in pleeggezinnen grootgebracht en verzorgd en zijn dus volkomen gesocialiseerd, wat de eerste kennismakingsperikelen alleen maar vergemakkelijkt. OK. Tijd om de hondjes nog een ronde te laten maken buiten. Wordt vervolgd!

Stem 10 voor Skinnie!

2011-01-11T15:12:00.002+01:00

Ken je de Verleidelijke 14 al? Dat is een hitlijst op KX radio van Rob Stenders. Het nummer Can't Cut You Loose van Skinnie (en mij) staat ook in de keuzelijst, dus als je ons wilt steunen, breng dan je stem uit!

Klik op deze link, klik vervolgens op Verleidelijke 14 (zie voorbeeld foto) en geef 10 punten aan het liedje van Skinnie en Gina - Can't Cut You Loose. Alvast bedankt!

Bezin eer je het te bont maakt!

2010-12-24T15:20:00.013+01:00

Geen kinderen hebben betekent ook dat je nauwelijks betrokken bent bij hun belevingswereld. Toen een vriendin me een tijdje geleden zei dat haar dochter een bepaalde jas wou hebben, dacht ik er niet veel van. Ik kende het merk niet, maar ben zelf ook ooit jong geweest. Elke generatie heeft wel zo zijn eigen grillen, toch?

Gisteren ontdekte ik echter dat er aan die jassen wel heel wat meer kleeft dan onschuldige tienerhebzucht. Er zijn jassen van Nickelson die een bontkraag hebben. Geen nepbontkraag, zoals ik verwachtte. Maar gewoon ECHT bont. Pardon?

Via graafmachines (ook op internet raken dingen soms ondergesneeuwd) allerlei artikelen, filmpjes en websites gevonden die me een haarfijn beeld gaven van de gruwelijke werkelijkheid. Schrijfster Wanda Bommer bericht er op haar website over: wasbeer. Het verhaal dateert alweer van een jaar geleden (2009) en beschrijft hoe ze in een winkel ontdekte dat de jas die ze in haar handen had van een echte bontkraag was voorzien. En hoe ze daarvan schrok. Klik hier voor een korte nieuwsreportage over een Chinees dorpje dat volkomen afhankelijk is van wasberen en albinovossen bont export.

In augustus 2010 werden er bij Abcoude enkele dozen met restanten van wasbeerbont gevonden. Radio 1 maakte er een reportage over welke hier te beluisteren is. Hoe meer ik las, hoe meer (gruwelijke) filmpjes ik bekeek, hoe kwader ik werd. Maar toppunt vond ik toch wel de reportage Uitgesproken VARA, via de website nog te bekijken. De kinderen die bont dragen, krijgen te zien hoe de dieren ervoor lijden en sterven. Maar zijn totaal niet onder de indruk. Dan is er toch echt wel iets mis met hun opvoeding. Of gebrek aan. Want het zijn de ouders die honderden euro's aan zulke jassen uitgeven, zodat hun kinderen zich kunnen overgeven aan een modegril. En op die manier schuldig zijn aan het in stand houden van een smerige industrie. In Nederland gelden er wel bepaalde verboden op de invoer van bont, maar er worden nog volop nertsen gefokt en gehouden. Kijk hier voor wat info van de website Stel een vraag aan de Tweede Kamer. Overigens staat wasberenbont ook bekend als FINN RACCOON (omdat de verwerking ervan ook veel in Finland plaatsvindt) en zijn de afgeleide producten ook te vinden in sporten als vliegvisserij. Op een weblog is het volgende te lezen: The Dutch buy thousands upon thousands of bags of the stuff, that’s how popular this product is for tying flies with."

In de Verenigde Staten heeft president Obama onlangs een belangrijke stap voorwaarts gedaan door zijn handtekening te plaatsen onder de Truth in For Labeling Act die consumenten zowel als dieren beschermen moet. Het is nu verplicht om alle producten en artikelen waarin bont is verwerkt te voorzien van een label. De Humane Society of the United States zet zich al jaren in voor maatregelen tegen de agressieve bontindustrie. Veel bont wordt overigens verkocht als nepbont of zonder label aan het publiek aangeboden. De kans dat je in Nederland ook een kledingstuk met ECHT bont draagt, is zeker aanwezig. Zelfs als je dat niet wilt! En dan hebben we het niet alleen over wasberen, konijnen, nertsen of vossen. Ook honden en katten worden misbruikt in deze industrie. Een label alleen is eigenlijk niet genoeg. Je zou geen bont moeten willen dragen!

Bij deze zijn jullie vooral uitgenodigd om onderstaande links aan te klikken en de films te bekijken. En dan vooral degenen die lekker in zo'n Nickelson (een Nederlands merk, wordt in Maastricht o.a. verkocht in de Verjans Jeansstore), Ice Berg en Moncler jas met bontkraag rondlopen! BEZIN EER JE HET TE BONT MAAKT.

China Smack video
Wasbeerbontindustrie in China
Wasbeer bont voor Nickelson jassen
De Chinese bontindustrie (1)
De Chinese Bontindustrie (2)

Bite Back organiseert in februari 2011 samen met Respect voor Dieren een speciale anti-bont demonstratie in de binnenstad van Maastricht. Wordt vervolgd, dus. En zelfs al deel je niet 100% de overtuigingen van organisaties als Bite Back en Respect voor Dieren, omdat je (net als ik) gewoon scharrelvlees en kwark/yoghurt eet en op gezette tijden geniet van een gekookt eitje, een uitsmijter of een omelet, dan nog kun je opkomen voor de rechten van wasberen, honden, katten, konijnen, vossen, nertsen en andere diertjes die nodeloos worden gekweld en pijn lijden vanwege commercie en ons westers consumentisme.

Fijne Kerstdagen!

(English text available in Respect voor Dieren link)

De Amsterdamse versie van ...

2010-12-08T20:47:00.002+01:00

Can't Cut You Loose (Amsterdam version) from Skinnie en Gina.

Stoofpotje met Gulpener winterbier

2010-11-25T14:43:00.013+01:00

De winter nadert met rasse schreden. Zo zegt men dat. En bij de winter horen een aantal vaste rituelen en gebruiken. In de keuken rijzen de stamppotten als bij toverslag uit het fornuis.

Gisteren was er in het magazijn van de Gulpener Bierbrouwerij een presentatie van het nieuwe winterbier: Wintervrund. Het eerste vat werd met gevoel voor traditie door paard en wagen naar binnen gereden. De twee fraaie trekpaarden waren getooid met belletjes. Tijdens de korte toespraken van John Halmans (Gulpener) en Paul Beck (Floriade 2012) klonken deze belletjes zo nu en dan als een muzikale illustratie, om de gesproken woorden extra luister bij te zetten. Want het ging gisteren niet alleen om de presentatie van Wintervrund. Nee.

Tijdens de Floriade 2012 in Venlo zal exclusief het Gulpener bier worden geschonken dat als officieel Erkend Streekproduct niet alleen prima past, maar ook nog eens het belang van Duurzaam Ondernemen in Limburg onder de (internationale) aandacht brengt.

Ik heb gelijk m'n moeder en een tante gebeld, met de vraag of ze de oude foto's van de Floriade in 1972 (Amsterdam) konden verzamelen. Daar zijn we toen met vrijwel de hele familie naartoe gegaan. Met oma schommelen in het reuzenrad en een geweldig uitzicht over een fleurige Floriade, er zijn een boel zonnige en vrolijke herinneringen. Ik had geen idee dat dit evenement maar eens per tien jaar wordt georganiseerd!

Maar nu even terug naar Wintervrund, dat nieuwe winterbier. Waar wijn zich lekker loom laat gelden, stijgt bier me subiet naar het hoofd. Dat is niet zo praktisch als je nog naar huis hebt te rijden. Ik volstond dan ook met slechts een enkele slok van een gastvrij glas, maar wist aan het eind van deze samenkomst nog net een van de laatste tassen te bemachtigen met daarin o.a. een sixpack Wintervrund. Volgens brouwmeester Jan Willem den Hartog, met wie we (eindredacteur Pedro Rademacher en fotograaf Rob Oostwegel van Puurzaam) even een babbeltje maakten over zijn winterbier en andere smaakvisoenen, past het donkere karakter van Wintervrund echt bij een winters avondje binnen zitten. Nergens meer naar toe hoeven. Schoenen uit, benen op tafel en Wintervrund in het glas.

Vanuit die gedachte opende ook ik gisteravond een flesje van het winterbier. Maar na amper vijf slokken zette ik het glas een eind van me vandaan. Nee. Als ik dit nu opdrink, heb ik morgen een hoofd van hardhout. En terwijl het donker wintervocht stond te verschralen, kwam ik op het idee om het bier dan maar als marinade te gebruiken. Zo gedacht, zo gedaan. Het korte filmpje getuigt er dampend van.

Helaas heb ik geen foto gemaakt van het resultaat, maar het was erg lekker. Ik heb wel een recept:

De marinade
1 flesje Wintervrund
2 eetlepels Franse mosterd
1 teentje knoflook (in twee partjes gehalveerd)
3 of 4 sjalotten, in ringen gesneden
een theelepel gedroogde tijm (of takje verse tijm)
een laurierblaadje

Te marineren, een nacht in de koelkast
2 sucadelapjes of 400-500 gram stoofvlees (rund)

Andere ingredienten
2 winterpenen of 4 kleine wortels
3 eetlepels honing
2 sjalotten
peper en zout naar smaak
een halve spitskool, in dunne reepjes gesneden

De bereiding
Het gemarineerde vlees uit de koelkast halen en enige tijd op temperatuur laten komen, dus niet ijskoud de pan in. Ik gebruik Becel voor vlees en jus, maar liefhebbers kunnen ook roomboter en/of olie gebruiken, geheel zoals men gewend is vlees te braden.

Het vlees uit de marinade halen en met enkele ringen sjalotten en de knoflook in de gesmolten boter laten knisperen. Voeg het laurierblad en alle sjalotten toe en eventueel een heel klein beetje marinadesaus. Draai het vlees om en om en voeg er wat peper en zout aan toe. Als het vlees aan de buitenkant al iets is dichtgeschroeid, drie eetlepels honing toevoegen.

Snij twee nieuwe sjalotten en voeg ze toe. Snij ook twee winterpenen of een paar gewone wortels in kleine stukken en voeg toe. Zet het vuur op klein, voeg de rest van de marinade toe en laat het met gesloten deksel een half uurtje sudderen. Bij sucadelapjes: het vlees uit de pan halen en in reepjes snijden en weer toevoegen. Daarna de gesneden spitskool toevoegen en vervolgens weer een dik half uur tot drie kwartier laten sudderen tot het vlees echt zacht is.

Serveren met Vlaamse patatten, gebakken aardappeltjes of puree. Of rijst. Of pasta. Of bulgur. Stokbrood? Ciabatta?

(wij eten scharrelvlees en bij voorkeur biologisch geteelde groenten, de kruiden komen uit eigen onbespoten voortuinpotten)

Single van Skinnie en ...

2010-11-19T21:52:00.007+01:00

SITTARD - Het nummer ‘Can’t Cut You Loose’ wordt de nieuwe single van de Sittardse singer-songwriter Skinnie. De singleversie van dat nummer is echter een andere versie dan de originele versie op het pas verschenen album ‘One Add One’. Dat heeft alles te maken met een overijverige fan van Skinnie: Gina Vodegel.

Gina Vodegel (47) woont in het Belgische Eben-Emael, maar ze groeide op in Maastricht. Ze is wat je noemt een fan van Skinnie. Na het beluisteren van de cd ‘One Add One’ importeerde zij het nummer ‘Can’t Cut You Loose’ naar haar computer, en zong ze zelf een tweede stempartij over het bestaande nummer, dat zodoende ineens een gelegenheidsduet werd. Ze was zelf zo tevreden over het resultaat dat ze bij die nieuwe versie van dat nummer een fleurig en sfeervol clipje maakte, dat ze rondstuurde via het Internet. Zodoende kwam het ook bij Skinnie terecht.

“Gina heeft een enorm groot netwerk op Internet. Iedereen reageerde heel positief op ‘haar’ versie van ‘Can’t Cut You Loose’. Dus dacht ik: laat ik Gina’s versie maar pakken als nieuwe single. Is weer eens even heel wat anders. De clip van de nieuwe single wordt het fraaie filmpje dat Gina maakte.”

Skinnie en Gina kennen elkaar niet persoonlijk. “Gina schrijft en publiceert veel. Ze heeft onder andere wel eens mijn cd’s gerecenseerd voor All About Jazz, een internationaal jazzmagazine. Daar ken ik haar een beetje van. Ik weet dat ze net zoals ik een Indonesische achtergrond heeft. En Indo’s hebben toch altijd wel een onderlinge band.”

“Can't Cut You Loose gaat over het feit dat sommige mensen zo tot elkaar veroordeeld zijn dat ze  nooit meer van mekaar af lijken te komen, ook al zouden ze dat heel graag willen. En over het feit dat er mensen zijn die je nooit kunt vergeten”, aldus Skinnie.

Skinnie schrijft inmiddels alweer nieuwe liedjes voor zijn volgende cd. Verder is hij bezig met het formeren van een nieuwe band, die hem tijdens concerten gaat ondersteunen.

Voor meer informatie: www.skinnie.nl
(bron www.nieskens-agency.com, 15 november, 2010 23:35)

Bijna 50 jaar buren

2010-11-11T20:51:00.009+01:00

Dinsdag was ik met collega's van Puurzaam (kwartaalmagazine van Gulpener Bierbrouwerij) in Haarlem voor werk. Het nuttige werd met het aangename verenigd en zo heb ik een paar leuke en gastvrije plekken gezien. Ik was nog nooit eerder in Haarlem geweest. Absoluut een stad om vaker te gaan kijken. Eerste indrukken? Een mooie historisch-rijke en vriendelijke stad. Met grachten en bruggetjes. Met fraaie monumentale panden.

Eind van de middag ging mijn gsm. Er was slecht nieuws. Of ik mijn moeder wilde bellen. Jeetje. Wat nu weer? De telefoon was echter telkens in gesprek. Uiteindelijk lukte het me toen ik ergens bij een benzinestation stond. Het was namelijk de bedoeling om even snel iets te eten. Toos Hofstede (Marketing Strategy & Communicatie Gulpener Bierbrouwerij) en Rob Oostwegel (fotograaf) keken bedenkelijk naar wat er in de vitrine lag. Ja. Ik deelde hun desillusie volkomen. We barstten van de honger, alledrie. Maar er zijn grenzen.

Eindelijk dan had ik mijn moeder aan de lijn. En ze wilde aanvankelijk niks zeggen. Maar ik liep al anderhalf uur rond met onzekerheid omtrent het slechte nieuws. Had zelfs een nichtje al gebeld om te informeren of er misschien iets met haar vader was. Maar op dat front was alles in orde. Mijn moeder gaf na enig aandringen toe. Al wilde ze het me liever als ik weer thuis was vertellen. Omdat ik nog moest rijden, zo dacht ze. Nee, we zijn met de auto van de fotograaf. En hij rijdt.

Riet is overleden. Dreun. Wat zeg je? Riet is overleden. De buurvrouw. Tante Riet, zo noemden we haar toen we nog kinderen waren. Ze is dinsdagochtend om half negen door een andere buurvrouw gevonden die meteen mijn moeder om hulp vroeg. Samen hebben ze 112, de huisarts en de ambulance gebeld, geregeld en opgevangen. Riet is maandagavond stilletjes op de bank ingeslapen. Ze voelde zich al een paar dagen niet zo lekker en zou dinsdagochtend samen met de betreffende buurvrouw naar het ziekenhuis gaan. Maar het lot besliste anders.

Een paar dagen geleden spraken mijn moeder en Riet elkaar nog aan de telefoon, omdat ze op 4 november 1964 de sleutels van hun woning hadden gekregen. En dat ze al 46 jaar naast elkaar woonden. Lief en leed deelden. (Kinder)ziekten, tegenslagen, verjaardagen, eurovisie songfestivals, voetbalwedstrijden op de televisie. Moeilijke tijden, verlies van een zoon, verlies van een echtgenoot. Kopjes suiker. Uien. Een teentje knoflook. Shag en sigaretten. Zelfgemaakte taart van Oma Poismans. In 2014 zouden ze 50 jaar buren zijn. En zouden ze gegarandeerd een feestje houden. Maar het lot besliste anders.

Eerder deze avond reed ik mijn ouders en buurvrouw naar de DELA om afscheid te nemen. We ontmoetten er enkele (oud)koorleden van Ascension, het koor waar Riet en haar man Paul in de jaren zeventig en tachtig veel voor betekenden. En andersom. Hun twee dochters waren koorlid. Freddy en ik waren koorlid. Andere kinderen uit de buurt ook. Daarom. Je bent deel van elkaars leven. Elkaars verleden.

Ik eet soms boterhammen met pindakaas en komkommer. Hartstikke lekker. Dat was een tip van de buurvrouw. Zo zeg ik het ook als ik deze lekkernij-wijsheid aan anderen doorgeef. Een tip van de buurvrouw. En zo zijn er nog talloze andere kleine dingen die wortel hebben in een gezamenlijk verleden, een gezamenlijk leven.

Riet bracht haar jeugd door in Santpoort. Dat is op amper vijftien minuten van... Haarlem. Toen we dinsdag naar huis reden zag ik de bewegwijzeringsborden met naamplaatsen. Ik zag ergens Santpoort staan en moest onwillekeurig glimlachen. Want Riet zal in haar jeugd door de straten van Haarlem hebben geslenterd. Net zoals ik deed, enkele uren voordat ik van haar overlijden op de hoogte werd gebracht.

We hebben vroeger uren bij haar thuis gebabbeld over de dingen des levens. Want daar hield ze van. En ik ook, als serieuze opgroeiende tiener. Ondertussen thee drinkend en sigaretjes rokend.

Toen ik mijn ouders en buurvrouw bij hen thuis afzette, ging mijn blik als vanzelf naar het raam van 105. Er brandde een klein schemerlampje, zoals ik zo vaak zag. Het is een gewoonte om even te kijken. Als Riet op de fiets langsfietste, zwaaide ze altijd bij ons naar binnen. Een gewoonte, zonder te wachten of er iemand terugzwaaide. Zoals ook het even bij haar naar het raam kijken een gewoonte is. Soms zag je er beweging en zwaaide je. Nu echter werd ik plots overvallen door een intense dofheid. Ik reed snel weg, mijn ouders stonden nog aan hun voordeur. Tja. Nu is alles anders. Het voelt aan als het einde van een tijdperk. En dat is het ook.

Dag, tante Riet. De groetjes voor oom Paul en Oma Poismans. En bedankt voor alle gezellige momenten in de jeugd en tienerjaren.

Een lekke band

2010-10-31T15:15:00.003+01:00

Het was koopavond. Een drukte van jewelste in hartje Maastricht en vooral in de parkeergarage van Mosae Forum. Parkeerlagen -1 en -2 waren vol, auto's reden af en aan, op zoek naar een plekje of juist ongeduldig om de garage weer te verlaten.

Mijn auto stond op parkeerlaag -3 en moest wat steile opritten nemen om terug te keren naar -1 en de uitgang. Dat verliep niet zonder frictie (letterlijk). De rechter achterband bleek lek. Met veel moeite wist ik -1 te bereiken, maar daar ging het mis. Rookontwikkeling en stinkend rubber. Van de band, natuurlijk. Er is net genoeg ruimte voor auto's om te passeren, maar ik had de motor uitgezet en de auto stond dus stil. Tot ongenoegen van hen die achter me reden. Je kon aan hun koppen zien dat ze haast hadden. Oh. Het komt blijkbaar niet in mensen op dat als er rook uit een auto komt, er wellicht een probleempje is? En dat de bestuurder de auto niet zomaar uit de weg kan zetten? Of dat een helpende hand misschien sneller een oplossing aanreikt?

Zo startte ik de auto opnieuw en reed ik dan maar een klein stukje verder en dan vooral zoveel mogelijk aan de kant. Want de auto's achter me hadden echt ongelooflijke haast. In de bocht richting de uitgang zag ik dat er plots een parkeerplek vrij was gekomen. -1 064. Wat een opluchting! De auto stond er veilig en uit de weg. Maar wat nu?

Ik liep naar de uitgang, waar de mannen van de parkeergarage toezicht houden en voor vragen beschikbaar zijn. Mijn vraag gold dus de beperkte uitrij-tijd van de parkeerkaart, de auto met lekke band en dat ik de auto waarschijnlijk moest laten staan. Olie verversen, waterpeil checken en meer wat dies zij is inmiddels routine, maar een autoband wisselen... De jongeman aan de balie keek even bedenkelijk. En vervolgens naar zijn achterban. Daar was subiet beweging."We komen even kijken," zo werd er vriendelijk geknikt.

Kijken is niet de juiste omschrijving. Arno Lasoe pakte meteen aan, vroeg naar krik en reserveband en ging aan de slag. Even later kwamen zijn twee collega's er bij, waarvan er een terugging naar het kantoortje. Mike van Hek bleef om waar nodig Arno Lasoe te assisteren, maar deze kon het perfect alleen af. Binnen een kwartier zat de reserveband erop en kon ik duizend dankbetuigingen later, toch nog de parkeergarage per auto verlaten. Dit is dus service van de bovenste plank! Met dank aan het Quality Service Team Maastricht in de parkeergarage van Mosae Forum.

Weerstation Avergat

2010-10-25T15:34:00.006+02:00

Avergat is een straat in Kanne (B), vlak onder en tegen de Tiendeberg. Daar zag ik tijdens een wandeling met de honden dit leuke weerstation. Goed voor een gulle schaterlach!

Knoop in je zakdoek

2010-10-24T15:26:00.008+02:00

Het is de tweede dag, vandaag. Gisteren zag ik dit kadaver voor het eerst liggen. Er is een varkensboerderij om de hoek van onze straat. De boer heeft vorig jaar nog bijgebouwd. Extra opslagruimte voor landbouwmachines en hooi. Maar ook extra ruimte voor varkens die geen ruimte hebben. Als je snapt wat ik bedoel.

Het was wel eens geshockeerd stil staan. Letterlijk en figuurlijk. Er tijdens een koude en donkere avond met de honden langs lopen. En dan ineens oorverdovend gekrijs horen. Dat gaat door merg en been. Gemengde gevoelens. Half om half gehakt. Maar verderop de koeien van Pierre en Marie-Therese. Nieuwsgierig en vriendelijk. Als kalfjes bang voor de honden, maar eenmaal gewend, toch ook weer nieuwsgierig. En altijd vriendelijk. Broodje tartaar.

Toen ik het kadaver van dat varken gisteren zag liggen, werd ik overrompeld door een groot gevoel van triestheid. Ik eet nog steeds vlees, al zij het met mate. En dan ook nog scharrelvlees van Willems op Sint-Pieter. Maar nooit een hele lap vlees op het bord. Altijd in stukjes, verwerkt in een gerecht.

Varkens zijn intelligente dieren. Enkele jaren geleden bezocht ik een varkensboerderij in Riemst, (toen nog minister van Landbouw) Yves Leterme was er ook, met zijn voet in het gips. Het was mijn taak er een verslag van te schrijven voor de streekkrant. De boer troonde me mee de hal in, wilde trots laten zien dat er veel biggetjes waren geboren. De immense hitte en stank deden mijn adem stokken. De boer en zijn vrouw liepen er onverstoord rond en babbelden honderduit. Voor hen de gewoonste zaak van de wereld.

Ik zag een zeug met heel wat biggetjes aan haar lijf. Een moeder die haar jongen voedt. Ze tilde even haar hoofd op, de oren flapten wat in het rond. De biggetjes namen geen notie van mijn aanwezigheid. Te druk met drinken. Ik telde tot tien en liep zo kalm als mogelijk terug naar de zuurstof aan de andere kant van de deur.

Door de jaren heen zo links en rechts leesvoer genuttigd over varkens en hun hoge intelligentie. Niet zo lang geleden was er een soort van tentoonstelling op Plein '92 in Maastricht waar ik toevallig passeerde. De beelden bleven zeker hangen. Daarom. Bij deze een knoop in mijn zakdoek voor de knoop in mijn maag toen ik vanmorgen weer dat arme dier zag liggen. Met het voornemen om in 2011 zeker compleet vegetarisch te zijn!

De waanzin van de wereld

2010-10-22T12:52:00.010+02:00

Dit zijn Rumpus (l) en Bud (r). Rumpus zat in een koffertje met kerstspulletjes. We mochten ooit de kelder van tante Theo (vriendin van mijn moeder) leegmaken. En daar zat ie, verstrikt in jeukend engelenhaar, in een oud blauw koffertje uit de jaren 50 of 60. Wat me meteen aan hem opviel, was zijn houding. Sindsdien is hij de mascotte van Mizar6, dat voorheen als Mizar5 bekend stond in de Steely Dan online community. Gedurende enkele jaren schreef ik artikelen, zocht ik nieuws en interviewde ik musici die met Steely Dan te maken hadden of er anderszins door geraakt in hun muzikale bestaan. Maar op een gegeven moment is de koek op. En sla je andere wegen in.

Van Maureen Hakker (zij adopteerde Nanda, het zusje van onze vondeling Sara) kreeg ik Bud en al snel bleek dat hij het goed kon vinden met Rumpus. Dus werden ze gezworen maatjes en gezamenlijk gastheer voor Mizar6 en het gastenboek. Mijn bijdragen aan Mizar6 zijn minstens zo onregelmatig en summier als voor dit weblog.

De JekerJazz dagen liggen alweer achter ons. Vanmiddag voor mijn laatste interview even naar Diepenbeek en dan is mijn werk voor het boek Haspengouw zo goed als klaar. Dan even de ruimte nemen om alles wat te laten hangen en drijven en zweven.

Eergisteren deed ik boodschappen bij de C1000. De jonge kassajuffrouw mocht bijna met pauze. Ik moest 12,23 euro afrekenen. Wat een geluk, ik kon het helemaal gepast neertellen. Twee briefjes van 5, een 2 euro munt, twee muntjes van 10 cent, eentje van 2 cent en 1 cent. De kassajuffrouw telde het na en schudde haar hoofd. "Nee," zo zei ze beslist, "dat is niet genoeg." Waarop ik enigszins verbaasd naar de terminal keek en er toch echt 12,23 zag staan. Vervolgens opperde ik mijn bezwaar. "Nee," zo zei ze nogmaals, "ik kom nog twee cent tekort, we ronden altijd naar boven af dus wordt het 12,25."

Tja, toen ging er bij mij een kleine stop door. Belachelijk! Ik protesteerde luid tegen deze ridicule regel en gaf nogmaals aan dat ik 12,23 moest betalen, dat ik haar dit bedrag gepast gegeven had en dat ik niet van plan was meer te betalen dan nodig. De kassajuffrouw bleef echter ook nee schudden en uitleggen dat ze bij 12,21 naar beneden afronden en dat ik daar dan weer voordeel van zou hebben. Met andere woorden...

???????

Een van haar collega's was dozen aan het opruimen en hij besloot assistentie te verlenen. Hij schatte de situatie in, keek naar de handen van de kassajuffrouw waarin ze mijn geld hield en zei toen dat als een klant het geld gepast had, ze het dan maar zo moesten laten gaan. Alsof het een geste, een uitzondering was.

Dit is de wereld waarin we leven. Men slaat munt uit situaties en men slaat muntjes (2 en 1 cent) die in de dagelijkse praktijk als ongewenst worden gezien omdat het inwisselen bij de bank weer geld kost.

Om van gedresseerde kassajuffrouwen nog maar te zwijgen :-)

Er is altijd nog ...

2010-10-09T16:13:00.006+02:00

"Ben ik nu een tijdbom?" vroeg mijn vader zich af. Gisteren waren ze van 's ochtends vroeg tot eind van de middag in het azM. Donderdag kregen ze namelijk telefoon. Bevestiging van het ziekenhuis. De open hart operatie was een dag naar voren geschoven. Niet dinsdag, maar maandag zou mijn vader onder het mes gaan. Zondagavond acht uur moest hij in het azM zijn en op vrijdag nog een hele dag vooronderzoek en gesprekken met diverse hartspecialisten.

Ik was gisteren net binnen van een wandeling met de honden toen de telefoon ging. Het was mijn moeder. Haar stem klonk vlak en vermoeid. "Het gaat niet door," zo zei ze met teleurstelling prominent aanwezig in de boodschap. "Zijn halskransslagaders zijn te slecht en ze willen het risico niet nemen."

Tja. Ik draai de film even vliegensvlug terug naar dinsdag, toen er een brief van het ziekenhuis kwam en deze aangaf dat hij de 12de geopereerd zou worden. Dat bericht kwam ook als bij donderslag aan, want de verwachting was pas eind oktober. Vervolgens schuiven ze het telefonisch nog een dagje naar voren en na een hele dag in het azM, een maaltijd met aardappelen, bloemkool en zoute jus (andere hartpatienten stelden dezelfde vraag, hoe komen ze er bij om zoveel zout in ons eten te doen?) verder, kreeg mijn vader te horen dat ze er toch maar vanaf zien.

Nu, een dag later is mijn vader opgelucht en mijn moeder iets over haar aanvankelijke teleurstelling heen. Zij dacht dat de operatie van mijn vader een soort superman zou maken, vermoed ik. Iemand die ineens de Tour de France zou kunnen fietsen? Iemand waar ze zich geen zorgen meer over hoefde te maken?

Met een aangepaste levensstijl, goede voeding en vooral een zonnig humeur kun je veel voor elkaar krijgen. Zelfs als je lichaam aan het aftakelen is. Met ondersteunende medicijnen kan mijn vader nog een tijdje mee. Veel is afhankelijk van zijn eigen opstelling, uiteraard.

De ziekte van Gaucho en diens onvermijdelijk inslapen speelde denk ik ook een grote rol. Het is nu een maand geleden dat Gaucho zijn laatste rondje in de tuin liep, door mij gedragen want zelf lopen ging niet meer. Mijn ouders willen absoluut geen nieuwe hond en ook geen andere huisdieren meer. Maar er kwam altijd al een kat in de tuin die nu steeds dichterbij komt. Alsof hij voelt dat Gaucho er niet meer is. En de tuin dus veilig. Gaucho echter verre van vijandig tegen poezen, omdat hij als pup een witte poes als vriendinnetje had, voor een poosje.

Deze kat krijgt elke dag iets lekkers van mijn ouders. Het mooie beestje stond laatst voor de keukendeur en wilde naar binnen. Staart omhoog, topje omgekruld en allerschattigst "MAUWW" roepen. Nee. Mijn ouders laten hem niet naar binnen. Wel spenderen ze een paar minuutjes in de tuin terwijl de kat het lekkers oppeuzelt, of laten ze zich talloze dankbare kopjes geven. Het raampje van de schuur staat in ieder geval op een kier. Voor het geval de poes zijn eigen huis niet binnen kan. Want hij woont een paar meter verderop in het volgende huizenblok.

En zo gaat het leven door.

Requiescat in pace

2010-10-07T19:13:00.007+02:00

Nederland is geraakt door het nieuws dat Antonie Kamerling zelfmoord pleegde. Het is uiteraard triest voor zijn naaste familie en vrienden, en met een beetje geluk wordt het verzoek om privacy door de bekende nieuwsjagers van roddelbladen en dergelijke ook echt gehonoreerd. Maar amper enkele uurtjes nadat het nieuws zich als een lopend vuurtje verspreidde, kwam je alweer digitale krantenkoppen tegen die er niet om logen. Sensatielust en zoveel mogelijk lezers bereiken is ook in dit tragisch verhaal een sterk pulserende tendens.

Het treft ook de stad Maastricht een klein beetje, omdat Antonie de schoonbroer van de nieuwe burgemeester is. Was.

Maar in al dit Grote Sterven (zojuist gelezen op Facebook, bij Ruben L. Oppenheimer), kan ik het niet helpen om wat kanttekeningen te plaatsen bij de reacties van geschokt en rouwend Nederland. Men rouwt in eerste instantie niet om de persoon Antonie Kamerling, want die kenden ze helemaal niet. Ze kenden alleen de acteur en de rollen die hij vertolkte. Ze kenden alleen de zanger en de berichten in de bekende bladen waarover dan breeduit gesproken werd, zodat je als toevallig toehoorder ongewild op de hoogte was van wat Bekend Nederland uitspookte in hun openbaar persoonlijk leven.

Grappig genoeg staan berichten van zelfmoord normaliter niet meer in de krant. Tenminste, daar is men het nog altijd niet over eens. In 1987, toen Freddy van de Euromast sprong, verzekerde de Rotterdamse politie me dat dit niet in de kranten zou verschijnen, want dat was min of meer not done. En het blijken doorgaans ook alleen de zelfdodingen in de entertainment- of zakenwereld die, soms tot in details, een groot publiek bereiken. Omdat iemand in de publieke belangstelling staat en het publiek er recht op heeft?

Maar wat bereik je ermee? Een andere bekende opperde op FB de gedachte "misschien dat nu eindelijk eens wat meer aandacht komt voor de GGZ van onze maatschappij," wat bij mij meteen vraagtekens opriep.

Vorig jaar pleegde de Belgische presentatrice/zangeres Yasmine zelfmoord door zich in de schuur te verhangen. Je leest die woorden vlot en argeloos van het beeldscherm in een gewone dagkrant en slikt na enkele seconden toch even iets weg. Jemig. Dat beeld hoeft er voor mij eigenlijk niet bij. Het is een heel natuurlijke reactie, zelfs als je in eigen kring met zelfmoord te maken hebt gehad. En met googelen kwam ik dit bericht tegen over een mediadebat ten aanzien van berichtgeving over zelfmoord.

Er is natuurlijk een enorm verschil tussen de zelfmoord van een Antonie Kamerling en dat van de Westfriese jongen zoals in de link naar het mediadebat als voorbeeld wordt aangehaald. Want als bekende Nederlander voedde Antonie (de mooie blonde jongen) menig fantasie door de jaren heen, fervente televisiekijkers leefden met zijn rollen mee en vormden zich een beeld, door het werk van de acteur/zanger en zijn verschijningen in het openbaar, in artikelen en interviews.

Maar er wordt natuurlijk ook weer fiks geoordeeld. Wat zielig voor zijn vrouw. Wat een drama voor zijn kinderen! Vandaag, morgen en waarschijnlijk nog een paar daagjes, is Antonie Kamerling voorpaginanieuws, is zijn zelfmoord het bittere snoepje van de week, tot de aandacht van het publiek en de media verslappen en het alleen nog zijn naaste familie en vrienden zijn die dit verlies dagelijks beleven.

Jaren geleden maakte ook de toen veelbelovende acteur Hans van Tongeren (wie ...?) een eind aan zijn leven. Hij was 27 jaar. Hij deed dat op 25 augustus, geheel toevallig de geboortedag van Antonie Kamerling. En dat maakt deze cirkel wat mij betreft rond.

Verjaardag

2010-10-06T06:35:00.002+02:00

Gisteren werd mijn vader 74 jaar. Zoals altijd wordt er dan een hapje gegeten. Vroeger waren dat complete rijsttafels. Met veel bezoek. En dito afwas. Nu blijft het stilletjes. En is het extra stil, zonder Gaucho. Toen de post kwam, kreeg mijn vader een wel heel bizar verjaardagscadeau. Een brief van het ziekenhuis. En dat ze zijn drievoudige bypass-operatie voor dinsdag 12 oktober hebben ingepland. Wat? Zo snel al? En eerst was het pas einde van de maand!

Een begeleidende brief met instructies deed mij naar de apotheek rijden om er zalf te halen. Blijkbaar hadden ook veel andere hartpatienten tijdens de voorlichtingsdagen alvast die boodschap meegekregen. Een zalf voor in de neus, om de verkoudheid te bestrijden. Dat kan namelijk complicaties veroorzaken. Bijna iedereen was verkouden toen, zo vertelde mijn moeder.

Nu is het wachten op een telefoontje dat de opname bevestigt. En dan is de kans groot dat we hem maandag de 11de naar het azM moeten brengen. Zijn hele leven lang kreeg hij te horen dat hij niet geopereerd kon worden en met zijn kwaal moest leren leven. Nu, drie hartinfarcten en twee beroertes later, komt het er dan toch van. En ik vind het eerlijk gezegd best ingrijpend. Je wilt niet automatisch denken aan alles dat er mis kan gaan, maar dat doe je toch. En vertrouwen hebben in de ziekenhuisfabrieken, tja...

Hoe dan ook, mijn vader zei laatst dat hij minstens 85 wilt worden, dat is zijn streven. Vooruit, dan maar!

One Add One

2010-10-03T21:44:00.002+02:00

Skinnie Dub

2010-09-30T10:20:00.010+02:00

Ja. Het is erg druk met werk. En de organisatie van JekerJazz Maastricht. Via Facebook zijn er ineens allerlei leuke contacten met muzikanten aan de andere kant van de wereld. Zoals Steve Clisby, een zanger/musicus die ooit de warme soulfulle vocalen van American Gypsy voor zijn rekening nam. American Gypsy was een band die in de jaren 70 in Maastricht neerstreek, afkomstig uit Pasadena, US of A. Het was een vriendenclubje. Ze introduceerden de Funk in ons kleine kikkerlandje. Het is een heel verhaal waar ik nu geen tijd voor heb, maar we zijn bezig met een poging om een American Gypsy Reunion festival te organiseren, in 2011.

Ja. En verder zal er een single verschijnen waarop ik te horen ben, samen met Skinnie. Can't Cut You Loose vroeg gewoon om nog een stem. Dus zong ik mee. Het is een nummer van zijn tweede, pas verschenen mini album One Add One. En dat is eigenlijk precies wat er gebeurde! Ik ga daar een apart weblog voor bijhouden. Maar eerst mijn werk afmaken ...

Ochtendstond

2010-09-16T08:21:00.007+02:00

Souris heeft al een tijdje de gewoonte om als wekker te fungeren. Dat doet ze heel slim in verschillende fases. Of het tijdstip al dan niet wenselijk is, daar kunnen we zeker over debatteren, maar het meest opmerkelijke is de manier waarop ze het aanpakt. Eerst komt ze stilletjes naast me staan. Naast mijn hoofd. Dan kijkt ze of er beweging is, zo niet, dan duwt ze haar pootje zacht in mijn gezicht. Ze wacht vervolgens op een reactie, dat ik haar aankijk of even aai, en als ik dan toch niet opsta of haar geen snoepje geef uit het buisje dat onder mijn kussen ligt, dan gaat ze over tot de volgende ronde. Dat zijn dan twee duwtjes met haar pootje en een ietwat onrustig heen en weer geschuifel met duidelijk vocale ondersteuning. Souris moppert. Soms blaast ze zachtjes, als een soort van minachtend protest.

Wanneer ik dan nog geen sjoege geef, dan wordt er geweld gebruikt. Dan slaat ze kort maar krachtig een pootje met klauw in mijn gezicht. Het is altijd net zo dat het geen krassen achterlaat, maar toch voelbaar is. Een speldenprik.

Het is ook niet zo dat ze alleen snoepjes wilt, hoor. Ze beschikt op twee verdiepingen over schaaltjes met droogvoer en kan, als ze echt honger heeft, altijd wel ergens bikkelen. Nee. Op een gegeven moment vindt ze dat het tijd is om op te staan. Sascha ligt altijd lui en breeduit op bed. Souris weet ondertussen dat ze bij Sascha heel voorzichtig moet zijn. Want Sascha is een langslaper. Sascha is het toonbeeld van hoe-kan-ik-zo-lui-mogelijk-en-gemakkelijk-mijn-leven-doorkomen?

Sara slaapt meestal alleen. Ze ligt wel op bed, maar als het licht uitgaat, dan verdwijnt ze naar de mand onder het bureau of de bank in de huiskamer. Tegen een uur of zes in de ochtend wil ze nog wel eens naar boven komen om nog even knus op bed te liggen. Souris is altijd rond vijf uur wakker en scharrelt dan wat door het huis. Ze wil dan ook even onder de deken en ligt dan spinnend in de holte van mijn linkerarm, driftig dauw trappend als een kitten die melk bij de moeder zoekt. Haar nageltjes duwt ze in mijn oksel en dat is zeker gevoelig. Maar ik probeer er nu dus een soort van meditatie van te maken en mijn pijn- dan wel gevoeligheidsgrens te verleggen. Dit ritueel duurt nooit zo lang. Souris bijt me ook altijd een keertje in mijn neus, bij wijze van goedemorgen! begroeting.

Uiteindelijk sukkel ik weer in slaap, tot het dus ongeveer zeven uur wordt. Want dan staat Souris de wekker klaar om toe te slaan. Nino heeft nergens last van. Ik zie Souris ook geregeld rondom zijn hoofd scharrelen. Maar ze ruikt altijd alleen aan zijn gezicht en draait zich dan weer om naar mij. Soms ben ik gewoon klaarwakker en kijk haar dan vragend aan. Waarom bijt je Nino niet eens stevig in zijn neus?

"Maar jij bent mijn mama," zo lijkt de blik met grote ogen dan te zeggen. Tja. En wie kan bij zo'n argument nu streng en hardvochtig blijven?

Definitief afscheid

2010-09-13T21:45:00.007+02:00

Mijn vader had het sinds de dood van Gaucho erg zwaar. Hij zag er niet al te best uit en had een grauwe kleur op zijn gezicht. Hij was in de rouw. Hij is in de rouw. Voor een hartpatient in afwachting van een operatie geen al te beste staat van zijn.

Zaterdag ging de telefoon bij mijn ouders. Het dierencrematorium in Beek. De dame had enkele vragen. Mijn moeder liet weten dat ze Gaucho individueel wou laten cremeren en zijn as graag in een urn wilde bewaren. De dame vertelde dat er een heuse afscheidsceremonie kon worden gehouden en dat mijn ouders nog afscheid van Gaucho mochten nemen. Zijn lijfje zou dan voor een poosje worden opgebaard.

Ik kon niet mee vanwege dringende verplichtingen met werk, maar mijn moeder en een vriendin zouden absoluut gaan. Mijn vader wilde niet. Hij vond het te emotioneel. Te moeilijk. Aanvankelijk. Want vanmorgen vroeg belde mijn moeder om te vertellen dat mijn vader toch mee zou gaan. Een goed besluit, dacht ik zo.

In de namiddag belde ik hen op. Het was een mooie ervaring geweest, zo vertelde mijn moeder. En mijn vader was ook erg blij dat hij toch mee was gegaan en Gaucho nog even gezien had. Mijn vader had zelfs weer kleur op zijn gezicht toen ik met Sascha en Sara even bij mijn ouders ging kijken. Ik importeerde de foto's van de camera naar de computer en zo kon ook ik zien hoe de allerlaatste minuten van Gaucho's stoffelijke zijn beleefd werden.

Gaucho lag er echt heel mooi bij. Alsof hij sliep. Hij prijkt nu in een kleine beige urn op de piano, met twee kleine kaarsjes om hem eer te betonen. Het was een lief klein kereltje.

Afscheid van Gaucho

2010-09-10T18:50:00.014+02:00

Op woensdagmiddag 8 september hebben wij Gaucho moeten laten inslapen. Hij had teveel pijn, kon eigenlijk al niet meer lopen en stond trillend op zijn benen. Het was een moeilijke beslissing, vooral omdat hij in zijn hoofdje nog helemaal bij was. Nog steeds alert als de postbode kwam. Nog steeds de wil om te blaffen als het bezoek op stond om naar huis te gaan.

Maar het ging allemaal niet meer zo lekker. Gaucho was geboren op 28 december 2000. In zijn tiende levensjaar hebben wij afscheid moeten nemen, gelukkig gewoon thuis in zijn vertrouwde omgeving. Het was niet zo eng als gedacht en hij lag rustig in zijn mandje toen de dierenarts kwam en we met zijn vieren (mijn ouders, de dierenarts en ik) om hem heen zaten, wat babbelden en hem tot op het laatste wakende moment aaiden. Ik ben hartstikke blij dat ik in de anderhalf jaar dat hij bij mij was, meer dan driehonderd foto's heb gemaakt. En toen had ik niet eens een digitale camera!

Gisteren heb ik gauw een collage gemaakt. En terwijl ik een keuze maakte, besefte ik dat Gaucho een rijk leven had. Mensen die zielsveel van hem hielden, vele hondenvriendjes door de jaren heen, van groot tot klein, tot duf en (ogenschijnlijk) gevaarlijk. Vooral met mijn gehandicapte oom Emiel (ook al overleden) kon hij het goed vinden, Gaucho sprong dan op de bank en begon mijn oom enthousiast te likken. Verder had hij altijd enorm veel pret met een balletje en ander speelgoed. Hij had best een grote collectie pluche ballen, van groot naar klein.

Zelfs al is hij naar mijn gevoel veel te vroeg vertrokken, de jaren dat hij er was, waren machtig mooi. Hij was een hele lieve hond, altijd geinteresseerd in andere mensen (want dan bleef hij stokstijf staan en keek hij de mensen met een schuin koppie aan) en altijd in voor voetbal of een spelletje met de tennisbal. Hij at als pup graag komkommer, zalm en wortel, had merkwaardige tics (gooide graag zijn brokjes uit de etensbak en at ze dan van de vloer of van het tapijt) en liet zich alleen knuffelen als hij er zin in had.

Dankjewel lieve Gaucho, voor je vrolijke en innemende gezelschap. Ook Sascha en Sara zullen je heel erg gaan missen. Voor foto's van zijn laatste uurtjes, klik hier. De zon scheen en we hebben hem nog fijn in de tuin rond gedragen en lekker met hem in het zonnetje gezeten. Want dat deed hij graag, in de zon zitten. Naar mieren en vliegen op de tegels kijken. Met schuin hoofd. Urenlang.

Een flexibele kat en Twee Kootjes

2010-08-26T23:09:00.010+02:00

Mijn definitie van het leven en leven als zijn wordt tegenwoordig steeds meer door de omgang en ervaring met dieren bepaald. Deze wezens staan zoveel dichter bij natuur en eerlijkheid dan mensen ooit kunnen bereiken. Op het moment dat je als mens een zekere superioriteit ten opzichte van dieren en andere levende entiteiten laat varen, dan gaat er echt een nieuwe wereld open. En het is niet iets dat van gisteren op vandaag naar de voorgrond is getreden, nee, het is een levenslang proces dat zich gaandeweg steeds meer uitkristalliseert en ontrafelt. Het is ook niet zo dat je als mens op het niveau van de dieren kunt beleven of in de waan verkeert dat je hun gedachten kunt lezen. Maar er ontstaat wel een brug die uitwisseling van energie en intuitie mogelijk maakt, een veel helderder perceptie misschien.

Vandaag voelde ik me verrijkt door de aanwezigheid van een persoontje die ik pas gisteren heb ontmoet en die vanochtend weer is weggegaan. Toch liet zij tot mijn dankbare verbazing iets achter en is mijn definitie van liefde als pure emotie en pure kracht door haar met de nodige nuance verrijkt.

Jan Paul Schutten is met vakantie en zijn weblog is open voor gastbloggers. Daar is het waargebeurd verhaal van Twee Kootjes (deel 1,2 en 3) te lezen!

Clandestiene vogelvangers nu zelf de pineut!

2010-08-23T22:15:00.002+02:00

Gistermorgen omstreeks 8:00 uur werden in het Waalse Eben-Emael (een deelgemeente van Bassenge in de provincie Luik) twee Vlaamse vogelvangers op heterdaad betrapt door de ‘Unité Anti Braconnage’ (UAB) van de ‘Division Nature et Forêts’. De herfsttrek – en dus ook de vogelvangst – komt stilaan op gang en de actie van deze morgen is dan ook de eerste van het ‘seizoen’. Het ging om een vader (een gepensioneerd leraar van 84) en zijn zoon (een accountant) uit het Limburgse Hoeselt. Het duo had in een bosje drie illegale mistnetten opgesteld om beschermde zangvogels te vangen. De UAB hield het tweetal al een tijdje in de gaten en deze morgen betrapte ze het dan op heterdaad. Gelet op het relatief vroege uur waren de vogelvangers er nog niet in geslaagd vogels in de netten te krijgen. Eén lokvogel – een vink – werd in beslag genomen, evenals de drie mistnetten. Nadien werden de vogelvangers door de politie van Visé verhoord; hun auto werd tijdelijk in beslag genomen. Vogelbescherming Vlaanderen zal zich wellicht burgerlijke partij stellen.

Het Parket van Luik nam contact op met dat van Tongeren om een huiszoeking in Hoeselt te regelen. Bij de zoon troffen de lokale Politie van Bilzen-Hoeselt-Riemst en de UAB 35 beschermde zangvogels aan: 24 kneus, 4 putters, 4 Europese kanaries, 2 geelgorzen en 1 barmsijs. Ze werden in beslag genomen en ter revalidatie ondergebracht in een Waals opvangcentrum voor vogels en wilde dieren. Elk jaar opnieuw worden in Wallonië Vlaamse vogelvangers door de Unité Anti Braconnage in de kraag gevat. De trek van vinkachtigen is daar immers meer uitgesproken dan in Vlaanderen. De Waalse Justitie behandelt zaken van illegale vogelvangst bovendien met veel ernst. Begin 2009 bijvoorbeeld veroordeelde de Rechtbank van Eerste Aanleg te Dinant nog drie Vlaamse vogelvangers tot een boete van elk 5.500 euro.

(foto: Geelgors - Michel Maassen)

Hoog gewaardeerde gasten

2010-08-18T19:38:00.008+02:00

Het regende mot en motter. Toch ging ik even de tuin in om te kijken of alles in orde was. Een gewoonte tegenwoordig, want er loopt van alles rond. Katten die drollen dumpen. Mollen die gaten graven en hoopjes aarde als bewijs van hun aanwezigheid achterlaten. Rondslingerende afgeknapte takken van naburige bomen. En beestjes. Allemaal beestjes.

's Avonds horen we het geluid van kikkers met pauzes aanzwellen en weer stil vallen. Een paar dagen geleden zag ik hele kleine kikkertjes in het schuurtje verdwijnen, onder de kieren van de deuren. Alles erop en eraan, maar dan absoluut niet groter dan een centimeter. Of nog kleiner, zelfs. Waarschijnlijk worden ze aangetrokken door de vijver van de buren. En komen ze van de vijver bij onze andere buren. Het was een mooi gezicht.

Ook libellen laten zich in diverse kleuren blikken. Helder blauw of diep rood. Prachtig! Maar het meest bijzonder zijn de ontmoetingen met sprinkhanen. Omdat dit een bijzondere betekenis voor me heeft. Daarover wellicht een andere keer, maar het heeft wel met mystiek en met Freddy te maken. In een notendop komt het erop neer dat het iets positiefs betekent, ik beschouw de waarneming van zo'n klein groen beestje als een boodschap. Meestal krijg ik meteen kippenvel en schikken mijn gedachten zich op een gegeven moment precies goed, zodat ik weet wat de achterliggende essentie is. Want dan wordt het kippenvel vergezeld van een warme gloed en een opgewekt gevoel.

Vanmorgen ging ik dus de tuin in terwijl het regende. Ik had Groot kaasjeskruid geplant, uit een zaadje. Elke dag kijk ik hoe het met de plant gesteld is.

Ineens zag ik iets groens op een van de bladeren. Aaah, een sprinkhaan-achtige, dacht ik meteen euforisch. Ik rende naar huis om de camera te pakken en bedacht me onderwijl dat een paar druppeltjes de camera niet zouden beschadigen. Als ik mijn hand erboven zou houden met het foto's maken, dan zou het moeten lukken, zo stelde ik mezelf gerust. Als nu dat beestje nog maar op het blad zou zitten...

En ja, ze was niet verdwenen. Zo kon ik, op goed geluk, enkele plaatjes schieten. Met enig zoekwerk op de website van forum.waarneming.nl kwam ik er dus achter dat het geen mannetje, maar een vrouwtje is. En van de soort die als Struiksprinkhaan (Leptophyes punctatissima) bekend staat, in het Engels heten ze bush cricket. Geweldig! Het is de eerste keer dat ik zo'n bush cricket zie.

In het foto-album heb ik ook nog foto's van twee andere encounters toegevoegd, die zijn van 12 en 30 juli. Ben even vergeten welke soort precies, maar de grote is een Katydid, zoals ze in het Amerikaans heten. Het is een beetje verwarrend, omdat ze ook onder de bush crickets vallen. Maar daar blijken er zo'n 6000 verschillende soorten van te zijn...

De helft van mijn leven

2010-08-15T15:28:00.004+02:00

Vrijdag 13 augustus was de sterfdag van Freddy. Alweer 23 jaar geleden koos hij voor het einde in plaats van voor een vervolg. En ik breng nu dus al de helft van mijn leven zonder een jongere broer door.

Uiteraard is het tragisch en triest wanneer jonge mensen zelfmoord plegen. Om welke redenen dan ook. En het blijft een ongemakkelijk onderwerp om ter sprake te brengen. Het is nog steeds een beetje taboe, vermoed ik. Omdat het emoties van een duistere en verdrietige kant benadert. Het verdriet van de zelfmoordenaar. Het verdriet van de nabestaanden. Misschien dat ik er op een dag meer mee doe dan ik nu al gedaan heb. Ooit namelijk een verhaal geschreven: Life Goes On. Toen ik het online plaatste, stond het geschreven verhaal alweer verder van me af en had ik er alweer andere gedachten bij. Zo is iets wellicht voortdurend in beweging. Zelfs rondom de dood.

De collage maakte ik enkele jaren na Fred's overlijden. Het is de achterkant van een platenhoes. The Magazine van Rickie Lee Jones. Ik vond het de perfecte achtergrond voor een vader-zoon fragment. En mijn moeder en ikzelf zijn ook een beetje aanwezig.

Merlijn Twaalfhoven

2010-08-05T21:14:00.003+02:00

Of bekijk de flash versie.

De gevestigde orde van activisten

2010-08-02T10:35:00.025+02:00

Soms komt alles tegelijk. Zowel mijn vader als de hond van mijn ouders, Gaucho, kampten met hun gezondheid. Gaucho was binnen twee weken enorm veel afgevallen en wilde zijn speciale dieetbrokjes (voedselallergie) niet meer eten. Mijn vader moest afgelopen vrijdag voor een onderzoek naar het ziekenhuis en werd door de ziekte van Gaucho alleen nog maar nerveuzer. Hij dacht zelfs dat Gaucho moest worden ingeslapen!

Zover kwam het gelukkig niet. De ontsteking is met succes bestreden en Gaucho eet inmiddels weer als normaal. Gewichtsverlies is in verband met artrose geen nadelige bijkomstigheid, dus geen reden voor buitensporig piekeren.

Mijn vader verging het echter niet zo goed. Er traden complicaties op tijdens de behandeling, een catheterisatie. Voor de zekerheid moest hij het weekend in het ziekenhuis blijven. Vandaag horen we of ze hem aan zijn hart gaan opereren, of dat hij gewoon gedotterd gaat worden. Hoe dan ook, het is even afwachten.(dinsdag 3 augustus: hij mag morgen naar huis met nieuwe medicatie)

Ondertussen was ik ook nogal actief voor de Palestijnse zaak. Niet alleen gaan we met Frances Scarrott (Women In Black Maastricht) en het United World College Maastricht een mooi evenement op poten zetten, (waardoor we de jonge studenten hopelijk iets mee kunnen geven over communicatie, verdraagzaamheid en samen leven ondanks verschillen), ook was ik (via Facebook) actief door een brief te schrijven aan het New Israel Fund, een Amerikaans-Joodse organisatie die zich onder andere sterk maakt voor gelijke behandeling van ALLE Israelische burgers, dus ook niet-Joden en Arabieren. Via Matan Cohen, een activist, las ik berichten over het Bedouinenkamp in de Negev woestijn dat rond 27 juli door de Israeli's met de grond gelijk werd gemaakt.

Ook journalist Noam Sheizaf berichtte erover op zijn weblog Promised Land.

Facebook bewijst zich wat dat betreft absoluut als een goed netwerk voor het vergaren van informatie en je hebt binnen enkele minuten diverse links naar nieuws en artikelen binnen handbereik. Vaak rechtstreeks van de bron. En dat is heel veel waard.

Wat betreft het New Israel Fund, politica en mensenrechtenactiviste Simone Susskind (Brussel) is lid van hun internationale council. Op haar Facebook pagina liet ik een bericht achter over het Bedouinenkamp, omdat de NIF op haar website duidelijk laat blijken te investeren in behoud van en relaties met deze bevolkingsgroep: http://www.nif.org/issue-areas/israeli-arabs/.

Ik vroeg om een reactie op Israel's actie tegen Al Araquib, het Bedouinenkamp. En via Simone Susskind kreeg ik binnen een dag een respons, het NIF had een stuk op hun website geplaatst: http://www.nif.org/issue-areas/stories/unrecognized-bedouin-village.html?log-event=sp2f-view-item&nid=162522688

Voor sceptici mag dit wellicht een onbetekenende kruimel zijn, want een verklaring alleen, daar doe je niet veel mee. Toch zijn het dit soort berichten waar het publiek zich mee kan informeren of identificeren, het publiek dat zich door een mening te vormen gestimuleerd kan worden om net als ik, actief te DOEN. In dat opzicht is het een voorbeeld van hoe het werkt. Via Matan Cohen kwam ik op de hoogte van wat er gebeurde, vervolgens ging ik verder zoeken en kwam ik bij Noam Sheizaf terecht die ik toen aan mijn Facebook-netwerk kon toevoegen. Ook vond ik de website van New Israel Fund en hun stuk over de Israel Arabs en Bedouin citizens.

Daarna rolde het balletje richting Simone Susskind die er ook mee aan de slag ging via Twitter en Facebook. Het NIF plaatste 30 juli een verklaring op hun website.

Onder de Facebook-vrienden is ook Noam Bedein, directeur van het Sderot Media Center en fervent publicist van pro-Israelische artikelen. Ik heb vorig jaar contact met hem gehad via email en ondanks onze verschillende invalshoeken, konden we makkelijk met elkaar communiceren. Hij doet waar hij in gelooft, door zijn ervaringen ingegeven. Niet dat ik het er mee eens ben, verre van, maar vanuit zijn optiek is het te begrijpen. En door zijn pagina en artikelen te lezen, krijg ik meer inzicht in hoe bepaalde Joods-Israelische denkbeelden tot stand komen en in stand worden gehouden. En dat is belangrijk als je probeert een opening te vinden voor dialoog.

Al scrollende op Noam Bedein's pagina, kwam ik een artikel tegen over een winkelcentrum dat op 17 juli in Gaza geopend werd, de Gaza Strip Mall. En al was dit artikel (en andere gelijksoortige artikelen die ik later vond) vanuit Israelisch perspectief geschreven, het deed mijn beeld over Gaza en de Palestijnen even wankelen. En dat is goed. Want enige zelf-kritiek en zelfonderzoek in dit alles is absoluut geen overbodige luxe en ook juist, als je uitgaat van het feit dat nieuwsgaring op zijn tijd toch ook objectief mag zijn. Of objectiviteit als vriendelijke proofreader in het vizier houdt.

Een Palestijnse student zei het me enkele weken geleden al. We lijden geen honger, dat is het probleem niet. Bij het zien van foto's die onmiskenbaar in Gaza gemaakt zijn, werd zijn uitspraak bevestigd. En waarom zou het verspreiden van dit soort informatie 'fout' zijn, of Israelische propaganda??

Over de Gaza Strip Mall kwam ik verscheidene artikelen tegen, waaronder ook een stuk waarin de auteur de vraag oproept of de bouw van een enkel winkelcentrum meteen de zorgen van het gehele Palestijnse volk teniet kan doen. Of zoals in de vele reacties die al die artikelen uitlokten iemand bemerkte, sometimes a pretty picture just doesn't tell the whole story.. Precies! En daarbij plaatste hij foto's van de Joodse orkesten in nazi-concentratiekampen ter illustratie. Mooie plaatjes in een wrang en wreed verhaal.

Om de Palestijnen en Gaza te steunen hoeven we niet in zwart-witte beelden te denken. En ieder weldenkend mens zal bij de minst geringe Israelische propagandapoging met eigen gezond verstand het juiste perspectief belichten. En alles in balans brengen.

Een ervaring op Facebook met een bekend Nederlands activist en diens dreigende houding (anders moet ik je ont-vrienden) als reactie op een bericht over de Gaza Strip Mall op diens pagina, hulde me toch wel in een mist van teleurstelling, spijt, verbazing en kwaadheid tegelijk. Men moet toch begrijpen dat ik geenszins Israelische propaganda plaats om de Israelische denkbeelden te verkondigen... ZONDER het complete plaatje te schetsen, iets dat in de vele comments op dat artikel naar voren kwam. Mensen laten zich niet ringeloren door mooie plaatjes van een pas geopend winkelcentrum in Gaza.

Na het schrijven van een bericht waarin ik tekst en uitleg gaf over hoe ik de dingen bezie, heb ik maar ont-vriend, want ik heb er gewoon geen zin in. En het is niet de eerste keer dat ik dergelijke rare houdingen of reacties ontwaar van Nederlanders die actief zijn voor de Palestijnen, Gaza of oplossingen zoeken voor spanningen in het Midden-Oosten.

Zoals ik het nu bezie, moet je als nieuwkomer in eerste instantie buigen en ontzag hebben voor de autoriteit, ervaring en kennis van hen die al jarenlang ijveren voor de goede zaak. Terwijl ik alleen denk aan enthousiast aanhaken, delen en samen beleven, samen sterk staan voor een gemeenschappelijke doel.

De mensen van buiten Nederland zijn tot nu toe altijd veel opener en vriendelijker geweest. Dit betreft overigens niet alleen de Palestijns-Israelische kwestie, ik heb het op velerlei ander vlak ook al meegemaakt. Als ik aansluiting zoek over muziek in Nederland, bij bekende tijdschriften en dergelijke, dan krijg ik van die koude afstandelijke tuttige reacties. Terwijl er met buitenlanders binnen no time aansluiting en contact is. Warm, gastvrij en zonder haken en ogen.

Het gedoe rondom mijn vader en hondje Gaucho en dan nog de vijandigheid van iemand van wie ik een wijzere houding verwachtte, kleurde het mens- en wereldbeeld desondanks niet somber. Maar ik hoef voor niemand te buigen, of niemand meer autoriteit toe te schrijven of wat dan ook om er een normaal contact mee te hebben. Om normaal te kunnen communiceren. Als ik iets wil doen voor de Palestijnen en Gaza, dan doe ik dat zoals het mij goeddunkt, met mensen die open staan voor samenwerking en uitwisselen van gedachtengoed, zelfs al betekent dit dat bij tijd en wijle een bepaald beeld moet worden bijgesteld. Contact met Nederlandse activisten ga ik vanaf nu zoveel mogelijk beperken, want ik heb er toch niets aan. Het is jammer dat er onder activisten blijkbaar ook een gevestigde orde is die het eigen territorium strak onder controle houdt en zo een werkelijke dialoog of uitwisselen van informatie blokkeert.

Want wil je de Palestijnen en Gazanen helpen, dan hoort daar ook een compleet beeld bij, zonder dat de Israelische propagandamachine het publiek dat zich nog een mening heeft te vormen, verkeerd beinvloeden kan. Wees dus open over zo'n vestiging van een winkelcentrum, plaats het in de juiste context. Wees open over de groente- en fruitmarkten, maar plaats dit in de juiste context, zoals in dit artikel: http://www.guardian.co.uk/world/2010/jun/04/gaza-flotilla-humanitarian-crisis.

"People think Gaza is like Darfur," says Shaban. "It's totally different. It's not about a lack of food, but the number of people who can't afford to buy the food is increasing. That is a humanitarian crisis."

UPDATE: Israel Social TV Presents: Al-Arakib is a Bedouin village that was founded in the Negev before the establishment of the State of Israel. During the 1950s, the residents of the village were expelled from their land by the Israeli authorities. During the 1990s, seeing that the state had not put their land to any use, some of the families returned to the village. Their attempts to work the land and create a little Garden of Eden were thwarted when the state authorities destroyed their crops and homes. In order to establish a legal case for ownership, the state, with the help of the Jewish National Fund, began planting trees on the land.

On the morning of Tuesday, 27 July, security forces arrived at Al-Arakib. They were armed with demolition orders and accompanied by hundreds of police officer as well as bulldozers and demolition equipment. The police expelled the residents by force, making room for the bulldozers and heavy equipment. The village was completely destroyed, with hundreds of olive trees uprooted.

On Saturday 31 July the village was rebuilt with the support and help of Jewish Israelis who came from all over Israel.
www.TV.social.org.il

Een onverwacht geschenk

2010-07-26T12:20:00.003+02:00

Vorige week zijn we naar de crematie van oom Reggie gegaan, de schoonbroer van mijn moeder. Het was een indrukwekkend afscheid, in meerdere opzichten. Naast beroepsmilitair was hij beroeps-opa :-) Op het weblog Indisch4Ever staat een verhaal, met muzikale omlijsting van een bijzonder getalenteerde Indonesische gitarist, Jubing Kristianto.

Can't Cut You Loose (Skinnie Dub)

2010-07-19T23:43:00.004+02:00

Can't Cut You Loose (Amsterdam version) from Skinnie and Gina.

Storm in een glas water

2010-07-13T09:36:00.007+02:00

Impressie van gisteren. Bladeren zweefden woest door de lucht, met een hoog ADHD gehalte voor oude takken en ander sprokkelhout. Boomtoppen bogen heftig alsof er rode bosmieren aan de wortels knaagden en hun zuur spuwden. De stormwolk veranderde met de minuut van gedaante en het gerommel klonk diep door, in perfect samenspel met de schreeuwende wind. De regen viel daarna niet met bakken uit de hemel, maar de vochtige beklemmende hitte was voor heel even verdreven. En dat smaakte bijzonder goed.

De sprinkhaan. Ik ontdekte het diertje toen bleek dat de parasol op de binnenplaats door de storm horizontaal was gegaan. Toen ik deze weer rechtop zette, zag ik iets groens tegen de muur. Warempel. Een sprinkhaan!

De maand juli heeft sinds het overlijden van mijn jongere broer Freddy in 1987 een wat dieper gelaagde betekenis gekregen. Achteraf was de maand voor zijn dood op 13 augustus een voorbereiding op wat er komen zou. Een afscheid nemen van. Zo kun je 'achteraf' een completer beeld schetsen van welke situatie dan ook. En antwoord op brandende vragen vinden. Dat draagt dan bij aan een bredere herinnering en past wellicht in een verwerkingsproces dat door de jaren heen andere vormen en kleuren krijgt.

Freddy sprong van de Euromast. Misschien dat dit idee me ertoe bracht om de verschijning van sprinkhanen, vooral toen ik hartje binnenstad woonde waar geen groen te bekennen was, meteen aan hem koppelde. Bij mij is het altijd zo geweest, dat als een gedachte in me opkomt en ik kippenvel krijg, er iets waars of essentieels aan verbonden is. Dat is een subjectieve waarheid of zelfs wet die ik zonder voorbehoud als zodanig aanneem.

Hoe dan ook, de verschijning of plotse aanwezigheid dan wel nabijheid van dieren of insecten, daar lees ik altijd wel een boodschap in. Iets dat ik uit mezelf als kleuter al deed en naderhand in boeken, als bevestiging, ben tegengekomen. De sprinkhaan vertelt zo een eigen verhaal.

Een andere keer meer hierover.

Kwaad kersen eten?

2010-07-04T14:41:00.004+02:00

Het zat er al een paar dagen aan te komen. Maar met de ontstellende hitte was het niet te doen. Gisteren dan eindelijk gelegenheid om vruchten uit eigen tuin te oogsten. Enige afleiding en ontspanning voor de geest was bovendien even welkom. Gisteren plaatste ik hier alleen een enkel filmpje zonder commentaar. Muziek van Steve Khan bij ontluisterende beelden over de BP olieramp. De muziek is zonder beeld al indringend en kreeg er nu een extra dimensie bij. Onze wereld en het leven dat ons is gegeven. Wat doen we ermee?

De kersenboom sprak duidelijke taal. Pluk mij! Voor een slideshow van foto's, klik hier. Met ladders en een hark kon het festijn beginnen. De eerste vier kommen werden verdeeld onder de buren. Daarna kwam nog een neefje van een buurvrouw over het hekje vragen of hij een kers uit de boom mocht plukken. Hij was zichtbaar verrast en blij toen ik hem een hele schaal vol gaf. Alsof hij een hoofdprijs had gewonnen, zo liep hij terug naar huis.

Het is een wonderlijke ervaring om op zo'n ladder te staan, temidden van takken en gebladerte, met kersen die glimmen onder de zon. Zo hier en daar een enkel insect, een klein spinnetje of opgerolde bladeren met luis en mieren. Een boom geeft ons zomaar vruchten. Smaakvol sappig en vitaminerijk. Misschien vanzelfsprekend, maar het blijft toch een wonder. Over de oorsprong van kersen zijn vage verhalen te vinden. Ze zouden zo'n 4000 jaar geleden al in China zijn aangetroffen dan wel beschreven, later via Rusland naar Zuid-Europa gebracht waar de Grieken en Romeinen (hoe kan het ook anders) zich om het proces van de kersenteelt bekommerden. Er zijn blijkbaar ook veel rassen. Tja. Zo zie je maar dat diversiteit en ras een alom gegeven is op deze planeet.

Met alles dat ons door de natuur gegeven wordt zouden we enorm dankbaar mogen zijn. Wanneer je kiest voor landelijk wonen (zelfs gewoon in een huurhuis), dan is de luxe die je omringt van een ongekende rijkdom. Als je er oog voor hebt, tenminste.

De kilo's kersen die de boom ons dit jaar geeft worden kersvers gegeten, maar ook verwerkt tot jam en ingemaakt in siroop van port, kaneel en suiker. Maar het leukst is toch wel het feit dat je de oogst kunt delen. Of ruilen. Want een andere buurman gaf ons ijsbergsla en twee rode slasoorten uit zijn eigen groentetuintje.

Steve Khan - Uncle Roy (excerpts)

2010-07-03T00:00:00.000+02:00

Zeemeerminpaard

2010-06-23T12:39:00.005+02:00

Eigenlijk wilde ik iets schrijven over onze drang alles te cultiveren en in principe te overheersen. De tuin. De ligusterheg staat wonderschoon in bloei, fraaie witte bloempjes die je doorgaans zelden ziet omdat iedereen die heg zo strak snoeit. Of zoals het hier in het Belgische geldt, "het moet proper zijn." HELLUP!

Ja, ondanks de zon zit ik blijkbaar weer in een mopperdemopper fase. Er zijn zoveel dingen die me irriteren (grijns). Maar ik kom later nog terug op de ligusterheg. Nu eerst iets over kunst en cultuur. Jean-Paul Toonen (zie rechts voor zijn blog) schreef een bijdrage over zijn overpeinzingen omtrent de ambitie die Maastricht heeft als Culturele Hoofdstad van Europa. Hij kwam met een goed idee over Landbouwbelang en diens uitbaters, om het zo maar eens te zeggen.

In 2008 heb ik mijn bedenkingen al eens op een rijtje gezet in een stukje, naar aanleiding van een bezoek aan AINSI en een presentatie van het VVV.

Ben nog steeds heel erg tegen. Cultuur en kunst is niet af te dwingen of uit een magische hoed te toveren omdat je in 2018 een titel wilt? De stad Maastricht moet voor velerlei betrokken partijen natuurlijk lucratief zijn, al gaat het eerst een flinke stoot centen kosten. Jean-Paul reikt een zeer praktisch alternatief aan, maar er zijn natuurlijk nog veel meer mogelijkheden en invalshoeken.

Hoe presenteer je de kunst- en cultuurgeschiedenis van Maastricht op een aantrekkelijke wijze en laat je zien hoe het verweven was met het dagelijks leven? Het dagelijks beleven?

Charles Eijck bijvoorbeeld betaalde veel mensen met schilderijen. Vandaar dat in menig huiskamer een echte Charles Eijck prijkt, soms wel meerdere. Ik heb het enkele malen met eigen ogen mogen zien en dacht telkens, dit zijn zulke mooie verhalen! Dat is wat een schilderij authentiek en levend en persoonlijk maakt. Dit zeemeermin op paard ontwerp heb ik gekregen van de familie Felix die tot nog niet zo lang geleden een glas-in-lood atelier hadden aan de Kleine Looierstraat 12. Moest daar toen zijn voor een artikel en kreeg meteen een grote rondleiding. Geweldige verhalen over kunstenaars en hun opdrachten, over de oorlog en Duitse soldaten die liever met hun Maastrichtse vrienden naar de radio luisterden dan ze wegens overtreding van Duitse regels te verraden. De zeemeermin was in 1963 ontworpen als raam voor een badkamer. Ergens in Limburg (of Nederland) moet een huis zijn met deze glas-in-lood afbeelding. Ik zou graag willen weten waar, uiteraard.

Authenticiteit. Schilderijen vertellen meer dan alleen het verhaal op canvas of hout. Hang ze dan ook niet aan een steriele muur in een nog sterieler ruimte. Nee. Maak een set met meubels uit die periode en hang daar aan het oubollig behang zo'n werk van Charles Eijck, of Henri Schoonbrood. Laat de mensen zitten in een vooroorlogse fauteuil en draai muziek uit die tijd. Plaats een werk binnen de context van zijn tijd.

En wees ook nu creatief in het zoeken naar verbindingen tussen kunst van toen en kunst van nu. Maak een brug en schep ruimte voor dialoog, uitwisseling, reconstrueer en voeg er een eigentijdse dimensie aan. Ik denk aan tableau vivants, toneelstukken, iets met een hoge belevingswaarde voor publiek.

Want kunst en cultuur, dat is iets dat moet leven.
Anders is het gekunsteld en gecultiveerd.
En dat is minder dan niks.

Plaatje

2010-06-10T13:35:00.005+02:00

Terwijl elders dolfijnen en andere dieren sterven door de olievervuiling, grazen Bertha, Lidewij, Mechtilde, stier Johan en andere dames rustig in het weiland naast onze tuin. Voor hen geen vuiltje aan de lucht.

Nederland heeft gestemd. Dikke winst voor de VVD en de PVV. Geert Wilders draaide deze ochtend al meteen bij, bezwaren (en programmapunt) met betrekking tot verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd trapte ie meteen in een hoek, want all is fair in politics, hij wil zo graag in de regering! Cijfers wezen uit dat een grote groep van 55-plussers op hem gestemd had. Die zullen zich nu dus verraden voelen.

Israel laat volgens berichten enkele levensmiddelen, kruiden en scheerschuim door de blokkade gaan. In Duitsland plant een groep Joodse vredesactivisten een volgende flotilla naar Gaza. Via Facebook is het niet meer bij te houden wat er aan artikelen en activiteiten verschijnt, maar deze driedimensionale berichtgeving (omdat het makkelijk is rechtstreeks contact te leggen met mensen die in artikelen voorkomen, zoals de Israelische vredesactivist Matan Cohen die ten onrechte gearresteerd werd) maakt veel goed wat de reguliere media stuk maakt.

En verder wandel ik geregeld met een buurvrouw en haar hond. Dat is op zich niets bijzonders, maar zij heeft een ongelooflijk oog voor klavertjes vier! Zij hoeft maar naar de grond te kijken en hupla, ze haalt ze binnen een oogwenk uit een zee van gewone klavertjes drie. Ik heb het eens geprobeerd, maar mij wil het echt niet lukken. Misschien iets voor een volgend seizoen Man Bijt Hond.

Cirkels

2010-06-04T14:45:00.009+02:00

De voorbije dagen stonden absoluut in het teken van de gebeurtenissen rondom de Free Gaza Movement flotilla. Vorig jaar raakte ik via Facebook nauwer betrokken bij de problematiek rondom het Palestina-Israel conflict en ging aan de slag voor het mooie project van Merlijn Twaalfhoven, namelijk Music for Gaza. Omdat het niet zozeer politiek geladen is en de dingen vanuit humanitaire-culturele beweegredenen benadert. Via Facebook heb ik echter velerlei mensen mogen ontmoeten (het zij virtueel dan in levenden lijve) die al jarenlang ijveren voor een oplossing van het conflict. Of er wonen. En dat gaat niet zomaar langs je af. Zeker niet als je foto's ziet (en contact hebt met) van jonge mensen die net als "wij" in het Westen, gewoon hun leven willen leven.

Eman Mohammed is een jonge Jordaans-Palestijnse vrouw en fotografe die al sinds 2006 verslag doet van de gebeurtenissen in Gaza en de Palestijnse territoria. Zij voelt zich schuldig en schaamtevol dat er voor Gaza onschuldige niet-Palestijnen het leven hebben gelaten. Eman is verliefd en verloofd. Maar kunnen zij en haar aanstaande bruidegom onbekommerd toekomstplannen maken? Dat is het verschil met ons die hier in het Westen comfortabel en veilig leven en wonen.

En dan nu de meest recente tragedie. Wederom zorgen sociale netwerken als Facebook en diverse blogs voor informatiestromen die we in de zogezegde reguliere media ontberen. Of als het dan in kranten, op radio en televisie verschijnt, dan is het bij wijze van spreken al oud nieuws. Rechts is een lijstje van blogs die ik volg. Abu Pessoptimist is een goed weblog, net zoals het blog van de Amerikaanse Richard Silverstein waarnaar Abu ook verwijst. Voordat ik AP's laatste bijdrage las, had ik het rondje zelf al gemaakt via contacten op Facebook, krantenartikelen en de verschillende weblogs.

Wat kan ik er aan toevoegen dat niet al tot in den treure toe beschreven is? Geweld lost niets op en leidt alleen maar tot verdriet en nog meer geweld. De mensen die nu het leven hebben gelaten gingen naar Gaza vanuit het idee om hun medemens te helpen. Getuigenissen van bijvoorbeeld de Nederlandse en Vlaamse passagiers duiden dat de soldaten van het IDF zeer scheutig waren met geweld, zelfs toen er door de mensen herhaaldelijk werd aangegeven dat ze zich niet zouden verzetten en geen geweld gebruikten.

De Zweedse schrijver Henning Mankell was meegegaan met het Zweedse schip Sofia. Zijn oproep dat er veel meer schrijvers en intellectuelen mee zouden moeten varen ondersteun ik voor driehonderd procent. En dat er ook acteurs en andere celebrities zich bij de Free Gaza vloot aansluiten, mensen die in deze wereld veel fans en supporters en lezers hebben, wie weet helpt dat het gros van de slapende medemens tot actie of op zijn minst een mening te bewegen. En geef daar dan ook vooral veel ruchtbaarheid aan. Eens zien of Israel dan nog hetzelfde geweld in zal durven zetten...

Maar goed. De vicieuze en ook vicious cirkel zal niet op korte termijn doorbroken raken. Maar om in zeetermen te blijven, er is toch al iets van Israel's gebruikelijk verdedigingsmechanisme getorpedeerd. Door eigen toedoen. Het is ongelooflijk hoe een land zijn eigen jeugd inzet om anderen te intimideren, te bedreigen, te verwonden en te doden. Nog eens een oproep om vooral de Israelische dienstweigeraars te steunen, de Shministim. En alle andere organisaties van oud IDF soldaten die de moed hebben zich tegen de gebruiken van hun land te keren!

Souris speelt met vuur...

2010-05-17T10:43:00.002+02:00

Stop de strop

2010-05-08T10:27:00.003+02:00

Minister Lutgen van Wallonie reageerde op een vraag van een van de parlementariers. Daarin liet hij weten dat de strop, zoals deze wordt gebruikt om de vos te vangen, aan strenge voorwaarden voldoet en andere dieren loslaat. Dat dit in de praktijk niet het geval is, weten we inmiddels al geruime tijd. De strop verminkt en doodt niet alleen dieren als de das, een beschermd dier, maar ook de vos. En dat gebeurt op gruwelijke wijze, zoals deze fraaie presentatie van Maud Janssen laat zien.

De vos is vogelvrij omdat zij de vossenlintworm kan overbrengen wat ook schadelijk is voor de mens, als je tenminste bramen plukt en deze ongewassen opeet en waar dan toevallig een vos mee in aanraking is geweest. Maar in de jagerswereld is de vos ook al van oudsher een gewilde tegenstander. Want suffe konijnen schieten, zeg nou zelf, wat is daar precies de lol van, nietwaar? Nee, dan liever de vos, dat ongrijpbare wezen dat in mythes en sages als sluw wordt omschreven, als roofdier dat op slinkse wijze zijn prooi weet te vangen.

Er zijn binnen onze samenleving zoveel meer elementen te duiden die gevaarlijker zijn voor de mens dan de kans op besmetting met de vossenlintworm. Bovendien is er een veel vreedzamer manier om deze vossenlintworm te bestrijden en het aantal vossen beheersbaar te houden. Maar dat is lang zo leuk niet als stroppen plaatsen en lekker met je geweer door velden, wegen en bossen struinen, op zoek naar deze favoriete vijand.

Om van te kotsen! Ik kan het gewoon niet zogezegd netjes omschrijven. Hoe dan ook, we blijven er uiteraard mee door gaan, met handtekeningen verzamelen en aandacht vragen voor het barbaars gebruik van de strop. En de noodzaak om dit af te schaffen. Ook in Wallonie!

Tempura van bloedworst (black pudding)

2010-04-22T11:15:00.008+02:00

(scroll down for recipe in English!)

Het was nog koud genoeg. Dus werd bij de scharrelslager een stuk bloedworst gehaald. Dat zou ideaal zijn met gebakken appeltjes, uien en Fries roggebrood. Maar toen scheen de zon en leek het plots niet zo'n goed idee meer. Maar die bloedworst moest toch gegeten worden... dus dan maar anders verwerken, zodat het niet zo'n machtig zwaar op je maag liggende maaltijd is die de kou verdrijft.

Tempura! Bloedworst in kleine stukjes snijden en dan mengen met andere ingredienten. Ook de appel zou het in stukjes heel goed doen. Compleet met preiringetjes, flink wat gehakte knoflook, een rode Spaanse peper (zonder zaadjes), een snufje kruidenzout. Voor het beslag een eitje loskloppen en enkele eetlepels bloem toevoegen, idem voor de eetlepels koud water. Allemaal heel snel door elkaar roeren.

En dan in olie frituren. Hoeft maar heel eventjes tot het lichtbruin is en dan laten uitlekken. Ligt veel minder zwaar op de maag dan traditionele bloedworst met appeltjes.

Smakelijk eten! (Je kunt op de foto's klikken voor een grotere afbeelding)

For my American friends: Tempura of Black Pudding

Mix one egg quite roughly with a fork, add a few spoons of flour (and some baking powder) and a few spoons of icecold water.

Chop the black pudding in slices of about 1 cm thick and then cut into four parts again. Chop up one sweet-sour apple in equal-sized parts as well. Add leek rings (press them from the middle into thin rings in the bowl), 1 chopped red chili pepper, some garlic (depending on one's taste) and some (herbal) salt for seasoning.

Mix it all well, but just roughly. Fry portions in oil until they're crisp and light brown. Enjoy! For more info about tempura, click HERE

Just A Few Bars (while cuttin' some corners)

2010-04-16T00:29:00.002+02:00

Een dag van zinnen verzetten met Garageband en iMovie HD.

Natuur is puur...

2010-04-12T20:18:00.004+02:00

... genieten van de frisse buitenlucht. Afgelopen zaterdag was het erg aangenaam buiten. Ideaal weer om de tuin onder handen te nemen. De kersenboom neigt naar bloesem en de rest van de tuin ademt ook weer volle voorjaarsvoorpret. Zo'n dagje in de tuin modderen stemde het gemoed weer milder en het oordeel over (de) mensheid ietsie minder hard. Laten we het er maar op houden dat we soms geen zin hebben in al die spielerei en kunstmatigheid en grofweg geschetst in de tuin, op de plastic stoel na, louter echtheid aantreffen. Je kunt op de foto's klikken voor grotere afbeeldingen!

De Hondjes van de Muizenberg

2010-04-08T23:35:00.004+02:00

Vandaag is het 4 jaar geleden. Toen vonden wij zomaar vier verlaten hondjes op de Muizenberg in Kanne (B) vlak bij Maastricht: twee pups en de ouders. Sara en Sascha (die pas na een half jaar bij ons kwam wonen) zijn de leukste huisgenoten die je maar kunt wensen en ook Nanda heeft het getroffen in Heerlen. Het is na al die tijd nog steeds erg spijtig dat het asiel, zonder overleg, besloten had om het mannetje Pieke/Bobke (links op de foto) in te laten slapen omdat hij door niemand geadopteerd werd en volgens hun zeggen agressief gedrag vertoonde. Via het gastenboek van het asiel kwamen we eind september 2006 te weten dat Nanda een goed thuis gevonden had en er werd contact gelegd met haar baasjes om een reunie te organiseren. Toen ik weer op de website van het asiel keek, ontdekte ik tot mijn verbijstering dat de moeder Cleo (door ons Sascha genoemd) naar het asiel was teruggebracht omdat ze een kind zou hebben gebeten. "Haar vooral niet plagen of aan de staart trekken," zo stond er bij. Mijn bloed begon te koken en in de wetenschap dat ze het mannetje al een spuitje hadden gegeven, zat er maar 1 ding op...

En zo werd Sascha voor een tweede keer gered!

De Getijden I

2010-04-03T13:21:00.008+02:00

Gisteren was een mindere dag. Dat gebeurt van tijd tot tijd. Eigenlijk voel je zoiets al een paar dagen in de lucht hangen, een onderhuids gerommel uit de verte kondigt het op momenten aan. Tja. Het zij zo. Dat is de natuur. Vandaag is het ietsie beter gesteld. Maar het onderhuids gerommel houdt nog steeds stand. Goed. Rommel maar zo lang je nodig hebt, roep ik naar binnen toe. Maar er komt geen antwoord.

De wereld. De mensen. Soms lijkt alles slechts een Bonfire of the Vanities, maar dan niet zoals het in een 15de eeuws Italie gebezigd werd. Nee. Eerder andersom. Toen werden "zonden" op het vuur gegooid. Nu worden "zonden" verheerlijkt. Men warmt zich aan het vreugdevuur en huppelt er vrolijke dansjes omheen, zichzelf bij elke stap meer waarde gevend. Mensen zijn ijdel en genieten dan ook van die ijdelheid, in allerlei gradaties. Anderen laven zich vaak weer aan het succes dat in dergelijke ijdelheid wordt gedeeld en iedereen is je vriend of wil je vriend zijn. Dat alles reikt overigens vaak niet verder dan uitgerekt elastiek dat ook nog eens een nacht in de regen heeft gehangen. Tel maar op, je winst. In vain, zou ik zeggen... Want het is allemaal maar van tijdelijke aard. Zo ook deze grijzige stemmingen die nog het best op zijn kluizenaars gedijen.

Een beetje achteloze televisie deed wonderen. Van de slotaflevering van Doctor Who op BBC3 (een herhaling) met acteur David Tennant die verbazingwekkend goed kan acteren zappend naar een documentaire op Nederland 2 over schrijfster Charlotte Mutsaers waar ik nog geen boek van heb gelezen, maar die ik wel ken haar vanwege haar hondjes. Smooth Fox Terriers, zoals Gaucho die nu al acht jaar bij mijn ouders woont.

Dat vrolijkte zeker op en stipte ook weer enkele zaken aan die ik temidden van al dat onderhuids gerommel heus wel hoor, maar vooralsnog verkies te negeren. Omdat het je onverhoopt in een draaikolk van nostalgie en sentimenten meesleurt. Tja. Het zij zo. Dat is de natuur. Zoals Souris wellicht de kunst om onder een deken te liggen van Sascha afkijkt?

Ben nu bijna twee weken alleen met drie dames in huis. Souris was tot eergisteren krols en nu weer geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Op het moment liggen ze hier bij me in de huiskamer. Sascha op de stoel, Sara in haar favoriete hoek van de bank en Souris aan het andere eind. Het is wel hard werken, hoor. Want wat vragen ze veel aandacht! Maar het gezelschap van dieren is niet te overtreffen. Vandaar dat de documentaire over Charlotte Mutsaers het onderhuids gerommel enigszins tot stilte maande. Niet in het minst omdat ik haar hondjes ook zo zag stuiteren zoals Gaucho doet. Verzot op de bal en mooi zingend, als een wolf. Ja.

Het is echt bijzonder, de communicatie met dieren. Anders dan de taal die we met mensen spreken, al wil dat niet zeggen dat je elkaar dan ook meteen begrijpt. Taal is namelijk geen garantie voor moeiteloze communicatie of dat je in staat bent de ander altijd maar te begrijpen. Daar is veel meer voor nodig, zo blijkt vaak. Nee. Met dieren communiceer je veelzijdiger. Creatiever ook. Instinctiever. En je weet dat zij verstoken blijven van hinderlijke menselijke eigenschappen. Dat schept bij voorbaat al een onvoorwaardelijk vertrouwen. Wacht even. Laat ik daar toch maar wat nuance in aanbrengen!

Met de honden is het natuurlijk wel ietsie anders dan met de kat. Souris heeft een andere natuur en spreekt ook een andere lichaamstaal dan de honden. Als Souris met haar staart zwaait, dan zwaait er namelijk echt wat! Haar nageltjes zijn als fijne naaldjes die genadeloos in je huid prikken. Misschien kunnen we haar een cursus acupunctuur laten volgen en kan ze als curieus therapeute aan de slag. Hoe dan ook, met dieren om je heen is het leven zeker te doen. Vooral als de wereld en de mensen je verre van bekoren.

klik op deze link voor een filmpje

Tweede das gevonden in Eben Emael

2010-03-24T13:49:00.002+01:00

Amper enkele dagen nadat er een das in een strop te Eben Emael werd gevonden, werd er door boswachters een tweede gewonde das aangetroffen in een strop te Eben Emael. De reden waarom dit pas vandaag bekend kon worden gemaakt, is omdat de jachtwachter het uiteindelijk eerlijk heeft opgebiecht. Dat vergde enige tijd, geduld en doorzettingsvermogen en dat is gelukt!

Klik NIEUWSBERICHT Het Belang van Limburg voor reportage.

Klik HIER voor het artikel op de website van Natuurhulpcentrum Opglabbeek.
Suivre le lien pour article!
Click link above for article on the website of the Wildlife Rescue center!

Das in strop from Natuurhulpcentrum Opglabbeek on Vimeo.

"De das zat al enkele dagen vast, was onderkoeld en had een lange gapende wonde over heel de borst en een kleinere wonde op de rug. De strop was weer van een remkabel van een fiets gemaakt, en hoe harder de das probeerde te ontsnappen, hoe dieper de wonde werd. Het was zelfs zo erg dat er op het borstbeen te zien was waar de strop had geklemd!"

"Le blaireau était déjà quelques jours, était en hypothermie et avait une plaie béante à long sur la poitrine et une blessure plus petit sur le dos. L'étau a de nouveau été un frein d'une bicyclette, et plus le blaireau a tenté de s'échapper, plus la blessure était. Elle était si mauvaise que même au sternum de dire où la corde avait serré!"

"The badger had been tied down in the snare for a few days already, was suffering from hypothermia and had a long gaping wound across the chest and a smaller wound on the back. The snare was again made of a bicycle brake and the harder the badger tried to escape, the deeper the wound became. It was so bad that at the breastbone you could see where the snare had clamped!"

Verwacht: De Das: beschermde diersoort of juridische verschoppeling?
Een artikel over hoe de Berner Conventie over de conservering van de Europese in het wild levende dieren en planten en hun natuurlijke leefgebieden de das niet beschermt en ook niet tegen de strop is, ondanks dat dit in hun artikelen en appendix staat omschreven.

Le Blaireau: espèce protégée ou paria legal?
Matin, un article sur la manière dont la Convention de Berne relative à la conservation de la vie sauvage et du milieu naturel de l'Europe ne protège pas le blaireau et non pas contre le collet, pendant que c'est le contraire est décrit de leurs articles et l'appendices.

To be expected: The badger: A protected species or a legal outcast?
Tomorrow an article about the misconception that the Convention of Bern on the Conservation of European Wildlife and Natural Habitats protects the badger and is against the use of snares while this is described as such in their articles and Appendixes.

Snelle reactie Waalse en Belgisch federale politiek!

2010-03-10T19:09:00.003+01:00

Amper een week na onze oproep om Waalse en Belgisch-federale volksvertegenwoordigers te bestoken met emails (de 1000-handtekeningen actie) over het gebruik van de strop in Wallonie, werd er op twee verschillende niveaus vragen gesteld aan de ministers Onkelinx en Lutgen. Maandag 8 maart gingen we zelf kijken in Namen, waar de commissievergadering met minister Benoit Lutgen in het mooie Bâtiment Saint-Gilles gebouw zou plaatsvinden. Monika Dethier-Neumann (Ecolo) fungeerde die middag als voorzitter en had ons eerder via mail al laten weten dat ze deze kwestie nauwlettend zou volgen. De vraag zou door Caroline Cassart (MR) worden gesteld, maar volgde pas als nummer 13. Een lange zit dus, maar een interessante kijk in de keuken van de Waalse politiek. Toen de stroppenvraag uiteindelijk gesteld werd, viel de reactie van minister Lutgen in eerste instantie mee, al sprak hij zacht en was het vanwege het Frans toch een kwestie van juist interpreteren. Diezelfde avond nog ging er een mail naar Sarah Smulders, parlementair medewerkster van Magda Raemaekers, met een korte schets van wat er die middag in Namen aan de orde was gekomen. Dinsdagochtend stuurde Sarah Smulders ons een mail met het verzoek of er al een verslag was zodat zij dit die middag nog mee konden nemen in de vraagstelling naar minister Onkelinx op federaal niveau (De Belgische Kamer van Volksvertegenwoordigers). Meteen werd er gemaild naar Caroline Cassart en Monika Dethier-Neumann of er al notulen beschikbaar waren, maar dat zou normaliter een tot twee werkdagen duren. Omdat dit echter om slechts een onderdeel van de vergadering ging, informeerde mevrouw Dethier bij de servicediensten van het Waals Parlement of zij die teksten al uit konden werken zodat ze op federaal niveau konden worden meegenomen. Aldus geschiedde. Binnen enkele uren kregen we de tekst op mail en kon het via Sarah naar Magda Raemaekers die het antwoord van minister Lutgen verwerkte in haar eigen vraag aan minister Onkelinx. Klik op onderstaande link voor de vraag en het antwoord van Cassart-Lutgen (in het Frans):

http://equilibremael.blogspot.com/2010/03/cassartcollet.html

Als mensen de petitie tekenen of een van onze emails krijgen, dan blijkt telkens dat we iets nieuws vertellen. Men weet doorgaans niet dat de strop nog steeds legaal is en reageert verbaasd, dan wel geschrokken. Zo ook de secretaris van minister Onkelinx die namens haar en het kabinet reageerde op de vraag van mevrouw Raemaekers. Vanmorgen stuurde Sarah ons daar het uittreksel van en we zijn niet ontevreden over het resultaat. Klik op onderstaande link voor vraag en antwoord van Raemaekers-Onkelinx (Nederlands):

http://equilibremael.blogspot.com/2010/03/uittrekselstrop.html

Minister Onkelinx: Mijnheer de voorzitter, collega’s, ik deel volledig de bezorgdheid ter zake. Ik ben eveneens verbaasd dat in 2010, het jaar van de biodiversiteit, dergelijke jachttechnieken nog toegelaten zijn.

Jacht en bescherming van wilde fauna en flora zijn exclusieve bevoegdheden van de Gewesten en de Gemeenschappen. Ik wil er echter aan herinneren dat de wet van 14 augustus 1986 over de bescherming en het welzijn van dieren in artikel 15 bepaalt dat het doden van een gewerveld dier zonder verdoving of bedwelming volgens de gebruiken van de jacht of de visvangst of op grond van andere rechtsvoorschriften toegelaten is als dat gebeurt in het kader van de wetgeving ter bestrijding van schadelijke organismen.

In dat laatste geval mag het doden enkel worden verricht volgens de meest selectieve, snelste en voor het dier minst pijnlijke methode, wat hier duidelijk niet het geval is.

Het is juist dat de jachttechniek met stroppen bedoeld is om het dier te vangen, maar het resultaat is jammer genoeg hetzelfde. Daarom heb ik mijn diensten opgedragen de mogelijkheid te analyseren om dat wetsartikel aan te halen om een einde te maken aan die praktijk. Ondertussen zal ik hierover onmiddellijk mijn collega Lutgen interpelleren, die ter zake bevoegd is in het Waalse Gewest."

Jan Paul en Bibi adopteren een koe!

2010-02-22T11:54:00.003+01:00

De actie voor Stop de strop in Wallonie is in volle gang, maar we willen ook aandacht besteden aan ander en bovenal positief nieuws. Jan Paul Schutten (auteur kinderboeken en winnaar Gouden Griffel) blogde dit onlangs: "Deze stier was woensdag in het nieuws. Het dier was al in het slachthuis, maar zag een heel klein kansje om te ontsnappen en greep die met alle vier de poten aan. Het werd gefilmd en kwam in verschillende nieuwsprogramma's, zoals Hart van Nederland."

Jan Paul en zijn vriendin Bibi Dumon Tak zijn fervente dierenliefhebbers, Bibi schrijft er veel bekroonde boeken over. Maar ze doen meer dan schrijven alleen. De koe werd namelijk weer gevat en zou alsnog in het slachthuis belanden. Daar staken zij een stokje voor door snel te handelen en het dier te adopteren. Daarover lees je meer HIER in een nieuwe bijdrage op het weblog van Jan Paul.

Voor wie hier toevallig dan wel bewust beland, teken onze petitie en help mee aan gerechtigheid voor de das en alle andere dieren die door een strop of de jacht sterven.

Stop de strop in Wallonie

2010-02-15T09:06:00.003+01:00

Stop de strop in Wallonie!

Gisteren vernam ik dat het plaatsen van een strop LEGAAL is. Dit wordt ingezet tegen vossen, maar maakt ook slachtoffers onder dassen die zelfs in Wallonie als beschermde diersoort geregistreerd staan. Laat weten dat je het niet eens bent met de huidige Waalse jachtwetgeving. Het maakt niet uit waar je woont en welke nationaliteit je hebt. Zelfs als toerist en wandelaar op bezoek kun je ermee geconfronteerd worden. Steun onze zaak en versterk onze stem om de overheid te overtuigen. Je kunt de petitie tekenen door op deze link te klikken. Dank je wel! En stuur het svp door naar iedereen die je kent...

Zinloze dassenmoord!

2010-02-12T20:36:00.004+01:00

De das die gisteren door medewerkers van Natuurhulpcentrum Opglabbeek uit een illegale strop werd bevrijd, is vandaag voor de middag helaas aan zijn verwondingen bezweken.

Voor mensen die zelf een nare ervaring met jagers en stropers hebben meegemaakt of slachtoffer zijn van intimidatie en bedreiging, is een meldpunt in het leven geroepen: Natuurlijk Evenwicht Equilibremael. Alle inzendingen worden met discretie behandeld en anoniem op de website geplaatst.

Dierenmishandeling in Eben Emael

2010-02-11T17:10:00.010+01:00

Tja. Helaas met eigen ogen en oren gezien en gehoord. Ging ik vanmorgen vroeg met de honden wandelen, op de terugweg troffen we een gewond dier aan langs een groenstrook aan de overkant van een beschermd natuurgebied, grenzend aan landbouwgrond. Het is zo'n typisch stukje, met wat bos en kreupelhout.

Het dier zat opgerold en in eerste instantie dacht ik aan een stekelvarken, ik zag geen hoofd en toen ik iets dichter bij liep, zag ik dat de achterkant gehavend was. Ik dacht aan een vos of een das, en toen het bewoog kermde het van de pijn, een jammerlijk gehuil dat me door merg en been ging. De honden stonden inmiddels weer op veilige afstand, zij voelden instinctief aan dat er iets niet klopte. We zijn toen snel naar huis gegaan waar ik Natuurhulpcentrum Opglabbeek heb gebeld. Zij zouden meteen vertrekken en of ik terug naar de plek wou gaan.

Daar zag ik tot mijn afgrijzen dat de das (hij had zijn kopje inmiddels laten zien) met een ijzerdraad aan een paaltje vastzat. Je vloekt inwendig en voelt je flink machteloos. De sneeuw en ijzige wind hielden aan, maar door het grijze wolkendek zag ik toch zo af en toe de zon, zij het in vage contouren. Ik keek naar de das en hoopte vurig dat het allemaal goed zou komen...

De das is een bedreigde en daardoor beschermde diersoort. Het plaatsen van vallen en stroppen is bij de wet verboden. Maar er zijn altijd mensen die zich boven de wet verheven voelen en absoluut geen respect voor de natuur of dieren hebben.

Jeroen en Bart van Natuurhulpcentrum Opglabbeek arriveerden en wisten met vereende kracht de das uit zijn vreselijke strop te bevrijden. Dat ging helaas niet zonder kreten vol pijn. Op de website van het opvangcentrum is te lezen dat de das er slecht aan toe is en dat men hoopt dat hij vanavond en vannacht stabiliseert zodat men morgen naar de verwondingen kan kijken...

Laten we hopen dat het beestje overleeft!

Bij deze de foto's die ik vanmorgen heb gemaakt:
Dierenmishandeling in Eben Emael

Wie dropt, die blijft!

2010-02-03T13:42:00.004+01:00

Nino schudde alleen maar zijn hoofd toen ik hem vertelde dat ik een waanzinnig leuk weblog had gevonden. Het is het meest uitvoerige blog dat ik ooit ben tegengekomen over...

Jazeker. Mijn handen jeukten gister al om er een stukje over te schrijven, maar ik wilde Souris niet van haar troon verstoten en ook geen twee bijdragen op dezelfde dag publiceren. Vandaag kan ik echter met een brede grijns verwijzen naar deze vondst: http://nederdropje.blogspot.com

Het is werkelijk een schat aan informatie, een encyclopedie over de vele dropsoorten- en variaties die er te vinden zijn. Ik ben ook zo'n fanaat die zodra er een nieuw dropje op de markt is meteen aan het proeven gaat, alleen raak ik zelden echt overtuigd en blijven de dropjes die me al tientallen jaren uitstekend smaken (muntdrop van Klene, Limburgse katjes, harde honingdrop van Venco) gewoon favoriet. Ondanks de Oldtimers Autodrop serie die toch ook alweer bijna een decennium in de schappen ligt.

Met weemoed denk ik aan de rolletjes Glansdrop (Klene) uit de tienertijd en aan de kleine vierkante harde mentholdropjes. Ook de knoopjesdrop van eind jaren zestig en begin zeventig staat nog goed in mijn geheugen gegrift. Met een onsje drop van school naar huis lopen was een groot kauwend feest!

Het Nederdropje weblog is hartstikke leuk en gevat geschreven met heuse recensies die een indicatie kunnen zijn voor als je eens een ander dropje wilt proberen. Ik ga me er in ieder geval zeker door laten (bege)leiden!

Weer of geen weer...

2010-02-02T12:09:00.003+01:00

Er wordt gejaagd. Al is het binnenshuis en tot overlast van hardwerkende baasjes. Souris zit graag naast de computer. Veelal houdt ze zichzelf goed bezig met het wassen van haar witte vacht dat wit moet blijven, of ze doet een tukje. Soms is ze vervelend en jaagt ze op tiepende vingers en wil ze geluiden die uit de computer komen bruut te lijf.

Er valt sneeuw, maar het is nat en smelt binnen luttele seconden. Souris gaat nog steeds niet alleen naar buiten. Elke dag wordt er aan een lijntje en in gezelschap van Sara en Souris wat in de tuinen achter ons huis rondgehangen. Ook de tuinen van de buren worden namelijk verkend, want het hoort wel tot haar -toekomstige- territorium. De buren vinden het prima en de aanwezigheid van Souris weerhoudt andere katten er blijkbaar toch van om kuilen te graven of hoopjes poep achter te laten. Zo hebben wij sinds de komst van Souris geen enkele muis meer in huis gehad. Behalve gezellig toch ook handig, zo'n kat in de buurt!

Mist in Eben Emael

2010-01-16T12:25:00.002+01:00

Het dooit. Sinds gisteren slinkt de laag sneeuw in een gestaag tempo, maar het geeft zich niet zomaar gewonnen. Want sneeuw werd soms ook ijs. En deze ijslaagjes zijn spekglad en doen de nietsvermoedende voetganger in een nanoseconde worstelen met de zwaartekracht.

Sascha en Sara deert het allemaal niet, zij snuffelen met of zonder sneeuw vrolijk rond. De avond bracht onlangs zelfs slierten mist voort, die samen met de straatverlichting een eigen sfeer ademde. En buiten was het heerlijk stil.

Een prinsessenleven

2010-01-15T11:19:00.001+01:00

Souris beschikt in haar jonge poezenleventje inmiddels al over flink wat eigendommen. De laatste aanwinst is een fijn mandje, gekregen van haar tante Colette. Dat mandje staat dicht bij de kachel, wat natuurlijk lekker warm is. Eergisteren ging Souris er dan voor het eerst fijn in liggen slapen. En poseerde gewillig voor deze foto!

Frank Zappa in e-book

2010-01-11T10:35:00.004+01:00

Nigey Lennon is een Amerikaanse auteur die lange tijd in Los Angeles woonde en werkte. Ze publiceerde boeken over Mark Twain, Alfred Jarry en Frank Zappa. Met de laatste had ze enige tijd een relatie toen ze 17 jaar en dakloos was. In haar boek schrijft ze over haar persoonlijke ervaringen en vanuit eigen perspectief, wat vele die hard Zappa fans haar niet in dank afnamen. Desalniettemin verscheen onlangs een e-book versie die door Nigey zelf geredigeerd is en voorzien van observaties zoals alleen the passing of time kan rechtvaardigen ...

Voorlopig alleen beschikbaar in de USA. Klik hier voor www.scribd.com

Jet set

2010-01-05T18:54:00.005+01:00

Niet alles in de snelle technologisch hoogwaardige wereld roept misnoegen op. En het zijn eerder 'de mensen' dan 'de dingen' die me storen. Maar dit terzijde ... (voor het drie-puntjes-verhaal verwijs ik naar het weblog van Jan Paul Schutten ---> zie rechts op deze pagina)

Gsm's en internet, daar raakte ik pas sinds 1998 mee vertrouwd toen ik voor Libertel ging werken. Sindsdien kan zo'n mobiele telefoon me voornamelijk vanwege de FM radio, camera en bereikbaarheid bekoren en telefoneer ik er zelf alleen indien hoognodig mee. Technisch vernuft is op zich hoogst fascinerend, maar het kan ook overmatige gemakzucht en dommigheid in de hand werken. Een kwetsbaar gegeven, denk ik. In ons huishouden blijft dat soort gemakzucht dan ook grotendeels buiten de deur. Maar er zijn uitzonderingen.

Mijn huidige telefoonabonnement loopt ten einde. Dat geeft eens in de twee jaar reden tot vreugde, want dan kan ik weer een GRATIS telefoontje uitzoeken. Deze zoektocht benut ik tevens om in vogelvlucht kennis te maken met wat er allemaal aan nieuwigheid op gadgetgebied te vinden is. Wat gaat het toch allemaal snel in de wereld!

Na gedegen vergelijkend warenonderzoek met het kosten- en batenplaatje voor op het netvlies, ben ik tot bovenstaande gratis keuze gekomen bij een andere provider dan die ik nu heb. Het zijn de foto's van dit merk toestel waar ik tot nu toe zeer tevreden over ben. En minder abonnementsgeld is ook niet iets om neen tegen te zeggen, toch?

Dus over enkele weken bezit ik zo'n Samsung Jet, een snelle internettelefoon. Tja. Uiteraard best komisch, aangezien ik de activiteiten op Facebook en Twitter gestaakt heb :-)

Zoals de Romeinen zongen...

2010-01-01T18:07:00.005+01:00

Ligt Souris na enkele eerste krolse dagen lui op de bank. Het is de eerste dag van een nieuw jaar. Klara radio kabbelt lichte klassiek en gevoelige jazz, Rieu-achtige Strauß en het gouden keeltje van een jonge Sara Vaughan. Sneeuw boetseert de auto in een grote abstracte klomp, vogels laten mooi hun kleine sporen achter als ze vrolijk tjilpend rondhuppelen, alsof ook zij de jaarwisseling vieren.

Het dorp is stil. Toen we daarstraks met de honden gingen wandelen, kwamen we slechts sporadisch een enkeling tegen. Luister, je hoort de stilte. Welk een voorrecht en zeldzaam genoegen!

Voornemens heb ik niet, voor 2010 oftewel MMX. Wel leg ik bepaalde internetactiviteiten aan banden. Van Twitter en Facebook heb ik enkele dagen geleden afscheid genomen, al kan ik naar Facebook nog altijd terug, als een prodigal daughter vol berouw van haar dwalen. Geen idee of dat er ooit van komen gaat. Het was alsof er een last van me afviel toen ik besloot met sociaal internetwerken te stoppen.

Ik verwelkom de rust en stilte. En vooral de ruimte. Ruimte om anders te doen, te zijn en te leven. Misschien gewoon weer "echt"?

Na bijna een decennium online actief zijn, werd het tijd om een balans op te maken. Tenminste, zo vond ik zelf. Er is veel dat me stoort in 'ons' modern leven, deze jachtige maatschappij. Dus werp je al wat knelt en belast van je af.

Het is geen voornemen voor het nieuwe jaar, maar het voortzetten van een queeste die in de kindertijd al als een mantra in het hoofdje zong. Kwaliteit van leven, gewoon gelukkig zijn. Rijkdom vinden in de schoonheid van kleine dingen, kleine daden, verfrissende gedachten. Groots door de eenvoud wellicht van hen die de vonkjes veroorzaken. Een dorpeling die zijn paard uit een modderig weiland leidt. Het half onsje extra pain d'ardenne bij de scharrelslager.

Vlees gaat er beslist veel minder bij ons op tafel komen. In de volgende jaren.

In dit digitale tijdperk zijn communicatie en contact zienderogen (met leesbril) van hun oorspronkelijke betekenis losgeweekt. Noem het de kleine lettertjes die als in een vergeten sekte clandestien hun stamrecht declameren. Als roependen in een woestenij.

Nee. Nooit eerder heb ik dit woord zo veelvuldig gebezigd, in gedachten, bij de optelsom of het allemaal wel zo relevant is. Nee.

Kerst in Bethlehem

2009-12-22T23:51:00.002+01:00

We tuigen de kerstboom op en weerloze dieren af. We konden door de sneeuw de deur niet uit en moesten noodgedwongen onze kooplust bedwingen... tot de dooi inzette en we massaal toch nog aan kooporgastische handelingen toekwamen. Plastic geld schoof heftig heen en weer, er werd verwoed gemagneetstript. Voor wie de pincode niet kon dromen heeft nu mooi een geheugentraining achter de rug. Een rug die het zwaar te verduren had met al die uitpuilende tassen en volle winkelkarren.

Christine de Vos (journalist/fotograaf) uit Rotterdam vertrok eind oktober naar de bezette Palestijnse gebieden en bracht bezoeken aan o.a. Hebron en Bethlehem. Het was niet haar eerste reis naar het Midden Oosten.

Dit keer nam ze ook iets bijzonders voor de Kerstdagen mee terug: vijftig kerststalletjes, met de hand vervaardigd uit olijfbomenhout door een Palestijns bedrijfje in Bethehem, Salsaa Handicrafts geheten. Het wordt gerund door Palestijnse Christenen die net als hun moslimburen en medeburgers onheus worden bejegend door de Israeli's. Hoezo eufemistisch uitgedrukt?

Voor wie dit leest en nog eens dat plastic geld wilt laten wapperen... je kunt altijd nog dit authentieke stalletje kopen, actueel vertaald en dus compleet met muur. Want het Bethlehem waar Jezus indertijd het levenslicht zag, is vandaag de dag een stad vol ander stil en innerlijk lijden.

Zelf doe ik er niet meer aan, religie en geloof. Geloof in principe nog wel, maar niet religieus verbonden. Als ik zeg dat ik geloof in het goede van de mens, dan weet ik tegelijkertijd ook dat er grote schoften rondlopen die niet beantwoorden aan mijn beeld van mens-zijn. Maar ik geloof er toch nog in, het zij onder voorbehoud.

Dankzij Christine de Vos prijkt er nu een Palestijns kerststalletje op de schouw. Het krijgt een vast plekje in ons huishouden en wordt niet met de andere -en spaarzame- kerstattributen over anderhalve week aan de motten overgeleverd. Het stalletje is mooi en wreed tegelijkertijd, maar wel de meest eerlijke symboliek voor de werkelijkheid zoals deze in Bethlehem en elders in de bezette gebieden ervaren wordt.

Het is bijna een jaar geleden dat Israel haar operatie מבצע עופרת יצוקה, Mivtza Oferet Yetzukah/Gegoten Lood begon, met aangrijpende en ingrijpende gevolgen.

Ik weet op het moment niet wat ik er nog van zeggen kan. Alles is al gezegd en geschreven. Ik kijk naar de muur van mijn kerststalletje en vraag me af wat de persoon die dit uit olijfbomenhout maakte, op dat moment moet hebben gedacht.

Ho, ho, ho...

2009-12-19T19:02:00.000+01:00

Sita Sings The Blues

2009-11-25T10:30:00.003+01:00

Nina Paley heeft een mooie animatiefilm gemaakt, Sita Sings The Blues, dat geheel gratis via verscheidene internetkanalen te bekijken is. Rode draad is een discussie over auteursrechten en waarom Nina besloten heeft haar werk geheel vrij te laten verspreiden. Op haar website kun je alles lezen.

Wat een portret

2009-11-08T13:05:00.001+01:00

Dode Lijnen

2009-10-23T12:59:00.010+02:00

De honden snuffelden wat rond, terwijl mijn gedachten rondom dode lijnen spookten. Gewoon een letterlijke vertaling van deadlines, waarvan ik er eentje vandaag waarschijnlijk niet haal.

Er waren meer dode lijnen deze week. Ook gisteren, toen ik een telefoontje kreeg uit Nigeria. Annemarie van der Eem, de vlotte dame die verantwoordelijk is voor perszaken rondom het WK-team onder 17, verzorgt sprankelende KNVB-nieuwsbrieven voor het thuisfront. Ze stelde voor dat ik (als redactie MVV Gazet en MVV Business Magazine) even met Bryan zou babbelen. Voor een nieuwsbericht op de MVV website. Leuk, toch? Zo gezegd zo gedaan, maar verder dan een "hoi Bryan" en "hoi Gina" kwamen we niet. Tuut tuut tuut tuut.

Communicatienetwerken als telefoon en internet werken niet zo optimaal in Nigeria. Het hotel waar Neerlands veelbelovende voetbaljeugd verblijft, is gevestigd op een groot terrein waar ook een filmstudio te vinden is. Want in Nigeria houdt men van voetbal en film. Nollywood is na Hollywood en Bollywood de grootste filmindustrie ter wereld. Het contact met Bryan werd hersteld, omdat Annemarie haar eigen mobieltje bij zich had. Zo werd deze dode lijn weer levend.

De buren hebben een waslijn in de tuin. Soms trippelen er musjes of merels op, dan balanceren ze als behendige koorddansers of zwiepen ze mee wanneer de wind er vat op krijgt. Als het geregend heeft, hangen er regendruppels alsof ze zich aan de waslijn vastklemmen, in een allesomvattende omhelzing, tot de zwaartekracht het wint en druppel na druppel de lijn verlaat. Niks dode lijn.
Er is meer leven dan je denkt.

Grijs haar. Is dat ook een dode lijn, of verplaatst de grijze hersencel zich simpelweg naar buiten, verliest het zijn introverte kern en toont het trots verworvenheden door jaren heen? Waarom verven we toch graag die grijze haren weg, toonbeeld van wijsheid en gratie en tijd?

Mexicaanse griep. Ook Jan Paul Schutten werd erdoor gegrepen. En dat terwijl hij met zijn wraak der spruitjes zoveel gezonds verkondigt. Jan Paul is er sinds zeer kort weer bovenop, kijk maar eens op zijn weblog.

Deze week heb ook ik last van vreemde verschijnselen aan mijn lijf. Plots zwaar verkouden, enige lamlendigheid. Dinsdagavond ben ik naar een culturele avond geweest. Daar waren zo'n driehonderd mensen in dezelfde ruimte. Wie weet heeft zich daar iets aan mij toegevoegd, nietwaar? Hoe dan ook, het verklaart enigszins waarom ik vandaag met dode lijnen worstel. Niet eens zozeer worstel, maar waarom het mij bezighoudt. Het is geen smoesje, slechts een klein excuus. Om deadlines te halen dienen zowel geest als lichaam meer dan gemiddeld fit te zijn. De geest wil wel, maar het lichaam roept om warme dekens, een kruik en rust. Dus verlagen we het tempo en passen we ons aan de omstandigheden aan.

Welnu. Tijd om weer aan het werk te gaan. En met een beetje geluk haal ik toch nog alle deadlines, of heeft mijn gelaat er straks enkele groeven bij...

Drie maanden later...

2009-10-14T08:15:00.001+02:00

Souris bekijkt zichzelf in een filmpje van circa drie maanden geleden...

Kleine kittens worden groot...

2009-09-29T15:27:00.002+02:00

Enkele nieuwe foto's van de kittens die nu zo'n dikke 4 maanden jong zijn. Wat zijn ze allevier mooi geworden. Duke, Dizzy, Juul en Souris.

Ze kwam, zag en...

2009-09-23T22:05:00.004+02:00

Regeert. Souris heeft haar personeel bijzonder goed getraind. Amper 4 maanden jong krijgt ze alles wat haar hartje begeert. Ondanks monetaire malaise staat er toch maar mooi een krabpaal met ton in de werkkamer. Zodat mejuffrouw kan klimmen, slapen, hangen, verstoppertje spelen en lummelen. Ze zat er gezellig bij toen ik het ding in elkaar schroefde en wachtte geduldig af wat het zou worden. En al snel had ze in de smiezen hoe het werkt. Het balletje stuitert dankzij het elastiekje flexibel alle kanten op en had toch wel de volle aandacht voor zeker een half uur. Toen werd de rest van het esthetisch acceptabel voorwerp aan een onderzoek onderworpen. En toen vond ik zowaar een van haar melk-snijtandjes, wat op zich best uniek is dacht ik zo. De honden bleven met dit alles braaf beneden in de huiskamer. Alleen Sascha kwam even kijken vanuit haar mand, maar het boeide haar niet zo.

Om naar een kat te kijken die onophoudelijk met een balletje aan een elastiekje speelt... nou nee. Dat is iets om vreselijk duizelig van te worden, zo ging er wellicht door Sascha's koppie heen. Ja. En gij gelooft het. Niet.

De roedel

2009-09-17T15:49:00.005+02:00

Het is lange tijd stil geweest op dit blog. Maar nu dan toch weer een filmpje. Het toont hoe Souris en Sara met elkaar spelen, of communiceren. Het is tegenwoordig ook al normaal dat ze alledrie in dezelfde ruimte kunnen verblijven en... slapen!! Souris ligt nu ik dit in tik op schoot, Sara op het tapijt en Sascha in de mand.

Spelen blijft de eerstkomende tijd wel onder toezicht staan, hoor. Souris is klein, maar verre van bang. Ze daagt haar twee hondenzusjes gewoon uit. Zeer vermakelijk. Beestenboel is leuke boel!

Communicatie

2009-08-29T14:59:00.001+02:00

Ken je hond

2009-08-26T22:22:00.004+02:00

Vanmorgen rond tienen ging ik met de honden wandelen. Het was warm, maar ook weer niet snikheet. Toch zocht Sascha meteen de schaduw op, na nog geen tien minuten buiten. Ze had weinig zin om te lopen. Dat is aan de zielige blik op de foto wel te zien. Misschien wil ze liever thuis blijven, om te kunnen spelen met Souris. Want als ze niet slaapt, dan kijkt ze vol verwachting naar boven, of staat er aan de deur. Toch hebben we vanmorgen nog een uur weten door te lopen. En daarna dus de hond-onwaardige acties in de werkkamer. Het Boudoir van Souris, tegenwoordig. Meer daarover als je naar beneden scrolt en de filmpjes bekijkt...

Het wezen van hond en kat

2009-08-26T21:26:00.002+02:00

Tja. Vandaag werd met stijgend schaamrood naar de kaken pijnlijk duidelijk welke verschillen er zijn tussen kat en hond. Souris mag dan nog maar amper 3 maanden jong zijn, ze vertoont al typische felinistische trekjes.

Sascha's gevoel voor eigenwaarde lijkt er echter niet onder te lijden...

(wordt vervolgd)

Sascha, Souris en een beetje Sara

2009-08-25T17:40:00.001+02:00

Sascha & Souris

2009-08-24T09:51:00.005+02:00

Het meest hilarische is wanneer Souris als een automonteur onder de stoel vandaan schuift en op haar ruggetje glijdend onder Sascha's snoet belandt om vervolgens spelenderwijs met de pootjes naar boven te slaan.

Sara is nog een beetje bang voor Souris. Dus als deze overdonderend enthousiast bovenop Sara's staart springt, aai ik Sara over d'r hoofdje en hou ik haar goed vast, zodat er geen ongelukken gebeuren.

David & Goliath

2009-08-21T21:40:00.004+02:00

Nino ging gisteren naar de badkamer en dacht dat hij de deur van de werkkamer goed dicht had gedaan. Nee dus. Meteen liep hij de kamer in en daarna de trap op naar de zolderverdieping om te kijken of Souris daar was, maar nee. Geen huppelend hoog ruggetje dat met een brutale of speelse snoet op hem af kwam. Nino werd met de seconde grijzer. Als ze niet hier is dan...

Dus snel de trap af naar de huiskamer, naar de twee honden. En ook Souris..? Nog niet eens halverwege, of Nino hoorde haar al blazen. In gedachten zag hij allerlei enge taferelen voor zich en hij hoopte vurig dat er niets ernstigs gebeurd zou zijn. De huiskamer. Sara lag in de hoek van de bank, met afgewende blik. Sascha stond kwispelend voor haar stoel, met tegenover zich de kleine Souris die al blazende haar beide pootjes naar Sascha's neus sloeg. Nino's schrik werd subiet verdrongen door een schaterlach, want het was geen gezicht, zo zei hij. En dat de kleine Souris zoveel lef had...

Nu laten we Sascha en Souris dus vaker op een dag zo los bij elkaar. Sara houdt zich nog afzijdig, maar ze durft Souris al rustig te bekijken en kwispelt soms zelfs. Souris moet wel nog leren om als ze naar Sascha slaat, dit zonder haar klauwtjes te doen. Het is leuk als je ziet hoe ze willen spelen, maar ze spreken dezelfde taal nog niet, dus dat kost wat tijd en geduld. Een begin is er echter al!

En vanmorgen had ik de schrik even goed te pakken. Souris was op zolder, maar had een van de horretjes weten los te springen. Ze reageerde niet op mijn geroep en toen ik de hor los zag, wist ik dat ze in de dakgoot liep. Ineens een witte flits, in de dakgoot! Ze stond bij het puntje te kijken en kon niet verder. Toen ik haar riep, kwam ze heel even maar draaide zich weer om. En het is zo hoog... Hoe kon ik haar lokken? Snel een van de veren gepakt en gelukkig werkte het. Ze kwam binnen handbereik en ik tilde haar veilig naar binnen.

Ze is nog veel te klein en soms ook onhandig om op de dakgoot rond te scharrelen!

Een eigen plek

2009-08-19T08:38:00.005+02:00

Een week verstreken sinds de laatste bijdrage. Geen tijd om te bloggen over Souris. Maar op deze rustige en nog koele ochtend plaatsen we graag een foto die we gisteren maakten. Het gaat de kleine witte poes heel goed af, in huis. Ze heeft de enige twee planten op de vensterbank inmiddels zo goed als gesloopt, ze heeft menig veer van kraaien, buizerds en fazanten die we tijdens wandeltochten verzamelen tussen haar scherpe tandjes en nageltjes gehad en ze is de hele dag uit haar bunker.

Op de werkkamer hebben we een slaapplek ingericht onder een klein tafeltje. Daar verbleef ze nauwelijks, alleen om de doeken naar beneden te trekken. En in het mandje slapen, ho maar. Dat doet ze nu sinds enkele dagen dus wel. Voor korte dutjes is de vensterbank en de doos van de router zeer geliefd. Maar is ze van plan om enkele uren onder zeil te gaan, dan trekt La Souris zich terug in haar eigen boudoir. En als je de kamer op komt en haar roept, dan laat ze zich pas na enkele minuten blikken. Ja, Souris wordt een echte diva vermoeden wij...

Souris houdt van muziek

2009-08-12T12:42:00.004+02:00

Maar dat wisten we al. Toch heeft ze bepaalde voorkeuren. De bewuste clip begint met zang van Carolyn Leonhart. Souris zit comfortabel naast de computer en wast haar pootjes. Tot gitarist Chuck Loeb begint te spelen. Dat vindt ze enorm interessant!

Mist maakt helder

2009-08-11T10:47:00.006+02:00

Gisteren moest de auto naar de garage. Dus gingen de honden mee en konden we wandelend terug naar huis. Het was erg mistig en heerlijk rustig. Als je de weg van Maastricht naar Kanne volgt, zie je het domein van de Apostelhoeve liggen, de fraaie wijnranken in wording tegen de helling. Wij lopen boven langs, aan de achterkant zo je wilt. Dan bereik je via het symbolische Millenniumbos en het bos achter Chateau Neercanne het pittoreske dorp Kanne dat tegenwoordig een en al toerisme ademt, helaas.

Tenslotte nog een rondje Waalse natuur en dan zijn we op vertrouwd terrein waar de honden vrijwel dagelijks vertoeven. Ze zijn dan ook zichtbaar blij om voet op bekende bodem te kunnen zetten. Al was Sara niet bijster gecharmeerd van de kippen bij Pierre en Marie-Therese, onze achterboeren. De kippen waren net gekocht van een boer in Vise bij Luik die er teveel op een kluitje had, zodoende geadopteerd door onze super-diervriendelijke landbouwers.

Op iedere hoek, in iedere modderkluit schuilt wel een verhaal. Een verhaal over het plattelandsleven dat hier in betrekkelijke harmonie wordt geleefd en beleden. Toen we hier pas woonden, leerde ik van mensen wiens families al generaties in deze dorpen wonen, dat ze in hun jeugd lopend of op de fiets naar Maastricht gingen. Om er te werken bij de Sphinx of de vele hoedenfabrieken die er toen waren. De grootouders van een buurvrouw werkten in Parijs, couturiers in hoeden. Het is dus echt niet alleen maar kromgetrokken ruggen, eeltige handen of platvoeten hier in het dorp. Er zijn oudjes die zich geregeld compleet soigneren om samen naar de opera in Luik te gaan. Cultuur met een hoge C zullen we maar zeggen...

Gezelschap

2009-08-10T16:07:00.007+02:00

Souris ligt nu naast de laptop op het bureau, lekker zacht op een handdoek. Toen ik deze foto maakte, had ik net het raam gesloten en de hor weggehaald. Souris zat namelijk eerst een tijdje voor het raam, te genieten van alle geluiden en wat haar jonge oogjes zagen. Maar plots hing ze in de hor en dat is toch echt niet de bedoeling. Dus ging het raam dicht, want jonge katjes zijn oost-indisch doof. Ze was een beetje gepikeerd en wilde ook helemaal niet dat ik foto's maakte. Het was dus absoluut een hachelijke onderneming, met gevaar voor krab- en bijtwonden aan mijn handen. Ook naar de camera werd uitgehaald!

Toch liet ze zich op de gevoelige plaat vastleggen en kun je zien dat deze jongedame gestaag groter groeit. Haar schattige baby-uiterlijk heeft ze niet meer, helaas. En het is echt een pittige dame met een sterke wil. Maar het is ook weer enorm snoezig hoe ze kost wat kost in mijn gezelschap wilt vertoeven en in de buurt wilt blijven. Daarstraks lag ze onder het bureau, op een oud gordijn. En nu dus binnen handdoekbereik hahaha.
Wat lief.

Willy Deville, Souris, Alden Biesen en Lowlands

2009-08-07T21:53:00.006+02:00

Het heeft niets met elkaar te maken. Maar toch vloeit het samen. Ik ben aan het werk. Bezig met een stuk over Alden Biesen, de voormalige landcommanderij in de gemeente Bilzen. De geschiedenis van de Duitse Orde die zo'n acht eeuwen in Europa en ook elders op deze aardbol haar macht liet gelden, is interessant. Het huidige Alden Biesen doet dienst als een internationale ontmoetingsplaats of cultuurcentrum, maar dan in Europese context, zo verduidelijkt directeur Lies Kerkhofs. Ik woon er vlakbij en heb er vaak genoeg in de buurt rondgereden, maar ben er in al die jaren nog nooit wezen kijken. Of wandelen. Want je kunt er mooi wandelen.

Souris had een tukje gedaan en rond 20.00u mauwde ze dat ze naar buiten wilde. Het signaal voor de honden om naar boven te gaan, hup, de grote mand mee want dan is Sara super tevreden... en met Souris rondscheurende tussen kamer, hal, trap en keuken valt het concentreren op de grote pijlers van de visienota omtrent Alden Biesen niet mee.

Tussendoor ook nog nieuws volgen en tot de ontdekking komen dat Willy DeVille de geest heeft gegeven. Jammer. Zijn muziek en stem niet alleen een rode draad uit de jeugd, hij bleef mooie eerlijke muziek maken. Heb op YouTube enkele filmpjes bekeken en dan duik je vanzelf nog wat verder in de oude koffer. Bonnie Raitt, Linda Ronstadt (vanwege DeVille's versie van Carmelita).

Eerder vandaag heb ik op YouTube allemaal filmpjes van JONGE mij totaal onbekende artiesten bekeken en de geestdrift waarmee men zichzelf aan een groeiend publiek kenbaar maakt, nog los van de kwaliteit die er in grotere getale dan verwacht zo wordt aangeboden... dat werkt wel aanstekelijk, ja. Vroeger verbleef je uren in een platenzaak, ging je op hoezen af of las je wie er meespeelde... je keek naar popprogramma's en las muziekbladen en recensies... en nu kun je via internet gewoon filmpjes zien en meteen weten of ze 'iets' hebben.

Kina Grannis. Wade Johnston. Landon Austin. Supertalent op de gitaar, Sung Ha Jung (12). Terra Naomi. Julia Nunes. Danielle(smagic), Tom Milsom (heel bijzonder!). Alyssa Bernal. En zo zijn er nog tientallen.

En dat brengt me bij Lowlands. Maar eerlijk gezegd, was ik daarstraks op zoek naar foto- en blogwedstrijden. En zo kwam ik bij een blogger site over Lowlands terecht, geschreven door Leon Verdonschot. Ah ja, die naam ken ik wel. Wij hebben een Nederlands-Limburgse zachte g gemeen. En ik heb een paar interviews met hem gelezen. Misschien ook eens vijf minuten van een Vlaams programma over boeken gezien.

Ok. Ik doe mee. Meedoen is leuker dan winnen, zo zei Jan Paul Schutten over zijn zomerprijsvraag. Ik weet nu al niet meer wat je kunt winnen bij de Lowlands wedstrijd. Het zullen wel toegangskaartjes zijn? Kan ik dan misschien aan Sjang (Coenen) geven, als hij er zelf niet hoeft te spelen. Jaja.

Deze bijdrage is dus een beetje geschreven met de Lowlandsblogwedstrijd en Leon Verdonschot in het achterhoofd. Mocht hij hier komen blikken. Helemaal zinnen doet het me niet, want er gaat wel iets verloren. Vind ik. Ik schrijf duidelijk met een ander gevoel. Alsof ik aan het werk ben. Oh ja. Laat ik daar maar snel mee verder gaan, nu. Dan kan ik nog voor middernacht de slaap vatten. Tot Sara me rond zessen zachtjes wakker piept...

Zomer in Eben-Emael

2009-08-06T16:13:00.000+02:00

Wars van autoriteit

2009-08-03T09:46:00.004+02:00

Souris had genoeg van de camera. We besloten haar dus een paar dagen met rust te laten, tot ze de camera weer een beetje gunstig gezind zou zijn. Juffrouw heeft vandaag geen last van ochtendhumeur en genieten van een frisse ochtendbries, nou, dat stemt elk weerbarstig kitten hoogst gewillig dachten we zo!

Dus waagden we het er weer op, met resultaat.

Ze is weer een stukje gegroeid en ook de kleur van haar ogen lijkt nu duidelijker. Had ze eerst nog een blauw en een groen oog, nu zijn de tinten gelijkmatig groen. Qua gedrag begint ze wat opstandig te worden, haar vastpakken terwijl ze zelf iets anders wilt lokt dan ook meteen een losworstelpartij op. Omdat ze altijd in haar bunkertje slaapt en geen aanstalten maakt om elders in huis even een tukje te doen (terwijl we genoeg veilige donkere plekjes voor haar hebben gemaakt), gaat ze met grote vermoeide ogen aan je voeten zitten kijken als ze terug wil naar haar bunker.

Het 'autoriteitsprobleem' beschouwen we niet als dramatisch en we gaan het beproefde 'negeren' invoeren als ze ons bijt of krabt uit speelsigheid. Wel verzinnen we elke dag nieuwe speeltjes voor Souris, of maken we nieuwe proppen. Blijkbaar is het een kitten van deze moderne welvarende tijd. Hoe meer speelgoed, des te liever (of ondeugender)!

De slaapmuts van Souris

2009-07-31T17:06:00.003+02:00

Een paar dagen geen stukjes over Souris geschreven. Gewoonweg geen tijd. Met Souris gaat het echter goed, hoor. Ze speelt veel, eet met plezier en smakelijk en heeft een heel huis tot haar beschikking voor haar kitten capriolen. Er zijn harde afspraken met Sascha en Sara gemaakt en het begrip 'vreedzame coexistentie' wordt hier variabel uitgevoerd door de betreffende partijen in zo min mogelijk aanstoot gevende situaties met elkaar te confronteren. Het is wel al zo dat Souris begint te spinnen zodra ze Sascha ziet en haar reikhalzend een neusje en pootje aanbiedt. Sascha reageert daar soms beheerst, soms enthousiast op, maar altijd welwillend. Souris op de grond of stoel of bank zetten is echter nog geen optie, want elke onverwachte beweging laat bij Sascha een of ander vreemd belletje rinkelen. En Souris is nog veel te kwetsbaar.

Vandaag waren Suzanne en haar dochter Senne op bezoek. De honden gingen even naar de werkkamer waar ze riant kunnen slapen in mooie manden, zodat Souris haar visite kon ontvangen. De kleine belhamel ging helemaal los en vond vooral Senne interessant! Uiteraard draait ze op een gegeven moment weer een beetje door en moeten er drastische maatregelen worden genomen om haar tot rust te manen. Maar ja, wat heet drastisch...

Enkele weken geleden zette ik het muziekdoosje met 'Somewhere Over The Rainbow" aan, had ik ooit op een vlooienmarkt voor 25 cent gekocht omdat het zo'n mooi lied is, vooral in speeldoos uitvoering. Souris en haar broertje Clochard-die-nu-Juul-heet baggerden wat rond in de kamer, maar vonden het doosje met geluid toch wel erg interessant.

Onlangs zette ik het doosje in Sascha's mand (tijdens diens afwezigheid is het de Souris Arena) en zie hier het resultaat... Dus dat deden we vanmiddag ook nadat Souris wat hyper heen en weer had gerend. Ik plaatste het doosje in de mand, Souris kwam vanuit de keuken aangerend, sprong behendig over de rand en ging braaf naast het doosje zitten. Suzanne en Senne kunnen daar voor de sceptici vast en zeker over getuigen!

We hebben het deuntje twee keer laten spelen en Souris was helemaal tot rust gekomen, ze zat lekker ontspannen naast het muziekdoosje en ik kon haar daarna zonder moeite in haar bunkertje neerzetten waar ze na een hapje eten heerlijk ging slapen. Dat is nu alweer drie uur geleden en juffrouw is nog steeds onder zeil...

Souris in de avond

2009-07-28T22:37:00.000+02:00

"En ik drink nu ook zelf water," zegt Souris.

Dilemma

2009-07-28T13:11:00.013+02:00

Eigenlijk heb ik geen tijd om een stukje over Souris te schrijven. Maar we houden het kort, dan zal het geweten vast niet tegen sputteren. Vandaag is ze voor de derde keer ontwormd, is absoluut geen probleem om haar de dosis pasta toe te dienen die niet eens achter in de keel hoeft. Ze slikt het braaf door met een blik op oneindig. Verder drinkt ze sinds een paar dagen ook water, het liefst uit de enorme drinkbakken van de honden. Nu staat er dus ook een vrij stevige schaal in haar bunkertje, zonder dat ze deze met een enkele pootbeweging kan omkieperen...

Ze loopt nu dus door het hele huis rond. De huiskamer, de keuken, de hal, de trap, de werkkamer en de zolder/slaapkamer. Souris is ook vaker in het gezelschap van Nino: als hij in de werkkamer aan het werk is of op zolder televisie kijkt of zijn X-box spel speelt. Dan zit ik met de honden beneden, of ben met ze wandelen. Nino is compleet van gedachten veranderd wat Souris betreft. Hij weet nu uit eigen ervaring dat ze een heel communicatief wezentje is dat interactie met mensen opzoekt en heel erg goed op jouw bewegingen en reacties let. Hij stond er van te kijken, zei hij.

Mijn moeder belde. Ze kende iemand die interesse heeft in een wit katje. Oh. Als ik dan denk aan hoe Souris tegenwoordig na wat ADHD-achtige acties naast je komt zitten of liggen om geknuffeld te worden, tevreden spinnend onderweg naar dromenland of luidruchtig duimend op haar achterpootje... dan heb ik helemaal geen zin om haar aan iemand anders te geven.
We zien wel. Voorlopig blijft ze nog hier en wacht ik af of er zich mensen melden die het ECHT goed met Souris voor hebben. En haar een thuis kunnen geven omdat ze Souris is. Die soms ook Sushi heet, als we de blikken van Sara mogen geloven...

Op bezoek bij...

2009-07-26T21:42:00.003+02:00

Op zaterdagavond nam ik Souris voor het eerst in dik twee weken mee terug naar het huis van Chantal waar ze de eerste weekjes van haar kittenleventje doorbracht. Daar woont Chanel, het prachtige grijze kitten dat ik via een andere buurvrouw had gekregen en bij gebrek aan een alternatief ook naar Chantal bracht. Zij was meteen gevallen voor de mooie Chanel die mocht blijven.

Chanel lag te slapen toen ik met Souris binnenkwam. Souris was duidelijk bang, terwijl Chanel haar pootje uitstrekte alsof ze haar vroegere vriendinnetje welkom heette. Ook naar Chantal en haar zoon William werd geblazen... oh-oh, als dat maar goed gaat.

Ik hielp Chantal met haar nieuwe computer en een foto-album dat ze wou maken en Souris liep met duidelijke gemengde gevoelens rond in de keuken en kamer. Ook Yorkshire terrier Praline begroette Souris als een verloren kameraad en al werd er even aan elkaar geroken, snel verkoos Souris het blazen boven enige bescheidenheid?

Chanel was ondertussen klaarwakker. De dames gingen een confrontatie aan. Gesis, geblaas, slaan met pootjes en strategische posities onder kasten, tafel en zelfs het fornuis was wat we de volgende uren mochten meemaken. Zelfs Chanel's kattenbak werd een arena waarom fel gestreden werd. Er werd gekrabt, gebeten en vooral veel lawaai gemaakt. Eerst waren zowel Chantal als ik een beetje bezorgd, maar de twee jongedames zochten elkaar telkens zelf op als we ze even uit elkaar hadden gehaald... nou ok, zoek het dan ook maar zelf uit!

Als Praline kwam neuzen, dan gooide Souris zich op de grond, zette ze haar vacht uit, oortjes plat naar achteren en hield ze zich helemaal stil (zie foto). Een reden dus om haar wat dat betreft zeker niet met Sara en Sascha te confronteren, want zo stil gaan ligggen zal een aartslieve en KLEINE Yorkshire terrier zeker op afstand houden... diezelfde logica gaat voor onze honden echt niet op. Onder een stoel of kast kruipen is dan de meest veilige remedie.

Tegen elf uur was het foto-album besteld en nam ik Souris weer mee naar huis die eenmaal binnen meteen begon te spinnen toen ik haar op Sascha's stoel zette. Het meiske was al vanaf 17.00 uur wakker en sinds 19.00 uur zowat continu in gevecht (of spel) met Chanel. Ze zou dus wel hartstikke moe zijn... ik deed de bunker open waar ze meteen naar binnen liep om te eten. Welterusten, Souris.

Vanmorgen is ze rond kwart over acht opgestaan, terwijl ze doorgaans meestal al wakker wordt als de honden voor het eerst naar buiten gaan, rond zessen of half zeven. Maar het bleef heel erg stil deze ochtend...

Ze heeft wel gespeeld vandaag, maar was zichtbaar rustiger en aanhankelijker. Heeft ook voornamelijk in haar bunkertje doorgebracht met slapen. Nu ik dit schrijf is er voor het eerst weer wat rumoer omdat ze op de bak gaat en alleen via een luidruchtig klapdeurtje naar binnen en buiten kan. Alleen als ze mauwt, dan haal ik haar er weer even uit. Anders niet.