De telefoon schildert

Sinds de mobiele telefoons zijn uitgerust met talloze nevenfuncties, bel ik juist veel minder. Het telefoneren is voor mij zelfs volledig naar de achtergrond gedrukt. Het ding heeft een andere rol gekregen. Wat me in mijn eerste (inmiddels sterk verouderde) multi-mediamieke telefoon zo verwonderde, was de mogelijkheid om foto's en kleine filmpjes te maken. Dat werd dan ook de voornaamste reden om het ding altijd in mijn jas of tas te hebben. Bereikbaar zijn werd ondergeschikt aan bereikbaar maken.

Als schrijvend mens bewaar je dierbare momenten in al dan niet zorgvuldig gezochte woorden, je schrijft het ergens op of stopt het in een lade in je hoofd. Als schrijvend mens ken je de ezelsbruggetjes en omleidingen, de snelwegen en zandweggetjes temidden van akkers en bouwputten vol taal. Soms kan het er dan ook goed stoffig worden, vooral als het waait. Met beeld is dat totaal anders.

Mijn vader was in zijn jonge jaren een verwoed fotograaf, onze badkamer fungeerde voornamelijk als donkere kamer waar hij zijn zwart-wit foto's met zelfgemaakte apparatuur afdrukte. Ik spreek over de jaren zestig, begin zeventig. De camera was vrijwel altijd aanwezig, mijn vader daarentegen niet. Hij registreerde en legde vast. Hij betrok ons, zijn twee kinderen, echter vaak genoeg bij verschillende taken. En ook al kan ik het me niet meer goed herinneren, we hebben geregeld bij hem in de donkere kamer mogen staan. ik begreep weinig van begrippen als sluitertijd en diafragma, maar was toch meer iemand voor het juiste moment voelen dan het kennis willen opdoen door feiten te absorberen. Mijn jongere broer was echter een gewillige leerling en mocht dan ook eerder met de Minolta aan de slag.

Onze familie barst van de foto albums. Toen ik met mijn nieuwe vriend voor het eerst bij een tante op bezoek ging, lag er een stapel albums klaar op de salontafel. Met enig leedvermaak was ik getuige van een mij bekende vuurdoop, voor mijn vriend was het echter een middag in de twilight zone.

Dat ook ik behept was met het virus, bleek toen ik bij de aanschaf van een puppy enkele honderden foto's maakte in de daaropvolgende maanden. En het aan iedereen liet zien. Let wel, ik had toen nog geen digitale camera...
Fotografie kreeg een eigen plek, naast het schrijven. En toen ik voor een Vlaamse krant ging werken waar ik alleen werd aangenomen als ik ook zelf de foto's bij mijn artikeltjes kon verzorgen, was het hek van de dam.

Nog steeds weet ik weinig of niks van waar vakmensen uren over zouden kunnen praten. Nog steeds kan ik niet uitleggen wat sluitertijd en diafragma nou eigenlijk betekenen. Maar ik weet wel wat mijn ogen zien en hoe dat bereikbaar te maken. Zonder dat het stof doet opwaaien in mijn hoofd.