Doobie en Wammes

Het huis ruikt naar gebakken loempia. Klopt als een loempia, want dat heb ik de afgelopen minuten gedaan, ik bakte loempia na loempia. Er komt min of meer onverwacht bezoek vanavond (ja, we leven in de westerse wereld alwaar visite zich doorgaans schriftelijk en in drievoud al weken soms zelfs maanden vantevoren aankondigt) en behalve twee flessen rode wijn, enkele flesjes Jupiler, twee pakken frisdrank en koffie of thee, hoort er ook een hapje bij. Onze twee honden Sara en Sascha stonden onvermoeid in de keuken, kwispelend met hoopvolle blikken in hun alsmaar schattiger staande oogjes. Nee. Dit is niet voor hondjes. Dit is voor de mensjes.

Onze hondenwezens vormen een belangrijk deel van dit huishouden. Ze zijn zondermeer de spil waar het allemaal om draait. We werken om voor hen eten te kunnen kopen, we werken om maandelijks de huur te kunnen betalen van dit huis waar zij al naar gelang hun voorkeur en stemming op stoelen, de bank, in hun mandjes, op ons bed (lees HUN bed) vertoeven... Kortom, we weten waar we het voor doen. We streven naar een optimaal welzijn van onze viervoeters. We krijgen er ook zoveel voor terug, als dat al een reden zou zijn.

Een leven zonder honden als gezinslid of metgezel is ondenkbaar. Waar de mens het nog wel eens wil verpesten door de grillige menselijke natuur, daar zalven de viervoeters zondermeer met hun vriendelijke welwillende uitstraling en dankbaarheid. Eigenschappen die zo puur en eerlijk zijn dat je je echt gaat afvragen hoe het zo ontstaan is in de schepping of evolutie. Wat maakt viervoeters tot wat ze zijn, wat is het geheim van de bijzondere band tussen mens en dier?

Toen ik vorige week bij m'n oom en tante in Hoorn logeerde (ivm het boek over Amsterdam), kwam ik in een huis dat ik van kindsbeen aan goed ken. Het was altijd feest als we naar Hoorn gingen met de intercity. Voordat ze naar Hoorn verhuisden en mijn vader het bezit van een auto nog kon pruimen, reden we geregeld naar Amsterdam-Noord, de Werengouw te Nieuwendam. Want daar woonden ze toen. Daar hebben we ook voor het eerst kennis gemaakt met onze jongere nichtjes. Mijn neefje moest toen nog geboren worden.

Inmiddels zijn twee van de vijf kinderen niet meer in leven. Mijn jongere broer zou 24 augustus 43 jaar zijn geworden als ie in 1987, ook alweer twintig jaar geleden, geen eind aan zijn bestaan had gemaakt. Mijn nichtje, in wiens oude kamer ik vorige week sliep, is er sinds 1991 niet meer, zij was ook nog een prille twintiger toen zij vrijwillig de dood verkoos. In de kindertijd hebben we geweldige vakanties en weekenden meegemaakt, het was hoe dan ook altijd feest. Daarom erg fijn om te beseffen dat een positief gevoel overheerst, dat hun dood geen grauwe sluier trekt over het beleven, zoals we deze hedentendage ervaren.

In het halletje sieren aan de muren bonte verzamelingen foto's, maar ook een groot portret van twee viervoeters waar mijn tante een groot zwak voor had. Het zijn de honden van mijn ouders, Doobie en Wammes (inmiddels ook al geruime tijd niet meer onder ons). Doobie was een zwervertje, of een verlaten pup, door mijn vader en mijn broertje gevonden tijdens hun wandelingen met Wammes. Doobie was erg wantrouwig en bloednerveus, maar de wijze Wammes had een merkwaardige kalmerende uitwerking op de prachtige roodbruine hond die ogen had alsof ie stapels pillen had ingeslikt. Volgens betrouwbare bronnen was de mogelijkheid zeer groot dat Doobie afkomstig was van een drugsboot in de stad, blijkbaar had men ervaring met het feit dat jonge hondjes 'per ongeluk' aan drugs werden blootgesteld.

Ik woonde niet meer thuis en schrok me een hoedje toen er ineens een bange woest grommende hond door de huiskamer rende. Alleen mijn broer en mijn ouders (en Wammes) vertrouwde hij, alle andere mensen waren fout nieuws en lokten viervoetig ijsberen uit. Het heeft maanden geduurd eer Doobie ook mij tot zijn kring van vertrouwelingen toestond en was je eenmaal binnen, dan gaf ie zich helemaal. Voor zover van toepassing. Doobie bleef zijn hele leven lang enigszins gereserveerd, met enkele emotionele uithalen die vertaald werden in piepende geluiden. Hij liet zich wel graag knuffelen en hield een soort van stoicijnse blik, zo stond zijn gezicht nou eenmaal. Wammes en Doobie waren zo hecht als ik nu bij Sara en Sascha zie. Zo volledig op elkaar ingespeeld en afgestemd. Toch met elk een eigen persoonlijkheid, een eigen karakter.

In zijn afscheidsbriefje schreef mijn broer dat hij vooral Doobie en Wammes missen zou.
Vreemd genoeg zie ik ze in gedachten fijn allemaal samen. Hij en alle viervoeters. Want voor Doobie en Wammes was er Loeki, ons eerste hondje... En later had ik nog een Husky, Djenghis geheten. Op tragische wijze aan zijn eind gekomen, samen met zijn maatje Doerak, een jonge Malamut. En dan is er nog Lisa, de Sint Bernardshond.