Dit is mijn oom Emiel. Ik heb al eerder over hem geschreven. Hij is gehandicapt en woont in een zorginstelling. Deze foto toont een Emiel met slechte zin. Wij zaten al binnen aan tafel om te eten, maar Emiel zat mokkend in de tuin. Zijn verdriet was groot, want anders slaat hij nooit een lekkere portie bami goreng af. Het duurde even, maar uiteindelijk kwam hij toch naar binnen toe, met een snik en een zucht. Onderschat nooit de emoties van onze zogeheten "minder" valide medemens.Carnaval staat voor de deur. Letterlijk. De feestzaal enkele meters verderop herbergt nu al verklede mensen. De straat is vol met personenwagens. De wind waait woest en met vereende krachten weet men de fantasierijke (of -arme, het ligt er maar aan hoe je het bekijkt) hoofddeksels een voortijdige aftocht te besparen. Ik liet de twee honden uit, vandaar dat ik middenin dit soort taferelen stapte.
Rond carnaval hoef je nergens op te rekenen, het 'normale' leven ligt dan vrijwel helemaal stil. Men is zichtbaar verstrooid, gehaast of afwezig, maakt geen aanstalten met afspraken inplannen of levert een lading exotische groenten niet op tijd bij de groenteboer af. Carnaval, ja, dat is het excuus.
Mijn werk voor de uitgeverij begint pas na de carnavalsperiode. Duimen draaien daar hou ik niet van, dus ik zocht naarstig naar eventuele andere opdrachten. Dat hoort bij het zelfstandig zijn, je eigen boontjes doppen. Namen noemen hoeft niet, maar ik stuurde een mail naar een bekend Vlaams magazine. Had al verscheidene keren met verschillende mensen over en weer gemaild en uiteindelijk de naam van een verantwoordelijke redacteur gekregen.
Hij had geen werk voor me. En ook al bedoelde hij het niet negatief, zijn woordkeus typeert wellicht de mentaliteit in 'dat wereldje'. Ik citeer: "Toch bedankt voor uw interesse en hopelijk vindt u toch elders een kans om u journalistiek te bewijzen."
Noem het woordziften, maar ik stuurde hem gelijk weer een mail.
Bedankt voor uw reactie, jammer maar het zij zo.
Met 1 kleine aanpassing, want het gaat niet om 'journalistiek bewijzen' dan wel 'journalistiek bedrijven'. Een wezenlijk verschil dat wellicht met mijn leeftijd (44 jaar) te maken heeft (grijns).
Vanmiddag kreeg ik een verzoek van iemand wiens website ik vorig jaar van teksten heb voorzien. Of ik een mailing wou opstellen. Zo zie je maar.
5 opmerkingen:
Herkenbaar. Mijn ervaring is dat ik heel vaak beloond werd als ik me inspande om iets voor elkaar te krijgen. Dat leverde bijna nooit precies op wat ik wilde, maar vaak zelfs nog iets veel beters. Het is (bijna) spiritueel.
Actie levert reactie op. Alleen niet altijd de reactie die je verwacht.
hey JP. ja, soms inderdaad bijna spiritueel. denk ook wel eens dat het universum meeluistert en zo zijn eigen manier heeft om 'dingen' in balans te houden.
en soms denk je, als je achteraf naar situaties kijkt, dat je 'dingen' wellicht ook van tevoren in kunt schatten. of dat er zelfs iets van accurate kansberekening mogelijk is. dan is er altijd nog de religieuze mogelijkheid. gaan bidden. hm.
Hey Gina,
Ach, waar was Emiel zo boos over..?
En Carnaval, ging op zondag even wandelen dacht in het bos is het vast stil, hoe dichter ik bij Kanne kwam hoe harder het geluid van de optocht.
En terug richting Maastricht zelfde sensatie.
Freelancer vooral boven de rivieren dus het was gewoon doorwerken.
Oh, en het universum luistert wel mee, want iedereen die intuned op het universum, = het universum ;-)
oh ps. voordat je het zelf ontdekt
ben weer terug op het je weet wel blog, ter mijn verdediging heb een linkje naar je weblog geplaatst,
heb je het al gemerkt aan de bezoekcijfers ;-)))
aha. Anna, ik zal gelijk gaan kijken. hihi.
Ohja. Emiel was boos omdat hij naar de dokter moest en daar had hij geen zin in. Eigenlijk moest hij naar de tandarts, voor zijn gebit. Want hij was erg afgevallen en we maakten ons zorgen. Ondertussen heeft hij dus een hele rits vervelende onderzoeken achter de rug, met positieve resultaten. Ze konden geen ziekte of afwijkingen vinden. Dus dan toch weer terug naar zijn slecht gebit. Als kauwen pijn doet, is het nogal logisch dat Emiel niet eten wilt. Zo denken wij tenminste. Ik ben benieuwd.
Een reactie posten