Jodymoon

Het nieuwe album van Jodymoon ( Johan Smeets en Digna Janssen) kreeg door het winnen van de Publieksprijs Grote Prijs van Nederland 2007 een bijzondere start, temeer daar de opvolger van hun debuut ‘Look At Me Look At Me Don’t Look At Me’ (2006) nog niet in de winkel lag. Het is inmiddels alweer tien jaar geleden dat Digna enkele gerenommeerde jazz-awards in ontvangst mocht nemen en zich omringde met gedegen jazzmuzikanten (o.a. Egbert Derix, Jo Didderen, Glenn Corneille, Geert Roelofs). Jazz, Franse chansons en pop, Digna beperkte zich liever niet tot een enkel genre. In 2001 ontmoette ze gitarist Johan Smeets die ook een conservatoriumopleiding genoten had en zoekende was naar de juiste vorm voor zijn muzikale ambities. De vonk sloeg over.

Muzikaal gezien resulteerde dit in een eigen sound die zes jaar later in volwassen hoedanigheid onbetwist de oren streelt. Krachtige, soms ontroerende en veelal beeldrijke composities kenmerken de schrijverskwaliteiten van dit duo. Er is veel ruimte voor emotie, verspeend van valse sentimenten. Liefde, verlangen en heldere observaties laten zich in de teksten makkelijk lezen en beluisteren als een compleet verhaal dat inderdaad de enige in zijn soort lijkt.

De CD begint met I’m Here dat qua meeslependheid gelijk de juiste toon zet voor de volgende nummers. Sleepless Laura overrompelt zondermeer en geeft zowel ruimte aan de individuele kwaliteiten van Digna (zang) en Johan (gitaar), als aan datgene wat hen samenbrengt en verbindt. Het is de onmiskenbare ‘chemistry’ van Jodymoon, weldadig en rijk door eenvoud en regelmaat, maar ook herkenbaar en onvoorspelbaar tegelijk. The Maiden In The Tower flirt met de fijne kneepjes van theater en kleinkunst in creatieve muzikale arrangementen, zoals eigenlijk dit hele album verbaast door zijn maximale zeggingskracht met minimale middelen. Weinig toeters en bellen, maar wel intuïtief een perfect geluidje van de shaker, de tambourine, de wurlitzer, de mellotron of een oud harmonium op het juiste moment. Feed Me Love knipoogt subtiel en smaakvol naar Digna’s achtergrond als jazzzangeres en ook Johan laat zich als multi-instrumentalist zeker niet onbetuigd; hij bespeelt zijn gitaren, bas, mandoline en drums als een bezield kunstenaar, met knappe hommages aan zijn muzikale voorbeelden (Jimi Hendrix, David Gilmour). Drummer Geert Roelofs vult enkele nummers aan en onderstreept wat wij na het beluisteren van Jodymoon’s nieuwe album hardop durven vermoeden: met hun rijk en divers muzikaal verleden hebben Johan en Digna een gedegen basis opgebouwd waarmee ze zich vrij en vol vertrouwen kunnen overgeven aan wat hen drijft en voortstuwt. Als ook meestercineast Pedro Almodóvar persoonlijk toestemming geeft om een geluidsfragment uit zijn film ‘Volver’ voor het nummer Your Return te gebruiken, dan zit het met de scheppingskracht en muzikale visie van Jodymoon wel goed.