Bontje en haar Toverschoentjes (1)

Alweer een hele tijd geleden kwam ik op een blog van kinderschrijver Jan Paul Schutten terecht. Dat is een wereld apart, de kinderboekenwereld. Als ik aan mijn eigen jeugd denk en welke boeken indruk op me maakten, dan is daar niet snel antwoord op te geven. Want ik las alles wat los en vast zat. Tot boeken voor volwassenen toe, als ik maar kon lezen.

Toch zijn een aantal boeken jarenlang met me meegereisd. Zo ook Godfried Bomans en zijn 'Bontje en haar toverschoentjes'. Ik vroeg op het blog van Jan Paul ooit of iemand dat boek kende, al heette het meiske in mijn herinnering Boontje en niet Bontje. Dat verklaart misschien ook waarom ik het telkens niet kon vinden op internet.

Laat ik afgelopen maandag dus een voltreffer hebben. Ik zocht nog steeds op Boontje, maar vond Bontje. Mijn adem stokte. Want wat is het verhaal achter mijn zoektocht naar Bontje en haar toverschoenen?

In de jaren tachtig had ik dat boekje en andere kinderboeken van me uitgeleend aan de vriendin van een bevriende muzikant. Zij kwam uit Frankrijk en wou de Nederlandse taal leren. Het lezen van eenvoudige kinderboeken kan aardig op gang helpen. En het boekje van Godfried Bomans stond trouw in mijn boekenkast. Ik weet nog dat ik het van mijn moeder kreeg voor mijn verjaardag. Het glanzend harde witte kaft. De mooie tekeningen die zoveel te vertellen hadden, telkens als je ernaar keek. Het spannende verhaal over de enge toverschoentjes. Ik weet nog dat ik het met gemengde gevoelens aan dat Franse meisje gaf. Omdat het boekje voor mij veel betekende. Maar het was voor haar ook belangrijk om Nederlands te leren. En ik zou het terugkrijgen. Ooit.

Dat is er dus nooit van gekomen. De relatie ging voorbij en het Franse meisje terug naar Frankrijk. Ik heb haar een paar jaar geleden weer ontmoet, maar besefte dat het zinloos was om naar die oude kinderboeken te vragen. Alleen het boekje van Bontje bleef aan me knagen. Wat de andere boeken waren, kan ik me niet meer herinneren. Maar Bontje, dat was toch een groot gemis.

Sinds gisteren is de queeste volbracht. Want Bontje staat met haar toverschoentjes weer bij mij in de boekenkast. Ik vond het boek op een website voor tweedehands boeken en heb het gelijk gekocht. Het kaft is niet meer wit, maar wel nog glanzend. Het werd uitgegeven in 1968. Dat is veertig jaar geleden! Toen werd ik 5 jaar. Net als Bontje, die voor haar verjaardag zelf een taart bakte en toverschoentjes kreeg.

Mijn moeder kon zich niet meer herinneren dat ze mij dat boekje had gegeven. Mijn ouders klapten dubbel van de lach toen ik ze met trots mijn 'nieuwe' Bontje liet zien. En vertelde dat het vroeger zo'n diepe indruk had gemaakt. De Pinkeltjes, de Wipneus en Pimmen en Stijfkopjes gingen zoals dat zo vaak gaat, naar andere kinderen in de familie. Net als de Suskes en Wiskes en Kuifjes.

Maar niet Bontje van Godfried Bomans.

Ik kom er een andere keer nog op terug. Want er valt nog zoveel meer te vertellen. Er zijn ook andere Bontje boekjes verschenen. Maar die worden nergens in de verkoop aangeboden. En blijkbaar is het verhaal oorspronkelijk door een zekere Jane Carruth geschreven. En vanuit het Engels vertaald. Maar over Jane zelf is op internet niets te vinden. Ook moest ik aan Bontje denken toen ik voor het eerst de geweldige musical de 'Wizard of Oz' zag, met Dorothy en Toto. En toverschoentjes.