Nieuwe wegen

Het weer is grillig. Vanachter het glas in de inmiddels verwarmde huiskamer, oogde het gisteren bijvoorbeeld stralend zonnig. Dat de wind uitbundig aanwezig was, snerpte guur langs de huid zodra de voordeur open ging. Vandaag speelt de zon een beetje verstoppertje, maar is het alleszins aangenamer dan gisteren. De herfst, of wat daar tegenwoordig voor door mag gaan, blikt ook al voorzichtig. Bladeren verzamelen zich bewust van hun kringloop in de wind of staren levenloos vanaf verwoed groeiend gras.

Nog een paar artikelen en dan is de opdracht voltooid, dan worden de laatste loodjes voor het boek over Maastricht door collega's verricht. Wij gaan welverdiend op zaterdag 27 september naar zee en het plaatsje Surtainville. Nooit geweten dat ik ooit graag in Frankrijk zou vertoeven en zelfs geen drempels over hoef om de taal te spreken, hoe gebrekkig dan ook. De wetenschap dat de Fransen geen Nederlands en vaak ook geen Engels machtig zijn, sterkt wel. Laat mij dan maar naarstig zoeken naar de woordjes die ik jaren geleden op school leerde, ik waag tenminste een poging.

Het besef van over je eigen begrenzing heen stappen, komt ook goed tot uitdrukking in nieuwe contacten die ik via internet heb weten te leggen. Voor achtergrondinformatie over een te schrijven artikel kwam ik op Crossroads terecht, het web magazine voor expatriates in Maastricht. Een leuke website en een initiatief van het European Journalism Centre dat sinds 1992 in Maastricht gevestigd is. Ze zoeken freelance schrijvers. Dat leek me wel wat, kan ik met mijn Engels nog ergens anders uit de voeten dan alleen over muziek schrijven.

Zo gezegd, zo gedaan en meteen leuk contact met de Crossroads editor, Sueli Brodin. Er blijkt nog veel meer te spelen in de Maastrichtse internationale wateren, dus wie weet kunnen we daar op een leuke manier bij betrokken raken.