Twee hondjes uit put gered!

Het is nu enkele dagen geleden. Op donderdagnacht werden we 's nachts om drie uur wakker. Ik hoorde vreemde geluiden, slaperig dacht ik een blaffende hond te horen die van rechts naar links rende en toen de hoek om ging. Ik dacht heel even dat het Kiwi was, een buurhondje die iets verderop woont. Maar het beestje is nooit zo laat op straat! Ook Nino was wakker en had de geluiden gehoord. Even later weer rumoer, nu was het anders, een hoog gepiep, geklaag. We hadden allebei geen idee wat het zou kunnen zijn. Het klonk niet als een hond.

Ik deed een van de ramen open en hoorde toen duidelijk een geklots, alsof er iemand in bad zat. Ja maar... en toen weer dat hoog gepiep en geklaag, mijn buik roerde zich. Er was echt iets mis. Huppekee, snel badjas en sloffen aan, naar buiten toe. Ook Nino kwam mee. Met de zaklamp liepen we richting de geluiden die nu steeds harder aanzwollen. Het kwam van achter het muurtje op onze cour... bij de buurvrouw.

De enige manier om er te komen was via haar tuin, dus snel daar naartoe, poortje open en het pad op. En toen moest ik achter het huis nog enkele trappen op, want de tuin ligt enkele meters hoger dan de straatkant. Met de zaklamp scheen ik in de richting van waar het geluid vandaan kwam. Oh nee. Een put. Verdorie. Een vos of een das of een ander dier zit daar misschien in, zo dacht ik. Een beetje voorzichtig liep ik dichter bij en scheen de lamp naar binnen. Ik zag de reflectie van twee ogen en deed gelijk een paar passen terug. Ik wou het dier ook niet banger maken dan het waarschijnlijk al was.

"Het zit in die put!," riep ik naar Nino die me inmiddels had ingehaald, want ik was iets sneller naar de buren gerend dan hij. Samen liepen we naar de put en ik scheen met de lamp naar binnen. Verdorie! "Het zijn er twee," riep hij en ik zag het toen ook. Twee kleine hondjes! Eentje zat al helemaal onder het stinkende water, die tilde hij het eerst op en gaf het aan mij, waarop ik als een gek naar huis rende (ben waarschijnlijk de trapjes af gevlogen), de douche aanzette en het bruine teckeltje (want dat bleek het te zijn) dat heel luid jammerde, enorm rilde en een hangend kopje had, onder lauw water afspoelde en warm wreef...

Nino volgde met het andere hondje, een kruising met lieve ronde ogen... we praatten tegen ze om ze gerust te stellen en droogden ze met alle handdoeken die we hebben af. Het teckeltje lag er aanvankelijk heel raar bij, ze rilde flink, haar kopje hing, oogjes dicht. Ze klemde zich tegen Nino aan en maakte een hartverscheurend jammerend geluid. Het andere hondje was al snel weer bij haar positieven en stond op een gegeven moment kwispelend op. Ze keek ons met zulke lieve ogen aan, we waren gelijk verkocht! Wankelend verkende ze de badkamer.

Onze eigen twee viervoeters zaten op de bank in de huiskamer, ook danig onder de indruk van dit nachtelijk avontuur. Alleen Sascha waagde het om voorzichtig in de badkamer te komen kijken, maar verdween snel weer naar de veiligheid van de bank in de huiskamer. Daar had ik de verwarming aan gezet en een mand met warme kruiken geprepareerd voor onze twee kleine gasten. Nino ging op de bank zitten met de teckel in een handdoek gewikkeld. Ze jammerde en rilde nog steeds en hield ook haar oogjes stijf dicht. Sascha deinsde achteruit bij de aanblik van het kleine grut, waarvan het donkere hondje inmiddels nieuwsgierig in de huiskamer rondzwalkte. Sara was naar de slaapkamer gevlucht, maar kwam na enkele minuten toch maar poolshoogte nemen.

Toen ze naar de bank liep en aan het teckeltje snuffelde, kwam het diertje abrupt tot leven. Ze hief haar kopje omhoog, deed haar ogen open en tilde haar lip op om vervolgens een flinke waarschuwing te grommen. Nino en ik begonnen heel hard te lachen, van opluchting en vermoeidheid tegelijk. Het was duidelijk dat deze teckel haar kritieke momenten doorstaan had!

Over de interactie tussen onze honden en de twee gasten kan ik nog zeker tien blogbijdragen schrijven! En ik ken deze hondjes, al had ik ze maanden niet meer gezien. Het zijn ook een moeder en dochter, net als onze Sascha en Sara. De teckel is de moeder en het donkere hondje (een kruising met een Beagle) is haar dochter. Hun baasjes wonen bij het park in ons dorp en hebben een huis met een grote tuin en vijver. Zoals ik achteraf opmaak uit de geluiden die ik hoorde, zijn deze twee jagertjes hoogst waarschijnlijk uit de tuin ontsnapt en achter iets aan gerend.. zodoende in de put bij de buren terecht gekomen.

We zijn tegen een uur of zes toch maar weer naar boven gegaan, de mand met onze gasten ging mee.

Uiteraard hebben we die nacht niet veel geslapen. Ook omdat de teckel moeite had om haar rust te vinden. Ze jammerde en zuchtte, draaide de hele tijd rond in de mand en moest duidelijk haar ervaring nog verwerken. Haar dochter vatte het allemaal minder zwaar op en lag al snel in dromenland. ik was vrij zeker dat ze bij het grote huis en de vijver horen, dus daar ben ik de dag erna naartoe gegaan. En ja, het waren inderdaad hun hondjes!

Ook al is het beter dat teckel Inez en dochter Lisa weer thuis en op hun eigen plek zijn, toch was het even wennen zonder dat lieve slapende kleine grut op de bank of op schoot. Sascha en Sara zijn er natuurlijk verre van rouwig om dat ze hun huis weer helemaal voor zichzelf hebben...