Contradictio in terminis

De laatste weken ben ik veel in Heerlen in verband met de organisatie van Music for Gaza. Soms heb ik 'tijd over' voor of na een afspraak, of is de parkeermeter nog te vol om al meteen weer richting huis te vertrekken. Gisteren maakte ik een ommetje in een groot warenhuis en herinnerde me ineens weer dat we zijn uitgenodigd voor een kinderfeestje. Suki wordt 5 jaar. Zijn papa is muzikant (bassist) en schreef bij de uitnodiging dat Suki een mooie grote basversterker wou met heel veel knoppen. Jaja :-)

Goed, een klein presentje voor Suki vinden dus. Op de bescheiden boekenafdeling snuffelen deed denken aan vervlogen tijden. Nieuwe boeken zijn toch wel leuk. Uiteindelijk twee fraaie doe-boekjes voor Suki gevonden, plakken-knippen-tekenen als piraat en op de boerderij. Het is een slim menneke, dus hij zal zich er waarschijnlijk wel mee vermaken.

Mijn blik bleef hangen. Leonardo da Vinci. De eerste Natuurwetenschapper, door Michael White. Voor minder dan wanneer je in Maastricht twee of drie uur parkeergeld moet neertellen. Hm. Nee. Toch maar niet. Of wel? De rede verliest het steeds vaker van een aanhoudend buikgevoel dat met het vorderen van de jaren vol zelfvertrouwen meestert. Dus toch.

Het boek is onderhoudend geschreven en neemt en passant ook wat van de Griekse natuurwetenschap mee, met vlotte pen gedoopt schildert de auteur het intellectuele erfgoed van Da Vinci en tijdgenoten, al wordt er erg veel tegelijkertijd besproken. Nee. Heb het boek nog niet uit. Maar ik zat vanmorgen in de wachtkamer toen ik mijn moeder naar de GGD reed. Bijna een uur kon ik me aan feiten, veronderstellingen en weetjes over het leven van Leonardo da Vinci laven. Soms lijkt het zelfs een stuiverroman. Of een roddelblad. Desalniettemin zet het aan tot denken, over mensheid, Renaissance en Verlichting.

De Nederlandse schrijver Mohammed Benzakour is een van de panelleden op 3 mei, de Music for Gaza dag. Zijn boek 'Stinkende Heelmeesters' lees ik nu ook, sinds vandaag. Het een houdt verband met het ander, het is alsof je de kaarten schudt en met een tijdmachine heen en weer reist. Ik kende deze schrijver nog niet, al valt het magazine van zijn uitgeverij geregeld bij mij in de bus; omdat het aanbod van hen me wel bevalt en ik door het bladeren in hun magazine toch een indicatie krijg van wat er wordt aangeboden; waar schrijvers vandaag de dag over schrijven. Benzakour is opiniemaker en beschouwer. Een mens die zijn gedachten beeldenrijk verwoordt. En daarmee zowel bewondering, respect als stekelige kritiek oogst.


En dit boek lees ik ook, three's not a crowd. 'Weerzien met Ramallah' van Moeried Barghoeti die toen Israel de Palestijnse gebieden bezette in 1967, net aan zijn studie in Egypte begon. Zijn boek is een verhaal dat nooit aan actualiteit inboet en tijdloos is vanwege redenen die beter niet tijdloos zouden zijn geweest. Plaats het allemaal in de context van de natuurwetenschappers en denkers door de eeuwen heen... van broodheren tot heelmeesters en ontheemding als poezie. Dan is het de alchemie van willekeurigheid die als een kansspel van gedachten haar magische teneur verstrooit, versnippert. Tot brokstukken die grillig in vorm naar nieuwe wegen leiden.
Niets is onmogelijk.