Dilemma

Eigenlijk heb ik geen tijd om een stukje over Souris te schrijven. Maar we houden het kort, dan zal het geweten vast niet tegen sputteren. Vandaag is ze voor de derde keer ontwormd, is absoluut geen probleem om haar de dosis pasta toe te dienen die niet eens achter in de keel hoeft. Ze slikt het braaf door met een blik op oneindig. Verder drinkt ze sinds een paar dagen ook water, het liefst uit de enorme drinkbakken van de honden. Nu staat er dus ook een vrij stevige schaal in haar bunkertje, zonder dat ze deze met een enkele pootbeweging kan omkieperen...

Ze loopt nu dus door het hele huis rond. De huiskamer, de keuken, de hal, de trap, de werkkamer en de zolder/slaapkamer. Souris is ook vaker in het gezelschap van Nino: als hij in de werkkamer aan het werk is of op zolder televisie kijkt of zijn X-box spel speelt. Dan zit ik met de honden beneden, of ben met ze wandelen. Nino is compleet van gedachten veranderd wat Souris betreft. Hij weet nu uit eigen ervaring dat ze een heel communicatief wezentje is dat interactie met mensen opzoekt en heel erg goed op jouw bewegingen en reacties let. Hij stond er van te kijken, zei hij.

Mijn moeder belde. Ze kende iemand die interesse heeft in een wit katje. Oh. Als ik dan denk aan hoe Souris tegenwoordig na wat ADHD-achtige acties naast je komt zitten of liggen om geknuffeld te worden, tevreden spinnend onderweg naar dromenland of luidruchtig duimend op haar achterpootje... dan heb ik helemaal geen zin om haar aan iemand anders te geven.
We zien wel. Voorlopig blijft ze nog hier en wacht ik af of er zich mensen melden die het ECHT goed met Souris voor hebben. En haar een thuis kunnen geven omdat ze Souris is. Die soms ook Sushi heet, als we de blikken van Sara mogen geloven...