Kittenbunker

Jan Paul Schutten (kinderboekenschrijver en blogger) was zo behulpzaam om op zijn weblog een oproep te plaatsen. Wij hebben sinds gisteren namelijk Souris en Clochard in huis. Buurvrouw Chantal zou ze eind van de week naar een dierenwinkel of asiel brengen en dat wil ik de beestjes niet aandoen. De tijgers Dizzy en Duke zijn ook via ons naar een leuke familie gegaan, dus dat moet met Souris en Clochard ook lukken. Al zou ik ze graag zelf houden...

Ik heb ze daarstraks een uurtje laten rondrennen in de kamer omdat Clochard zacht mauwde, zo van "ik wil er uit".. de honden heb ik toen helaas de kamer uit laten gaan en de deur dicht. Gisteren vond ik dat nog verschrikkelijk voor ze, vandaag dacht ik, jee, die twee zijn al tot op het bot verwend. Dus laat maar lekker in de gang staan. Ze lopen er geen trauma door op. Liggen nu als vanouds op stoel en bank :-)

De kittens renden rond, maar het eerste wat Clochard deed, was naar me toe komen, me een kopje geven en hard spinnen. "Bedankt dat we er uit mogen".

En na een uur ging ie vanzelf terug in de bunker, ging op het mandje liggen en keek me lang aan... ik aaide hem over zijn bolletje, hij spinde en ik zei welterusten... de witte Souris had ik ondertussen ook al terug gezet, zij zat in de kamer suf te kijken en was duidelijk ook moe getaffeld.

Ze kunnen ook best lang in de bunker blijven. Soms hoor ik ze scharrelen in de kattenbak, vervolgens wat smakken of knabbelen. Dan wat geduw tegen de tennisbal of golfbal. En dan wordt het weer stil.

Ik ga denk ik maar een blog over hen bijhouden, dan krijgen mensen een beetje een idee van hun karakter en persoonlijkheid. Ben altijd een hondenmens geweest en niet zozeer anti-kat, maar nu ik deze kleintjes de voorbije weken zo heb meegemaakt, is er toch een hele nieuwe (dieren)wereld voor me open gegaan!

Het is best moeilijk "om ze te laten gaan", want ook nu blijkt duidelijk dat er een band is en contact met deze ukkies. Maar ik kan de honden geen weken achter elkaar buiten de kamer houden (tot de kittens groot genoeg zijn?) en de kittens hebben meer nodig dan ff rondrennen en daarna een bunker in :-)

Ze aan elkaar laten wennen, ik weet het niet. We laten de honden wel even aan de kittens ruiken, maar Sascha wordt onstuimig, is sowieso in eerste instantie geinteresseerd in de eetbakjes (ze slurpte in een seconde een klein bakje leeg toen we de kittens even onder de tafel vandaan haalden). Gisteren kreeg ik zowaar een paniekaanval, had ik in geen jaren meer gevoeld, zoveel angst, Ik vond het vreselijk eng, die kleintjes en dan de honden... ik heb ze vandaag ook even laten ruiken, maar de kittens goed op schoot gehouden...Sascha was erg erg onstuimig. Sara is een stuk rustiger, maar gisteren zooo rustig en gefixeerd dat ik het absoluut niet vertrouwde! Ze mocht van Sascha vandaag trouwens niet eens in de buurt van de bunker komen, vanwege het eten natuurlijk... Sara droop af en Sascha hield de wacht vanaf haar luie fauteuil. Tja.

Souris is trouwens heel wijs. Ik vind het zelfs een beetje eng, als ze me lang aankijkt. Alsof ze door me heen kijkt en alles weet. Dat gevoel krijg ik bij haar. Nou ja, echt eng vind ik het niet. Wel frappant. Ze ruikt altijd aan me, duwt haar kopje in mijn gezicht en raakt me alleen met d'r snorharen aan. En ze kijkt je ECHT aan en tast af met haar intuitie. Zo communiceren deze beestjes met me.

En ze zat op de vensterbank, voor het open raam. Daar zit horgaas voor. Maar ze is slim, zocht een uitweg. Ik zag haar met haar kopje en pootje duwen in de hoek en het gaas ging daar wat open. Ik schrok, want als ze snel is en naar buiten sjeest.. dus ik riep hard "Souris!!" en ze keek me geschrokken aan en bleef me aankijken voor tekst en uitleg van mijn kant, ik zweer het je. Ging ik dus ook doen! Dat ik niet wou dat ze naar buiten rende en dat ze liever veilig binnen kon blijven... toen kwam ze de tafel weer op en ging iets anders doen.

Net alsof ik tegen mensen praat. En terwijl ik dit blog schrijf, liggen alle viervoeters rustig te slapen en is het hier vredige boel...