David & Goliath

Nino ging gisteren naar de badkamer en dacht dat hij de deur van de werkkamer goed dicht had gedaan. Nee dus. Meteen liep hij de kamer in en daarna de trap op naar de zolderverdieping om te kijken of Souris daar was, maar nee. Geen huppelend hoog ruggetje dat met een brutale of speelse snoet op hem af kwam. Nino werd met de seconde grijzer. Als ze niet hier is dan...

Dus snel de trap af naar de huiskamer, naar de twee honden. En ook Souris..? Nog niet eens halverwege, of Nino hoorde haar al blazen. In gedachten zag hij allerlei enge taferelen voor zich en hij hoopte vurig dat er niets ernstigs gebeurd zou zijn. De huiskamer. Sara lag in de hoek van de bank, met afgewende blik. Sascha stond kwispelend voor haar stoel, met tegenover zich de kleine Souris die al blazende haar beide pootjes naar Sascha's neus sloeg. Nino's schrik werd subiet verdrongen door een schaterlach, want het was geen gezicht, zo zei hij. En dat de kleine Souris zoveel lef had...

Nu laten we Sascha en Souris dus vaker op een dag zo los bij elkaar. Sara houdt zich nog afzijdig, maar ze durft Souris al rustig te bekijken en kwispelt soms zelfs. Souris moet wel nog leren om als ze naar Sascha slaat, dit zonder haar klauwtjes te doen. Het is leuk als je ziet hoe ze willen spelen, maar ze spreken dezelfde taal nog niet, dus dat kost wat tijd en geduld. Een begin is er echter al!

En vanmorgen had ik de schrik even goed te pakken. Souris was op zolder, maar had een van de horretjes weten los te springen. Ze reageerde niet op mijn geroep en toen ik de hor los zag, wist ik dat ze in de dakgoot liep. Ineens een witte flits, in de dakgoot! Ze stond bij het puntje te kijken en kon niet verder. Toen ik haar riep, kwam ze heel even maar draaide zich weer om. En het is zo hoog... Hoe kon ik haar lokken? Snel een van de veren gepakt en gelukkig werkte het. Ze kwam binnen handbereik en ik tilde haar veilig naar binnen.

Ze is nog veel te klein en soms ook onhandig om op de dakgoot rond te scharrelen!