Dode Lijnen

De honden snuffelden wat rond, terwijl mijn gedachten rondom dode lijnen spookten. Gewoon een letterlijke vertaling van deadlines, waarvan ik er eentje vandaag waarschijnlijk niet haal.

Er waren meer dode lijnen deze week. Ook gisteren, toen ik een telefoontje kreeg uit Nigeria. Annemarie van der Eem, de vlotte dame die verantwoordelijk is voor perszaken rondom het WK-team onder 17, verzorgt sprankelende KNVB-nieuwsbrieven voor het thuisfront. Ze stelde voor dat ik (als redactie MVV Gazet en MVV Business Magazine) even met Bryan zou babbelen. Voor een nieuwsbericht op de MVV website. Leuk, toch? Zo gezegd zo gedaan, maar verder dan een "hoi Bryan" en "hoi Gina" kwamen we niet. Tuut tuut tuut tuut.

Communicatienetwerken als telefoon en internet werken niet zo optimaal in Nigeria. Het hotel waar Neerlands veelbelovende voetbaljeugd verblijft, is gevestigd op een groot terrein waar ook een filmstudio te vinden is. Want in Nigeria houdt men van voetbal en film. Nollywood is na Hollywood en Bollywood de grootste filmindustrie ter wereld. Het contact met Bryan werd hersteld, omdat Annemarie haar eigen mobieltje bij zich had. Zo werd deze dode lijn weer levend.

De buren hebben een waslijn in de tuin. Soms trippelen er musjes of merels op, dan balanceren ze als behendige koorddansers of zwiepen ze mee wanneer de wind er vat op krijgt. Als het geregend heeft, hangen er regendruppels alsof ze zich aan de waslijn vastklemmen, in een allesomvattende omhelzing, tot de zwaartekracht het wint en druppel na druppel de lijn verlaat. Niks dode lijn.
Er is meer leven dan je denkt.

Grijs haar. Is dat ook een dode lijn, of verplaatst de grijze hersencel zich simpelweg naar buiten, verliest het zijn introverte kern en toont het trots verworvenheden door jaren heen? Waarom verven we toch graag die grijze haren weg, toonbeeld van wijsheid en gratie en tijd?

Mexicaanse griep. Ook Jan Paul Schutten werd erdoor gegrepen. En dat terwijl hij met zijn wraak der spruitjes zoveel gezonds verkondigt. Jan Paul is er sinds zeer kort weer bovenop, kijk maar eens op zijn weblog.

Deze week heb ook ik last van vreemde verschijnselen aan mijn lijf. Plots zwaar verkouden, enige lamlendigheid. Dinsdagavond ben ik naar een culturele avond geweest. Daar waren zo'n driehonderd mensen in dezelfde ruimte. Wie weet heeft zich daar iets aan mij toegevoegd, nietwaar? Hoe dan ook, het verklaart enigszins waarom ik vandaag met dode lijnen worstel. Niet eens zozeer worstel, maar waarom het mij bezighoudt. Het is geen smoesje, slechts een klein excuus. Om deadlines te halen dienen zowel geest als lichaam meer dan gemiddeld fit te zijn. De geest wil wel, maar het lichaam roept om warme dekens, een kruik en rust. Dus verlagen we het tempo en passen we ons aan de omstandigheden aan.

Welnu. Tijd om weer aan het werk te gaan. En met een beetje geluk haal ik toch nog alle deadlines, of heeft mijn gelaat er straks enkele groeven bij...