Gisteren was een mindere dag. Dat gebeurt van tijd tot tijd. Eigenlijk voel je zoiets al een paar dagen in de lucht hangen, een onderhuids gerommel uit de verte kondigt het op momenten aan. Tja. Het zij zo. Dat is de natuur. Vandaag is het ietsie beter gesteld. Maar het onderhuids gerommel houdt nog steeds stand. Goed. Rommel maar zo lang je nodig hebt, roep ik naar binnen toe. Maar er komt geen antwoord. De wereld. De mensen. Soms lijkt alles slechts een Bonfire of the Vanities, maar dan niet zoals het in een 15de eeuws Italie gebezigd werd. Nee. Eerder andersom. Toen werden "zonden" op het vuur gegooid. Nu worden "zonden" verheerlijkt. Men warmt zich aan het vreugdevuur en huppelt er vrolijke dansjes omheen, zichzelf bij elke stap meer waarde gevend. Mensen zijn ijdel en genieten dan ook van die ijdelheid, in allerlei gradaties. Anderen laven zich vaak weer aan het succes dat in dergelijke ijdelheid wordt gedeeld en iedereen is je vriend of wil je vriend zijn. Dat alles reikt overigens vaak niet verder dan uitgerekt elastiek dat ook nog eens een nacht in de regen heeft gehangen. Tel maar op, je winst. In vain, zou ik zeggen... Want het is allemaal maar van tijdelijke aard. Zo ook deze grijzige stemmingen die nog het best op zijn kluizenaars gedijen.
Een beetje achteloze televisie deed wonderen. Van de slotaflevering van Doctor Who op BBC3 (een herhaling) met acteur David Tennant die verbazingwekkend goed kan acteren zappend naar een documentaire op Nederland 2 over schrijfster Charlotte Mutsaers waar ik nog geen boek van heb gelezen, maar die ik wel ken haar vanwege haar hondjes. Smooth Fox Terriers, zoals Gaucho die nu al acht jaar bij mijn ouders woont.
Dat vrolijkte zeker op en stipte ook weer enkele zaken aan die ik temidden van al dat onderhuids gerommel heus wel hoor, maar vooralsnog verkies te negeren. Omdat het je onverhoopt in een draaikolk van nostalgie en sentimenten meesleurt. Tja. Het zij zo. Dat is de natuur. Zoals Souris wellicht de kunst om onder een deken te liggen van Sascha afkijkt?
Ben nu bijna twee weken alleen met drie dames in huis. Souris was tot eergisteren krols en nu weer geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Op het moment liggen ze hier bij me in de huiskamer. Sascha op de stoel, Sara in haar favoriete hoek van de bank en Souris aan het andere eind. Het is wel hard werken, hoor. Want wat vragen ze veel aandacht! Maar het gezelschap van dieren is niet te overtreffen. Vandaar dat de documentaire over Charlotte Mutsaers het onderhuids gerommel enigszins tot stilte maande. Niet in het minst omdat ik haar hondjes ook zo zag stuiteren zoals Gaucho doet. Verzot op de bal en mooi zingend, als een wolf. Ja. Het is echt bijzonder, de communicatie met dieren. Anders dan de taal die we met mensen spreken, al wil dat niet zeggen dat je elkaar dan ook meteen begrijpt. Taal is namelijk geen garantie voor moeiteloze communicatie of dat je in staat bent de ander altijd maar te begrijpen. Daar is veel meer voor nodig, zo blijkt vaak. Nee. Met dieren communiceer je veelzijdiger. Creatiever ook. Instinctiever. En je weet dat zij verstoken blijven van hinderlijke menselijke eigenschappen. Dat schept bij voorbaat al een onvoorwaardelijk vertrouwen. Wacht even. Laat ik daar toch maar wat nuance in aanbrengen!
Met de honden is het natuurlijk wel ietsie anders dan met de kat. Souris heeft een andere natuur en spreekt ook een andere lichaamstaal dan de honden. Als Souris met haar staart zwaait, dan zwaait er namelijk echt wat! Haar nageltjes zijn als fijne naaldjes die genadeloos in je huid prikken. Misschien kunnen we haar een cursus acupunctuur laten volgen en kan ze als curieus therapeute aan de slag. Hoe dan ook, met dieren om je heen is het leven zeker te doen. Vooral als de wereld en de mensen je verre van bekoren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten