Ik vind jou lief!

Genegenheid ontvangen van dieren is bijzonder. De hondjes kwispelen doorgaans zichtbaar met hun staart en vlijen zich zuchtend tegen je aan, de poezen zijn wat moeizamer te lezen in hun affectie. Temeer daar zowel Souris als Sumi onder elkaar flink meppen, blazen en wegduwen om even later knus samen voor de hor te hangen.

Souris had en heeft de gewoonte om mij 's morgens vroeg (heel vroeg!) in mijn neus te bijten. Dat gaat meestal vergezeld van een pootje in mijn gezicht. Zoals al eerder eens geschreven, ik heb met haar geen andere wekker nodig. Er is ook het ritueel van kleine snoepjes gooien. Het tonnetje ligt onder een hoofdkussen. En dat weten ze allebei. Zodra dat tonnetje met inhoud maar iets van geluid maakt omdat ik er tegenaan stoot, staan Souris en Sumi op bed. Daarbij vaak de etiquette veronachtzamend, want Hare Majesteit Sascha de hond houdt er niet van als er onaangekondigd bezoek op bed verschijnt. Sara heeft nergens problemen mee, zolang zij in haar hoekje maar met rust wordt gelaten.

Dus het komt erg vaak voor dat Sascha een vervaarlijk gegrom voortbrengt, met de bedoeling dat dit de poezen afschrikt. Dat werkte in het begin nog bij Sumi, maar die heeft inmiddels ook door dat ze Sascha met een enkel snoezig kopje geven subiet om d'r lieve staartje windt. Het snoepjes gooien ritueel laat Souris de trap afrennen en Sumi, onder het slaken van roofdierachtige kreten (maar dan een octaaf of twee hoger), de zolder door rennen, glijden en springen.

Vanmorgen beet Souris me zachtjes in mijn neus. Ze had mijn neus zodanig te pakken, dat de tranen in mijn ogen sprongen. Waarop ze aan dat zilte vocht begon te snuffelen. Vervolgens beet ze nog een keer in mijn neus, met hetzelfde resultaat. De tranen sprongen me spontaan in de ogen, inmiddels vergezeld van een niet te onderdrukken schaterlach. Souris bleef over mijn gezicht hangen, wachtte meewarig tot ik was uitgelachen en beet me voor een derde keer in mijn neus. Ze ging toen op een klein afstandje naar me zitten kijken met een vreselijk lieve uitdrukking op haar mooie gezichtje. Als zo'n diertje dan ook nog eens met de ogen knippert, ha, dan kun je alleen maar trots zijn op het feit dat je je huis met zo'n wezentje mag delen!

Mijn hand zocht het tonnetje en ja hoor, het spelletje kon beginnen. Sara deed niet eens moeite om haar ogen te openen, maar Sascha hief haar nog duidelijk slaperig hoofd even op, alvorens ze mijn rechterscheenbeen weer gijzelde...