vrijdag 10 november 2017

Perpetuum mobile



Het is een illusie om te denken dat je op je lauweren kan rusten, of kabbelend voortborduurt op datgene wat er binnen handbereik ligt. Heb net willekeurige bijdragen herlezen en gebladerd in een verleden tijd. Mopper mopper. Moe. Bloggen wanneer je wil mopperen op de wereld. Of bloggen omdat je van je hart geen moordkuil maakt. Clich├ęs tieren welig als een caleidoscoop van vergaarde kennis waar herhaling en vertekend beeld elkaar de pas afsnijden of net aanvullen.

Het besef te leven kwam altijd voort uit de geest, uit dat wat er in gedachten maalde. Ik denk, dus ik besta. Ik pieker, dus ik besta. We worden ouder, komen dichter bij de eindigheid van ons nietig leven. Kijk, dat woordje 'nietig' schrijf ik louter omdat het voor een prettig ritme in de zin zorgt. Als je het hardop leest. Zo nietig vind ik het leven namelijk niet. Het is alomvattend, soms. En rijk gevuld.

Soms wil ik dit blog verfrommelen en in een digitale prullenbak gooien. Om de prop er na enige minuten bedenktijd weer uit te halen, en zo netjes mogelijk glad te strijken. De plooien in ons leven, ons verleden, ze hoeven niet gladgestreken. Het is zoals het is. Zoals het was.

Het avontuur lonkt. Dit huis waar ik woon, er is iemand die heel enthousiast reageerde en zei, als je hier ooit weggaat, dan willen wij hier wel komen wonen. Dat is mooi om te weten, en het deed me gelijk weer denken of dromen van teruggaan naar de vallei. Maar er zijn altijd dingen die eerst moeten, eerst moeten gebeuren, eerst moeten veranderen, eerst moeten groeien. En zo keten je jezelf aan een rits van voorwaarden die als buffer of reality check pas op de plaats geven. Mwah.

Het voelt alsof er buiten de deur een dik pak sneeuw ligt. Zo verstild is het hier in de keuken, waar ik warm en in het halfdonker een pauze inlas voordat ik verderga met werk. Soms wil je betekenis geven, waar er geen betekenis is. Want van die dagen zijn er. Dat er niets noemenswaardig aan het geestesoog voorbijtrekt. En toch wil je iets van betekenis toevoegen. Vooruit dan maar.

Het gouden zonlicht markeert een zonsondergang, daar waar ik nu vier jaar en twee maanden woon. Ben ik (er) gelukkig? In de ware betekenis van het woord? Of blijft er altijd iets te wensen over?


Geen opmerkingen: