Nieuwe maan

(eerder gepubliceerd op 16 februari 2007)

Het is 22.44. Palindroom je met me mee? Het bewustzijn wordt verscherpt als de maan verschoond aan de hemel staat. Nieuwe maan, het toont de mens in zijn zuiverste wezen, ook als het door en door bedorven is. Met nieuwe maan lijkt de wereld even verspeend van haar waanzin, is er een rustpunt waarneembaar. Met nieuwe maan zijn de gemoederen bedaard en is er ruimte voor helder en gezond verstand. Het is de beste tijd om beslissingen te nemen. Of keuzes te maken. Zeggen ze.

Veel woorden en begrippen spelen leentje buur met beeld- en symbolentaal. Soms lijkt taal een aaneenschakeling van analogieën (weet je dat ik de website van Taalunie gebruik om die e met een trema te kunnen weergeven? Kopiëren en plakken. En zeker weten dat je het woord goed schrijft! Is dat het nuttige met het aangename verenigen of is dat twee dropjes tegelijk in je mond doen...) en weet je vaag in je achterhoofd dat alles uit wiskunde bestaat.

Vandaag was geen al te beste dag voor mij. De aanloop naar de heilzame werking van een nieuwe maan gaat zelden zonder slag of stoot. Er zijn wis en waarachtig patronen te ontdekken in hoe het leven zich ontvouwt. Palindromen is palinsurfen op de golven, van alfa tot gamma.

Mijn moeder leerde ons kinderen wijze lessen. Wie goed doet, goed ontmoet, of Hoe groter geest, hoe groter beest. Ook de kleine dingen waarderen of leren tevreden te zijn zat in ons opvoedingspakket. Volgende week zijn mijn ouders 44 jaar getrouwd. En dit mijn 44ste levensjaar. Mijn jongere broer is er al twintig jaar niet meer. Logisch dat er zich van alles achter de coulissen afspeelt.

Op de lagere school stond ik in het speelkwartier bij de oudere kinderen, vanwege mijn buurmeisje. Kan me herinneren dat als de lessen weer begonnen, ik naar de andere kant moest rennen om netjes in de rij mee naar binnen te kunnen lopen met mijn eigen klas. Zo was er op een dag ineens een lege speelplaats. De zesdeklassers deden de CITO-test. Behalve Anita, zij fietste met haar shopper over het plein. "Ik ga naar de huishoudschool, dus hoef ik die test niet te doen." Oh, dacht ik gelijk, dat zie ik wel zitten, geen test hoeven doen! Ik wil later ook naar de huishoudschool.

In de vierde klas had ik een tien voor dictee. Ook gebruikte ik al interpunctie, was mijn tijd toen al vooruit (grapte ze). Toen we een keer een samenvatting moesten maken, geloofde mijn onderwijzer niet dat ik het zelf had geschreven. Ik werd voor de klas geroepen en valselijk beschuldigd. Zelfs mijn ouders werden in het complot betrokken, want zij hadden me vast en zeker geholpen. Ik hoor mijn moeder nog zeggen dat ik die samenvatting echt zelf had gemaakt, omdat ik heel veel boeken las en gewoon snel leerde.

Vanaf dat ik me kan herinneren, is er frictie geweest op school. Dat begon al op de kleuterschool waar ik geregeld met plakband of pleisters op mijn mond in de klas zat. Mijn armen bovendien gekruist, de wijsvinger moest ik dan op mijn mond houden. Ik weet niet meer waarom, maar ik zat altijd omgedraaid. Te kletsen met de achterburen. Ook stond ik wel eens in de hoek. Zelden stil, want stilstaan, nee, dat was nou niet bepaald mijn sterkste punt.

In de eerste klas van de lagere school ging het erg snel met mijn schrijven en lezen. Daar was ik me zelf uiteraard ten zeerste van bewust. Die eerste dag zal ik overigens ook nooit vergeten. De juffrouw had een heerlijk citroenijsje en zou dit verloten onder de kinderen. Ik zat helemaal achteraan bij het raam. Er waren twee kwekelingen bij. De juffrouw fluisterde een getal in het oor van de kwekeling die naast haar stond. Dat getal moesten wij dan raden. Ik lette op haar keel en gezicht en ook al had ze haar hand ervoor, ik meende toch te kunnen afleiden dat ze het getal 11 zei. Maar een snelle blik op de klas en hoelang het zou duren eer ik aan de beurt was, mmmm, dat was meer dan spannend want ik wist gewoon zeker dat ik het juiste getal had "geraden". Het enige dat ik kon doen, was geduld uitoefenen en hopen dat niemand voor me het getal 11 zou zeggen. Je kunt je de opwinding wel voorstellen toen inderdaad bleek dat NIEMAND van de klas dat getal zei. Eindelijk was ik dan aan de beurt. Zo achteloos mogelijk zei ik "elf", wetende dat het citroenijsje voor mij zou zijn. En ja, de juffrouw en kwekelingen riepen hoera, hoera, hoera. Gina heeft het geraden en krijgt het ijsje!

Die eerste schooldag heeft door de jaren heen nog vaak op mijn innerlijk netvlies gestaan. Want de wijze levensles, die druipt er vanaf als een smeltend citroenijsje op een warme zomerdag. Het getal 11 is zonder meer magisch. Het is ook het getal der gekken, maar ja, dat strekt alleen maar tot aanbeveling. Eigenlijk. Verder heeft het begrip geduld al op zeer jonge leeftijd haar waarde bewezen, al kun je beter onwetende zijn dan zoals ik toen, behept met de waarheid, het verlossende antwoord. Gebruik je gezond verstand en omarm wat het leven je toeschuift.

Oh ja. Bloggen. Ik doe het pas sinds kort, maar het is toch wel raar. Eigenlijk. Nieuwerwets exhibitionisme. Een openbaar dagboek? Hm.