Mensenverschrikker?

Bloggen is geen verstokte eigenschap gebleken. Ook het tweede volkskrantblog heb ik gisteren om zeep geholpen. Wat een kleffe bedoening is het daar, kreeg er een eng gevoel van. Zal hoogstwaarschijnlijk wel aan mij liggen (grijns). Nederland en Nederlanders, de Nederlandse belevingswereld, nee, ik heb er helemaal niks meer mee. Weinig.

Mijn keel brandt, mijn ogen prikken. Het gangenstelsel in mijn neus ademt zware irritatie en irrigatie van afvalstoffen. Pijnlijk. Ja, dat loop je op als je op bezoek gaat bij Huize Watersley, en dan ook nog het ruim verwarmde paviljoen waar mijn oom Emiel woont. Een broeinest van virussen en ander kwaad.

Helder denken zit er vandaag dus niet in. Maar ik wou de stilte hier doorbreken. De foto met pop is van enkele maanden geleden. Het is een appel- en perengaard op het plateau waar ik geregeld met de honden wandel. De rijpe vruchten stralen je tegemoet, maar ik heb nooit de drang gehad een appel of peer te plukken. Dat vind ik gewoon onfatsoenlijk. Vandaar dat de aanwezigheid van deze pop me enigszins uit balans bracht. Het doet denken aan een Amerikaanse horrorfilm over een sprekende pop die veel kwaad aanricht. Ook dit plastic kleinood heeft geenszins een vriendelijke uitstraling. Het lijkt te zeggen dat je op verboden terrein bent. Maak rechtsomkeer voordat er iets ergs met je gebeurt.

Sara en Sascha zijn zich niet bewust van dit soort overpeinzingen. Zij snuffelen zoals altijd, links en rechts en overal waar het maar interessant lijkt. Soms is het best fijn om hond te zijn.