Zelf drop maken (de chemie der dingen)

De een zweert bij chocola, de ander begint te watertanden bij de aanblik van een verse haring. Als we het woord verslaving een beetje ruim nemen en het niet als een echt kwalijke toestand zien, dan was ik in mijn jeugd verslaafd aan drop. Het werd uiteindelijk toch wel kwalijk, toen mijn maagwand protesteerde en ik medicamenten voorgeschreven kreeg: een gelei-achtig goedje dat ik voor het eten in moest nemen zodat mijn maagwand ontzien zou worden. Tja. Dat had het vele drop eten dus met mijn maag gedaan.

De verslaving werd minder toen de jaren vorderden. Ik at nog wel drop, maar niet meer in grote hoeveelheden. En heel vaak at ik het ook gewoon niet. Dan snoepte ik het een enkele keer (jaja........!) Over drop kan ik lyrisch worden. Telkens als ik in de winkel een nieuwe dropvariatie ontwaar, springt er binnenin me een juichkreet rond. Zo leuk vind ik het blijkbaar nog. Lekker, da's een ander verhaal. Want die nieuwe variaties smaken niet altijd lekker.

Een hele tijd geleden heb ik al eens een stukje over drop geschreven. Over een heel lekker dropje dat in Friesland gemaakt wordt. Slim op de markt gebracht en ondertussen al in een serie van vijf verschillende smaken in de winkel. Ik wil nog altijd een keer naar een dropfabriek, om te zien hoe dropjes gemaakt worden. En omdat wij in ons huishouden steeds meer naar de zelfmakerij der dingen neigen, kreeg ik een geweldig idee. Waarom niet zelf drop maken?

Via internet was een recept snel opgeduikeld. Het leek ook heel simpel. Ik kocht zoethout, zwart-wit poeder en volgde braaf de aanwijzingen op het recept. Uiteraard proefde ik van het zouthoutextract, proefde ik telkens als er een handeling of ingredient bij kwam en kauwde ik voor het eerst in misschien wel vijfentwintig jaar op een stukje zoethout.

Het dropgoedje was klaar en moest alleen nog afkoelen en verharden (tarwebloem, gelatine). Ik liep de huiskamer in en wilde weer verder met werken. Maar een vreemd gevoel overviel me plots. Lichte paniek welde op, ik wist het snel te onderdrukken. Wat een rotgevoel. Ik voel me hyper! Het deed me denken aan toen ik eens twee koppen gewone koffie had gedronken. De cafeine raasde door mijn lichaam en het leek alsof ik tegen een enorme energiemassa binnenin me moest opboksen. Ik herken de sensatie van euforische energie die het lichaam fanatiek wilt leiden, ongeacht de persoon die via de hersenkwabben misschien het meeste recht van spreken heeft. Het is anders dan een adrenalinestoot. Dit is veel feller, veel overheersender, veel indringender. En eigenlijk heel erg vervelend. Wat heb je aan euforie zonder een reden of gedachte in het hoofd die de euforie voedt en geleidt? Iets dat tot nadenken stemt en de in de kiem gesmoorde euforie van vandaag in een grappig daglicht plaatst.

Het kan alleen door het zoethout komen, zo dacht ik. Zou er een bepaalde stof in zitten die dit veroorzaakt? En prompt zocht en vond ik op internet een interessant antwoord op mijn vraag. zoethout of Glycyrrhiza glabra heeft vele eigenschappen en inhoudsstoffen waaronder plantaardig oestrogeen. Volgens de website plantaardigheden.nl is dit "cortison, een stimulerend hormoon dat wordt ingezet bij chronische ontstekingen, het geeft een euforische stemming, zoveel energie dat je over je grenzen dreigt te gaan, ook oestreol".

Dat verklaart misschien ook de verslavende werking van drop een beetje. De zelfgemaakte portie heb ik overigens in de vuilnisbak gekieperd. Een volgend keer misschien van het recept afwijken en slechts een enkel stokje zoethout gebruiken. Of er niet meer op kauwen? Maar dat deed ik als kind toch ook? Kan me niet herinneren dat de euforie me toen bij de lurven pakte. Hm. Maar ik was wel vaak druk, als kind. Misschien door het zoethout kauwen en drop eten?

Als je op een Zoethoutwortel kauwt, zal de passie in je ontbranden, zo staat er op plantaardigheden.nl vermeld. Oh. Zou het dan passie zijn geweest dat me overrompelde? Hoe dan ook, we nemen het allemaal maar met een korreltje salmiakzout...