Ed Klein Goldewijk (1964-2008)

De dag begon veelbelovend. De regen was gestopt, dus togen we naar buiten met de honden. Er heerste stilte, wat heel wonderlijk was. Geen geraas van landbouwmachines op het plateau, geen geluiden uit de mergelgroeve waar doorgaans altijd iemand aan het werk is. En geen jagers die weliswaar wettelijk geoorloofd hun driften de vrije geweerloop geven, maar nooit tot genoegen van recreatieve wandelaars en anderen die de zondag benutten om lekker in de natuur te verpozen.

Al gauw drukten enkele knallen gelijk een stempel op wat genoeglijk begon. Dus toch. De knallen klonken vanuit het bos langs het kanaal richting Kanne-Vroenhoven, dus we liepen over het plateau de andere kant op. Daarbij passeerden we op een gegeven moment hun geparkeerde wagens en maakte ik enkele foto's. Want het zal toch niet geoorloofd zijn om op de zondagmiddag, in een bos dat op de kaart staat als vrij wandelgebied, lekker te gaan schieten? Er staan ook nergens waarschuwingsborden, dus wie er zijn hond los laat lopen of niet bedacht is op jagersgeweld...

Het grijs wolkendek opende zich genadeloos en harde koude regendruppels striemden langs onze gezichten. De honden hadden hun staart tussen de poten en keken benauwd, op zoek naar een plek om te schuilen, het zijn namelijk geen waterjuffers. Maar al wat er was, laat zich omschrijven als open landbouwgrond dat onder invloed van het hemelwater al gauw in modderbrei veranderde.

Tegen de tijd dat we ons huis naderden, was de bui alweer over en drupten alleen onze kleren en haren nog na. De honden lieten zich meer dan welwillend afdrogen en nestelden zich opgelucht en blij op de bank. Ik had ternauwernood mijn doorweekte kleren uitgedaan toen de telefoon ging. Het was mijn moeder met een ongelooflijk bericht.

Ed Klein Goldewijk (44) is afgelopen donderdagochtend na het geven van een college plotseling overleden. Ik ken Ed uit onze jeugd. We gingen naar dezelfde middelbare school, zaten in hetzelfde jongerenkoor en kenden een boel mensen die onderling allemaal bevriend waren, met broers, zussen, buurmeisjes etc etc. Iedereen kende iedereen. Mijn overleden jongere broer Freddy (toetsen) en Ed (drums) waren ook bevriend en samen met de broer van Ed, Rob (gitaar, zang), buurmeisje Kathinka (dwarsfluit, zang) en Joep (basgitaar) van het koor hadden we een bandje geformeerd, Cinnamon Squonk geheten. Een verzinsel van de gebroeders Klein Goldewijk. We repeteerden achter in de kerk met de apparatuur van het jongerenkoor en ons repertoire bestond o.a. uit 'Hit The Road, Jack' en zelfgeschreven nummers. We hebben op onze school opgetreden, maar een lang leven was Cinnamon Squonk niet beschoren. De broers Klein Goldewijk zijn echter nooit gestopt met samen muziek maken en boekten successen met enkele bands, waarvan Wenne wellicht nog het meest hun eigen muzikaliteit benaderde.

Freddy was jong toen hij stierf, nog maar 22 jaar. Ed was 44 en ook dat is nog veel te jong! Het laat me vandaag niet los, dus weinig keus dan het van me af te schrijven. Ook Ed schreef en niet lang geleden publiceerde hij zijn eerste gedichtenbundel, "Stilleven". Op zijn weblog zijn enkele verhalen en gedichten te lezen. Ed was dus dichter, docent, pianist, vader, echtgenoot en in zijn vroege jeugd zelfs drummer en dirigent. In de voorbije vijfentwintig jaar hebben we elkaar maar sporadisch gezien of gesproken, veelal toevallig en dan meestal met het "lang niet gezien hoe gaat het met jou?" enthousiasme. Vorig jaar stuurde ik Ed enkele foto's van een platenhoes die hij ooit voor Freddy als verjaardagscadeau had gemaakt. Ik kreeg een warme, ontroerende email terug. Voor mij is contact met mensen die ik kende toen Freddy nog leefde, op momenten best broos en breekbaar. Want het herinnert aan een tijd dat iedereen volop bezig was met het jonge leventje en er bij wijze van spreken, nog geen vuiltje aan de lucht was. Ik heb vandaag Ed's verhalen en gedichten bekeken en gelezen. Hij verstond de kunst van het woord bijzonder aardig, en da's zachtjes uitgedrukt.

Het is nu, terwijl de avond in volle wasdom is, dat ik een beetje met woorden uit de voeten kom. Want de hele dag dacht ik alleen maar, hier zijn geen woorden voor, hier zijn echt geen woorden voor.

Klik HIER voor condoleanceregister.