Investeren in de toekomst

Een nieuw jaar is begonnen. Het zou wellicht moeten inspireren tot diepzinnige overpeinzingen of andere zieleroerselen die passen bij gebeurtenissen van formaat, ware het niet dat een jaarwisseling voor mij eigenlijk weinig waarde behelst. Om van jaar tot jaar te leven of rondom Oud & Nieuw een scala aan voornemens te presenteren, neen, dat bekoort ook niet echt. Ik denk steeds vaker aan volkeren die diep verborgen in een jungle wellicht helemaal geen notie hebben van wat er elders in de wereld gebeurt. En misschien niet zouden begrijpen waarom men gehuld in feestelijke kledij of met een glas champagne en de zondagse glimlach, enkele minuten voor middernacht maar naar die klok blijft kijken en in gezamenlijke hysterie begint te tellen tot er dan twaalf klokslagen denderen. Waarna men uitbarst in wederom gezamenlijke blijdschap.

Er zijn altijd gemengde gevoelens. Vroeger toen ik klein was en mijn oma nog leefde, was het middernachtelijk ritueel met Oud & Nieuw altijd een emotionele aangelegenheid. Vooral de vrouwen snotterden met rode neuzen terwijl ze elkaar een gelukkig nieuwjaar wensten. Sinds ik na een avontuur met een kort lontje nog steeds over mijn hand mag beschikken terwijl het toen voelde alsof ie er compleet afgeknald was, hoeft het vuurwerk voor mij ook niet meer.

Afgezien van de mensen die ik persoonlijk ken zoals familie en vrienden of kennissen, staat de mens als wezen me steeds vaker tegen. Vooral de laatste weken van 2008, toen ik voor werk in het centrum van de stad Maastricht moest zijn. De koopgekte en gejaagde nervositeit en het snel, sneller, snelst bezorgde me hele enge kriebels. Ook in het verkeer merkte je goed dat mensen er met hun hoofd niet bij waren en nog meer dan normaal niet letten op hun mede-verkeersgebruikers.

Dan echt liever een dankbaar gak-gak van de ganzen hier in het dorp, als je hun bevroren water vervangt met een verse en lauwe plens in de emmer. Of de zachtmoedige blikken van Sascha, onze tienermoederhond die elke dag steeds meer lijkt te begrijpen van ons gesproken woord en echt luistert. En leert. En soms bewust Oostindisch doof handelt (grijns).

Toch waag ik een woordje aan dit nieuwe jaar 2009. Want investeren in de toekomst, dat gaan we op onze eigen manier praktischer en bewuster aanpakken. Minder elektriciteit verbruiken waar mogelijk. Zo heb ik de elektrische tandenborstel afgezworen. Dit ook al enkele maanden geleden, overigens, bij wijze van test. Wat een onzin om van die plastic opzetborstels te moeten kopen. Veel te duur en onzinnig, want met een gewone goede tandenborstel krijg je de etensresten ook wel weg.

Stofzuigen. Van dezelfde wollen deken een pak. Dit huis heeft een prachtige oude tegelvloer en met een gewone bezem en een stoffer & blik kom je een heel eind. Er wordt heus nog wel met de elektrische stofzuiger gewerkt, hoor. Maar niet meer zo vaak. Scheelt ook in geluidsoverlast.

Zijn er ook nog louter vrolijke noten? Jawel! Er ligt sneeuw. En de hondjes hebben reuze pret. Maar ook de CD van Jim Beard met het Metropole orkest olv Vince Mendoza, 'Revolutions' is hartverwarmend en vol verrassingen...