Maak kennis met Gaza en de Palestijnen!

Als je hier klikt, kom je op de website van de Shministim, jonge Israelische studenten die de gevangenis in moeten omdat ze weigeren in militaire dienst te gaan. De studenten zijn 16 tot 19 jaar oud. En worden gestraft omdat ze geen Palestijnen in de bezette gebieden willen doden.

Sinds een paar weken ben ik hyperactief op Facebook. Daar ging een wereld voor me open. Na het schrijven van een recensie voor het Nederlandse jazzblog Draai Om Je Oren, bladerde ik op de site en las ik de aankondiging van een muziekevenement: Music For Gaza. Ik ben naar hun website gegaan en was meteen zwaar onder de indruk.

Musicus Merlijn Twaalfhoven organiseert concerten. Dat zijn heel bijzondere concerten. Hij verbindt verschillende werelden en zoekt via de muziek een manier om conflicten te beslechten. Die conflicten bestaan op politiek niveau, maar niet tussen de mensen die deelnemen aan Merlijn's muziekprojecten. Zo is hij in Bethlehem en Jordanie geweest. En heeft hij muziek gemaakt, over de muur heen die door Israel in Bethlehem is geplaatst. Met medewerking van kinderen die net als hun ouders, al jaren in zogeheten vluchtelingenkampen leven.

Ik besloot Merlijn te helpen en maakte een internationale pagina in Facebook. Dat is een hele openbaring gebleken. Niet alleen maakte ik kennis met mensen in het Midden Oosten, ik heb ook enorm veel gelezen en geleerd, over het Palestijnse volk en het feit dat Israel hen al zestig jaar onderdrukt, vernedert en de meest wezenlijke waarden van humanitair bestaansrecht ontzegt.

Eergisteren heb ik voor het eerst met iemand uit Gaza getelefoneerd. Nidal Bulbul (24) is een jonge Palestijn. Hij is cameraman en werkzaam voor Reuters. Oorlogsverslaggever in beeld. Zijn eigen levensverhaal is om te gruwen. Op weg naar een begrafenis, werd zijn auto door een explosie geraakt. Nidal was zwaargewond en moet voortaan een been missen. Hij verblijft nu in Jeruzalem en is bezorgd om zijn familie in Gaza. Hij heeft "gelukkig" nog maar een neef verloren.

Nidal is net zoals jij en ik. Een gewone jongen die wilt genieten van het leven. Leuke dingen ondernemen. Naar muziek luisteren. Uitgaan met vrienden. Verliefd en samen oud worden. Nidal had tot 2006 een vriendin. Ze groeiden samen op. Hij was aan het werk, toen er in de buurt explosies te zien en horen waren. Nidal, met camera, ging kijken. Zo trof hij het ontzielde lichaam van zijn vriendin aan.



Toch weet hij zich goed te handhaven. Is hij ondanks alle ellende optimistisch gestemd. "In Tel Aviv gingen Israeli's de straat op om te protesteren tegen hun regering," zo vertelde hij me vandaag aan de telefoon. "Dat is uniek, want dat hebben ze nog nooit gedaan, zo openlijk." Maar er zijn meer Israeli's die het niet eens zijn met het beleid in hun land. De Shministim zijn jonge studenten die weigeren in dienst te gaan. Zowel jongens als meisjes zijn verplicht om drie jaar in het leger te gaan. Tot hun 40ste jaar moeten Israeli's elk jaar een maand terug naar het leger. Tot afgrijzen van velen, die echter niet durven weigeren. In tegenstelling tot deze moedige jonge Israelische studenten. Kwade tongen beweren dat ze gewoon bang zijn. Maar als je goed nadenkt, is dat niet eens zo'n gekke gevolgtrekking. Angst om te sterven of een ander te verwonden of doden is heel aannemelijk, zeker in deze tijden! En laf zijn deze kinderen echt niet, want ze komen wel in opstand tegen hun eigen land dat zwaar op het IDF leunt. En gaan de gevangenis in. Omdat ze dienst weigeren.

Er is heel veel materiaal voorhanden op het weblog van Anja Meulenbelt. Zij heeft een dossier over de Palestijnse zaak met documentatie over de geschiedenis van de streek en andere belangrijke wetenswaardigheden. Wil je namelijk een behoorlijk en waarheidsgetrouw beeld krijgen over de bevolking en cultuur, dan zul je toch echt verder moeten kijken en denken dan de kreten die we dagelijks (en jarenlang) vanuit verschillende media op ons afgevuurd krijgen. Ook is er een radio interview te beluisteren op de website van de VRT.

Er zijn mensen zoals Ryan en Heather Lehman, die als Mennonieten met het MCC goed werk verrichten in de Gazastrook. Hun weblog The Lehman Family vertelt precies hoe het leven en de mensen in Gaza hen de ogen hebben geopend.

Zoek maar eens op de namen Naomi Klein, Norman Finkelstein of Anna Baltzer. Joods, maar hartstikke tegen de Israelische bezetting van Palestijns grondgebied. Hartstikke tegen de schending van mensenrechten en het excessieve geweld.

Soms gaat het niet om het schermen met harde feiten, zoals in discussies en polemieken van zogeheten deskundigen. Kennis mag dan macht zijn, het kan ook verstarren en verlammen en de stem van het gezonde verstand doen verstommen. Doe daarom zoals ik deed en doe, zoek naar verhalen van en over de gewone mensen. Het dagelijkse leven. Zonder politieke pracht en diplomatieke praal.

Dan vind je namelijk projecten zoals van de Egyptische filmmaker Azza Shaaban, die met haar Of Flesh and Blood documentaire een beeld geeft van Gaza en haar bevolking. Vijf dagen reed ze er rond en legde ze het leven vast. Op haar Facebook pagina plaatst ze dagboeknotities van haar vriendin Majeda El-Saqqa in Khan Younis. Majeda komt ook voor in de verslagen van de Lehmans.

Je kunt deze Palestijnse versie van het Anne Frank dagboek HIER downloaden.

De perikelen rondom Israel en het Palestijns vraagstuk vergezellen me al vanaf de kindertijd. Je ziet van alles in de kranten en op televisie, maar het bleef altijd ver weg en op afstand. Je hebt er wel een idee of een mening over, maar schuift alles onder de plu van "het wordt daar toch nooit wat." Nu zie ik dat met andere ogen. Niet in het minst omdat de mensen die eerst zo ver weg leken, nu veel dichter bij zijn. Aan de andere kant van de telefoon zelfs, met maar een uur verschil in tijd.

Het doet de Palestijnen goed om te weten dat ze van over de hele wereld steun ontvangen, dat mensen ijveren voor het recht dat ze zoveel jaren hebben moeten ontberen. En het zal heus niet binnen drie maanden geregeld zijn, misschien niet eens binnen de eerstkomende tien jaar. Maar verandering zal er uiteindelijk komen, omdat de wil van het Palestijnse volk, ondanks de grote verliezen in levens en middelen, niet te breken en vermurwen is. En dat dwingt zonder meer respect en bewondering af.