Storm in een glas water

Impressie van gisteren. Bladeren zweefden woest door de lucht, met een hoog ADHD gehalte voor oude takken en ander sprokkelhout. Boomtoppen bogen heftig alsof er rode bosmieren aan de wortels knaagden en hun zuur spuwden. De stormwolk veranderde met de minuut van gedaante en het gerommel klonk diep door, in perfect samenspel met de schreeuwende wind. De regen viel daarna niet met bakken uit de hemel, maar de vochtige beklemmende hitte was voor heel even verdreven. En dat smaakte bijzonder goed.

De sprinkhaan. Ik ontdekte het diertje toen bleek dat de parasol op de binnenplaats door de storm horizontaal was gegaan. Toen ik deze weer rechtop zette, zag ik iets groens tegen de muur. Warempel. Een sprinkhaan!

De maand juli heeft sinds het overlijden van mijn jongere broer Freddy in 1987 een wat dieper gelaagde betekenis gekregen. Achteraf was de maand voor zijn dood op 13 augustus een voorbereiding op wat er komen zou. Een afscheid nemen van. Zo kun je 'achteraf' een completer beeld schetsen van welke situatie dan ook. En antwoord op brandende vragen vinden. Dat draagt dan bij aan een bredere herinnering en past wellicht in een verwerkingsproces dat door de jaren heen andere vormen en kleuren krijgt.

Freddy sprong van de Euromast. Misschien dat dit idee me ertoe bracht om de verschijning van sprinkhanen, vooral toen ik hartje binnenstad woonde waar geen groen te bekennen was, meteen aan hem koppelde. Bij mij is het altijd zo geweest, dat als een gedachte in me opkomt en ik kippenvel krijg, er iets waars of essentieels aan verbonden is. Dat is een subjectieve waarheid of zelfs wet die ik zonder voorbehoud als zodanig aanneem.

Hoe dan ook, de verschijning of plotse aanwezigheid dan wel nabijheid van dieren of insecten, daar lees ik altijd wel een boodschap in. Iets dat ik uit mezelf als kleuter al deed en naderhand in boeken, als bevestiging, ben tegengekomen. De sprinkhaan vertelt zo een eigen verhaal.

Een andere keer meer hierover.