Vrijdag 13 augustus was de sterfdag van Freddy. Alweer 23 jaar geleden koos hij voor het einde in plaats van voor een vervolg. En ik breng nu dus al de helft van mijn leven zonder een jongere broer door.Uiteraard is het tragisch en triest wanneer jonge mensen zelfmoord plegen. Om welke redenen dan ook. En het blijft een ongemakkelijk onderwerp om ter sprake te brengen. Het is nog steeds een beetje taboe, vermoed ik. Omdat het emoties van een duistere en verdrietige kant benadert. Het verdriet van de zelfmoordenaar. Het verdriet van de nabestaanden. Misschien dat ik er op een dag meer mee doe dan ik nu al gedaan heb. Ooit namelijk een verhaal geschreven: Life Goes On. Toen ik het online plaatste, stond het geschreven verhaal alweer verder van me af en had ik er alweer andere gedachten bij. Zo is iets wellicht voortdurend in beweging. Zelfs rondom de dood.
De collage maakte ik enkele jaren na Fred's overlijden. Het is de achterkant van een platenhoes. The Magazine van Rickie Lee Jones. Ik vond het de perfecte achtergrond voor een vader-zoon fragment. En mijn moeder en ikzelf zijn ook een beetje aanwezig.
2 opmerkingen:
DIT VINDT IK NU ZO MOOI....DE HERINNERING BLIJFT....EN HET IS NIET SLECHT DE DINGEN TE OMSCHRIJVEN ZOALS ZE ZIJN....VOOR SOMMIGE IS DAT MOEILIJK ...MAAR HET HOORT BIJ HET LEVEN...AL IS NIET ALLES MOOI...MAAR HET IS ALS EB EN VLOED...DE NATUUR STERFT ELK JAAR OOK EEN BEETJE...OM DAARNA WEER ZIJN SCHOONHEID TE LATEN ZIEN...ZO ZAL IK OOK MIJN MOEDER NOOIT VERGETEN..NET ALS JOUW BROERTJE BIJ JULLIE HOORT
Hoi. Zie nu pas je reactie! Merci, hoor :-) xx
Een reactie posten