Hoog gewaardeerde gasten

Het regende mot en motter. Toch ging ik even de tuin in om te kijken of alles in orde was. Een gewoonte tegenwoordig, want er loopt van alles rond. Katten die drollen dumpen. Mollen die gaten graven en hoopjes aarde als bewijs van hun aanwezigheid achterlaten. Rondslingerende afgeknapte takken van naburige bomen. En beestjes. Allemaal beestjes.

's Avonds horen we het geluid van kikkers met pauzes aanzwellen en weer stil vallen. Een paar dagen geleden zag ik hele kleine kikkertjes in het schuurtje verdwijnen, onder de kieren van de deuren. Alles erop en eraan, maar dan absoluut niet groter dan een centimeter. Of nog kleiner, zelfs. Waarschijnlijk worden ze aangetrokken door de vijver van de buren. En komen ze van de vijver bij onze andere buren. Het was een mooi gezicht.

Ook libellen laten zich in diverse kleuren blikken. Helder blauw of diep rood. Prachtig! Maar het meest bijzonder zijn de ontmoetingen met sprinkhanen. Omdat dit een bijzondere betekenis voor me heeft. Daarover wellicht een andere keer, maar het heeft wel met mystiek en met Freddy te maken. In een notendop komt het erop neer dat het iets positiefs betekent, ik beschouw de waarneming van zo'n klein groen beestje als een boodschap. Meestal krijg ik meteen kippenvel en schikken mijn gedachten zich op een gegeven moment precies goed, zodat ik weet wat de achterliggende essentie is. Want dan wordt het kippenvel vergezeld van een warme gloed en een opgewekt gevoel.

Vanmorgen ging ik dus de tuin in terwijl het regende. Ik had Groot kaasjeskruid geplant, uit een zaadje. Elke dag kijk ik hoe het met de plant gesteld is.

Ineens zag ik iets groens op een van de bladeren. Aaah, een sprinkhaan-achtige, dacht ik meteen euforisch. Ik rende naar huis om de camera te pakken en bedacht me onderwijl dat een paar druppeltjes de camera niet zouden beschadigen. Als ik mijn hand erboven zou houden met het foto's maken, dan zou het moeten lukken, zo stelde ik mezelf gerust. Als nu dat beestje nog maar op het blad zou zitten...

En ja, ze was niet verdwenen. Zo kon ik, op goed geluk, enkele plaatjes schieten. Met enig zoekwerk op de website van forum.waarneming.nl kwam ik er dus achter dat het geen mannetje, maar een vrouwtje is. En van de soort die als Struiksprinkhaan (Leptophyes punctatissima) bekend staat, in het Engels heten ze bush cricket. Geweldig! Het is de eerste keer dat ik zo'n bush cricket zie.

In het foto-album heb ik ook nog foto's van twee andere encounters toegevoegd, die zijn van 12 en 30 juli. Ben even vergeten welke soort precies, maar de grote is een Katydid, zoals ze in het Amerikaans heten. Het is een beetje verwarrend, omdat ze ook onder de bush crickets vallen. Maar daar blijken er zo'n 6000 verschillende soorten van te zijn...