Op woensdagmiddag 8 september hebben wij Gaucho moeten laten inslapen. Hij had teveel pijn, kon eigenlijk al niet meer lopen en stond trillend op zijn benen. Het was een moeilijke beslissing, vooral omdat hij in zijn hoofdje nog helemaal bij was. Nog steeds alert als de postbode kwam. Nog steeds de wil om te blaffen als het bezoek op stond om naar huis te gaan.
Maar het ging allemaal niet meer zo lekker. Gaucho was geboren op 28 december 2000. In zijn tiende levensjaar hebben wij afscheid moeten nemen, gelukkig gewoon thuis in zijn vertrouwde omgeving. Het was niet zo eng als gedacht en hij lag rustig in zijn mandje toen de dierenarts kwam en we met zijn vieren (mijn ouders, de dierenarts en ik) om hem heen zaten, wat babbelden en hem tot op het laatste wakende moment aaiden. Ik ben hartstikke blij dat ik in de anderhalf jaar dat hij bij mij was, meer dan driehonderd foto's heb gemaakt. En toen had ik niet eens een digitale camera!
Gisteren heb ik gauw een collage gemaakt. En terwijl ik een keuze maakte, besefte ik dat Gaucho een rijk leven had. Mensen die zielsveel van hem hielden, vele hondenvriendjes door de jaren heen, van groot tot klein, tot duf en (ogenschijnlijk) gevaarlijk. Vooral met mijn gehandicapte oom Emiel (ook al overleden) kon hij het goed vinden, Gaucho sprong dan op de bank en begon mijn oom enthousiast te likken. Verder had hij altijd enorm veel pret met een balletje en ander speelgoed. Hij had best een grote collectie pluche ballen, van groot naar klein.
Zelfs al is hij naar mijn gevoel veel te vroeg vertrokken, de jaren dat hij er was, waren machtig mooi. Hij was een hele lieve hond, altijd geinteresseerd in andere mensen (want dan bleef hij stokstijf staan en keek hij de mensen met een schuin koppie aan) en altijd in voor voetbal of een spelletje met de tennisbal. Hij at als pup graag komkommer, zalm en wortel, had merkwaardige tics (gooide graag zijn brokjes uit de etensbak en at ze dan van de vloer of van het tapijt) en liet zich alleen knuffelen als hij er zin in had.
Dankjewel lieve Gaucho, voor je vrolijke en innemende gezelschap. Ook Sascha en Sara zullen je heel erg gaan missen. Voor foto's van zijn laatste uurtjes, klik hier. De zon scheen en we hebben hem nog fijn in de tuin rond gedragen en lekker met hem in het zonnetje gezeten. Want dat deed hij graag, in de zon zitten. Naar mieren en vliegen op de tegels kijken. Met schuin hoofd. Urenlang.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten