Definitief afscheid

Mijn vader had het sinds de dood van Gaucho erg zwaar. Hij zag er niet al te best uit en had een grauwe kleur op zijn gezicht. Hij was in de rouw. Hij is in de rouw. Voor een hartpatient in afwachting van een operatie geen al te beste staat van zijn.

Zaterdag ging de telefoon bij mijn ouders. Het dierencrematorium in Beek. De dame had enkele vragen. Mijn moeder liet weten dat ze Gaucho individueel wou laten cremeren en zijn as graag in een urn wilde bewaren. De dame vertelde dat er een heuse afscheidsceremonie kon worden gehouden en dat mijn ouders nog afscheid van Gaucho mochten nemen. Zijn lijfje zou dan voor een poosje worden opgebaard.

Ik kon niet mee vanwege dringende verplichtingen met werk, maar mijn moeder en een vriendin zouden absoluut gaan. Mijn vader wilde niet. Hij vond het te emotioneel. Te moeilijk. Aanvankelijk. Want vanmorgen vroeg belde mijn moeder om te vertellen dat mijn vader toch mee zou gaan. Een goed besluit, dacht ik zo.

In de namiddag belde ik hen op. Het was een mooie ervaring geweest, zo vertelde mijn moeder. En mijn vader was ook erg blij dat hij toch mee was gegaan en Gaucho nog even gezien had. Mijn vader had zelfs weer kleur op zijn gezicht toen ik met Sascha en Sara even bij mijn ouders ging kijken. Ik importeerde de foto's van de camera naar de computer en zo kon ook ik zien hoe de allerlaatste minuten van Gaucho's stoffelijke zijn beleefd werden.

Gaucho lag er echt heel mooi bij. Alsof hij sliep. Hij prijkt nu in een kleine beige urn op de piano, met twee kleine kaarsjes om hem eer te betonen. Het was een lief klein kereltje.