Knoop in je zakdoek

Het is de tweede dag, vandaag. Gisteren zag ik dit kadaver voor het eerst liggen. Er is een varkensboerderij om de hoek van onze straat. De boer heeft vorig jaar nog bijgebouwd. Extra opslagruimte voor landbouwmachines en hooi. Maar ook extra ruimte voor varkens die geen ruimte hebben. Als je snapt wat ik bedoel.

Het was wel eens geshockeerd stil staan. Letterlijk en figuurlijk. Er tijdens een koude en donkere avond met de honden langs lopen. En dan ineens oorverdovend gekrijs horen. Dat gaat door merg en been. Gemengde gevoelens. Half om half gehakt. Maar verderop de koeien van Pierre en Marie-Therese. Nieuwsgierig en vriendelijk. Als kalfjes bang voor de honden, maar eenmaal gewend, toch ook weer nieuwsgierig. En altijd vriendelijk. Broodje tartaar.

Toen ik het kadaver van dat varken gisteren zag liggen, werd ik overrompeld door een groot gevoel van triestheid. Ik eet nog steeds vlees, al zij het met mate. En dan ook nog scharrelvlees van Willems op Sint-Pieter. Maar nooit een hele lap vlees op het bord. Altijd in stukjes, verwerkt in een gerecht.

Varkens zijn intelligente dieren. Enkele jaren geleden bezocht ik een varkensboerderij in Riemst, (toen nog minister van Landbouw) Yves Leterme was er ook, met zijn voet in het gips. Het was mijn taak er een verslag van te schrijven voor de streekkrant. De boer troonde me mee de hal in, wilde trots laten zien dat er veel biggetjes waren geboren. De immense hitte en stank deden mijn adem stokken. De boer en zijn vrouw liepen er onverstoord rond en babbelden honderduit. Voor hen de gewoonste zaak van de wereld.

Ik zag een zeug met heel wat biggetjes aan haar lijf. Een moeder die haar jongen voedt. Ze tilde even haar hoofd op, de oren flapten wat in het rond. De biggetjes namen geen notie van mijn aanwezigheid. Te druk met drinken. Ik telde tot tien en liep zo kalm als mogelijk terug naar de zuurstof aan de andere kant van de deur.

Door de jaren heen zo links en rechts leesvoer genuttigd over varkens en hun hoge intelligentie. Niet zo lang geleden was er een soort van tentoonstelling op Plein '92 in Maastricht waar ik toevallig passeerde. De beelden bleven zeker hangen. Daarom. Bij deze een knoop in mijn zakdoek voor de knoop in mijn maag toen ik vanmorgen weer dat arme dier zag liggen. Met het voornemen om in 2011 zeker compleet vegetarisch te zijn!