Dit zijn Rumpus (l) en Bud (r). Rumpus zat in een koffertje met kerstspulletjes. We mochten ooit de kelder van tante Theo (vriendin van mijn moeder) leegmaken. En daar zat ie, verstrikt in jeukend engelenhaar, in een oud blauw koffertje uit de jaren 50 of 60. Wat me meteen aan hem opviel, was zijn houding. Sindsdien is hij de mascotte van Mizar6, dat voorheen als Mizar5 bekend stond in de Steely Dan online community. Gedurende enkele jaren schreef ik artikelen, zocht ik nieuws en interviewde ik musici die met Steely Dan te maken hadden of er anderszins door geraakt in hun muzikale bestaan. Maar op een gegeven moment is de koek op. En sla je andere wegen in.
Van Maureen Hakker (zij adopteerde Nanda, het zusje van onze vondeling Sara) kreeg ik Bud en al snel bleek dat hij het goed kon vinden met Rumpus. Dus werden ze gezworen maatjes en gezamenlijk gastheer voor Mizar6 en het gastenboek. Mijn bijdragen aan Mizar6 zijn minstens zo onregelmatig en summier als voor dit weblog.
De JekerJazz dagen liggen alweer achter ons. Vanmiddag voor mijn laatste interview even naar Diepenbeek en dan is mijn werk voor het boek Haspengouw zo goed als klaar. Dan even de ruimte nemen om alles wat te laten hangen en drijven en zweven.
Eergisteren deed ik boodschappen bij de C1000. De jonge kassajuffrouw mocht bijna met pauze. Ik moest 12,23 euro afrekenen. Wat een geluk, ik kon het helemaal gepast neertellen. Twee briefjes van 5, een 2 euro munt, twee muntjes van 10 cent, eentje van 2 cent en 1 cent. De kassajuffrouw telde het na en schudde haar hoofd. "Nee," zo zei ze beslist, "dat is niet genoeg." Waarop ik enigszins verbaasd naar de terminal keek en er toch echt 12,23 zag staan. Vervolgens opperde ik mijn bezwaar. "Nee," zo zei ze nogmaals, "ik kom nog twee cent tekort, we ronden altijd naar boven af dus wordt het 12,25."
Tja, toen ging er bij mij een kleine stop door. Belachelijk! Ik protesteerde luid tegen deze ridicule regel en gaf nogmaals aan dat ik 12,23 moest betalen, dat ik haar dit bedrag gepast gegeven had en dat ik niet van plan was meer te betalen dan nodig. De kassajuffrouw bleef echter ook nee schudden en uitleggen dat ze bij 12,21 naar beneden afronden en dat ik daar dan weer voordeel van zou hebben. Met andere woorden...
???????
Een van haar collega's was dozen aan het opruimen en hij besloot assistentie te verlenen. Hij schatte de situatie in, keek naar de handen van de kassajuffrouw waarin ze mijn geld hield en zei toen dat als een klant het geld gepast had, ze het dan maar zo moesten laten gaan. Alsof het een geste, een uitzondering was.
Dit is de wereld waarin we leven. Men slaat munt uit situaties en men slaat muntjes (2 en 1 cent) die in de dagelijkse praktijk als ongewenst worden gezien omdat het inwisselen bij de bank weer geld kost.
Om van gedresseerde kassajuffrouwen nog maar te zwijgen :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten