Er is altijd nog ...

"Ben ik nu een tijdbom?" vroeg mijn vader zich af. Gisteren waren ze van 's ochtends vroeg tot eind van de middag in het azM. Donderdag kregen ze namelijk telefoon. Bevestiging van het ziekenhuis. De open hart operatie was een dag naar voren geschoven. Niet dinsdag, maar maandag zou mijn vader onder het mes gaan. Zondagavond acht uur moest hij in het azM zijn en op vrijdag nog een hele dag vooronderzoek en gesprekken met diverse hartspecialisten.

Ik was gisteren net binnen van een wandeling met de honden toen de telefoon ging. Het was mijn moeder. Haar stem klonk vlak en vermoeid. "Het gaat niet door," zo zei ze met teleurstelling prominent aanwezig in de boodschap. "Zijn halskransslagaders zijn te slecht en ze willen het risico niet nemen."

Tja. Ik draai de film even vliegensvlug terug naar dinsdag, toen er een brief van het ziekenhuis kwam en deze aangaf dat hij de 12de geopereerd zou worden. Dat bericht kwam ook als bij donderslag aan, want de verwachting was pas eind oktober. Vervolgens schuiven ze het telefonisch nog een dagje naar voren en na een hele dag in het azM, een maaltijd met aardappelen, bloemkool en zoute jus (andere hartpatienten stelden dezelfde vraag, hoe komen ze er bij om zoveel zout in ons eten te doen?) verder, kreeg mijn vader te horen dat ze er toch maar vanaf zien.

Nu, een dag later is mijn vader opgelucht en mijn moeder iets over haar aanvankelijke teleurstelling heen. Zij dacht dat de operatie van mijn vader een soort superman zou maken, vermoed ik. Iemand die ineens de Tour de France zou kunnen fietsen? Iemand waar ze zich geen zorgen meer over hoefde te maken?

Met een aangepaste levensstijl, goede voeding en vooral een zonnig humeur kun je veel voor elkaar krijgen. Zelfs als je lichaam aan het aftakelen is. Met ondersteunende medicijnen kan mijn vader nog een tijdje mee. Veel is afhankelijk van zijn eigen opstelling, uiteraard.

De ziekte van Gaucho en diens onvermijdelijk inslapen speelde denk ik ook een grote rol. Het is nu een maand geleden dat Gaucho zijn laatste rondje in de tuin liep, door mij gedragen want zelf lopen ging niet meer. Mijn ouders willen absoluut geen nieuwe hond en ook geen andere huisdieren meer. Maar er kwam altijd al een kat in de tuin die nu steeds dichterbij komt. Alsof hij voelt dat Gaucho er niet meer is. En de tuin dus veilig. Gaucho echter verre van vijandig tegen poezen, omdat hij als pup een witte poes als vriendinnetje had, voor een poosje.

Deze kat krijgt elke dag iets lekkers van mijn ouders. Het mooie beestje stond laatst voor de keukendeur en wilde naar binnen. Staart omhoog, topje omgekruld en allerschattigst "MAUWW" roepen. Nee. Mijn ouders laten hem niet naar binnen. Wel spenderen ze een paar minuutjes in de tuin terwijl de kat het lekkers oppeuzelt, of laten ze zich talloze dankbare kopjes geven. Het raampje van de schuur staat in ieder geval op een kier. Voor het geval de poes zijn eigen huis niet binnen kan. Want hij woont een paar meter verderop in het volgende huizenblok.

En zo gaat het leven door.