Requiescat in pace

Nederland is geraakt door het nieuws dat Antonie Kamerling zelfmoord pleegde. Het is uiteraard triest voor zijn naaste familie en vrienden, en met een beetje geluk wordt het verzoek om privacy door de bekende nieuwsjagers van roddelbladen en dergelijke ook echt gehonoreerd. Maar amper enkele uurtjes nadat het nieuws zich als een lopend vuurtje verspreidde, kwam je alweer digitale krantenkoppen tegen die er niet om logen. Sensatielust en zoveel mogelijk lezers bereiken is ook in dit tragisch verhaal een sterk pulserende tendens.

Het treft ook de stad Maastricht een klein beetje, omdat Antonie de schoonbroer van de nieuwe burgemeester is. Was.

Maar in al dit Grote Sterven (zojuist gelezen op Facebook, bij Ruben L. Oppenheimer), kan ik het niet helpen om wat kanttekeningen te plaatsen bij de reacties van geschokt en rouwend Nederland. Men rouwt in eerste instantie niet om de persoon Antonie Kamerling, want die kenden ze helemaal niet. Ze kenden alleen de acteur en de rollen die hij vertolkte. Ze kenden alleen de zanger en de berichten in de bekende bladen waarover dan breeduit gesproken werd, zodat je als toevallig toehoorder ongewild op de hoogte was van wat Bekend Nederland uitspookte in hun openbaar persoonlijk leven.

Grappig genoeg staan berichten van zelfmoord normaliter niet meer in de krant. Tenminste, daar is men het nog altijd niet over eens. In 1987, toen Freddy van de Euromast sprong, verzekerde de Rotterdamse politie me dat dit niet in de kranten zou verschijnen, want dat was min of meer not done. En het blijken doorgaans ook alleen de zelfdodingen in de entertainment- of zakenwereld die, soms tot in details, een groot publiek bereiken. Omdat iemand in de publieke belangstelling staat en het publiek er recht op heeft?

Maar wat bereik je ermee? Een andere bekende opperde op FB de gedachte "misschien dat nu eindelijk eens wat meer aandacht komt voor de GGZ van onze maatschappij," wat bij mij meteen vraagtekens opriep.

Vorig jaar pleegde de Belgische presentatrice/zangeres Yasmine zelfmoord door zich in de schuur te verhangen. Je leest die woorden vlot en argeloos van het beeldscherm in een gewone dagkrant en slikt na enkele seconden toch even iets weg. Jemig. Dat beeld hoeft er voor mij eigenlijk niet bij. Het is een heel natuurlijke reactie, zelfs als je in eigen kring met zelfmoord te maken hebt gehad. En met googelen kwam ik dit bericht tegen over een mediadebat ten aanzien van berichtgeving over zelfmoord.

Er is natuurlijk een enorm verschil tussen de zelfmoord van een Antonie Kamerling en dat van de Westfriese jongen zoals in de link naar het mediadebat als voorbeeld wordt aangehaald. Want als bekende Nederlander voedde Antonie (de mooie blonde jongen) menig fantasie door de jaren heen, fervente televisiekijkers leefden met zijn rollen mee en vormden zich een beeld, door het werk van de acteur/zanger en zijn verschijningen in het openbaar, in artikelen en interviews.

Maar er wordt natuurlijk ook weer fiks geoordeeld. Wat zielig voor zijn vrouw. Wat een drama voor zijn kinderen! Vandaag, morgen en waarschijnlijk nog een paar daagjes, is Antonie Kamerling voorpaginanieuws, is zijn zelfmoord het bittere snoepje van de week, tot de aandacht van het publiek en de media verslappen en het alleen nog zijn naaste familie en vrienden zijn die dit verlies dagelijks beleven.

Jaren geleden maakte ook de toen veelbelovende acteur Hans van Tongeren (wie ...?) een eind aan zijn leven. Hij was 27 jaar. Hij deed dat op 25 augustus, geheel toevallig de geboortedag van Antonie Kamerling. En dat maakt deze cirkel wat mij betreft rond.