Niet dat dit echt nodig is bij de kleine Souris. Ze is niet schuw en niet bang voor mensen. Ze speelt en ontdekt liever dan dat ze op schoot zit, maar ze is op haar manier wel bijzonder gericht op mensen en kan heel bewust in gezelschap vertoeven. Niet als accessoire, maar als volwaardig gezelschap dat meekijkt als je eet (of zelfs op je knie gaat zitten hoe je gebakken aardappeltjes kauwt en het zelfs waagt om verwachtingsvol te likkebaarden... zonder het gewenste resultaat want gebakken aardappeltjes zijn niet bedoeld voor kittens) of hoe je probeert je te concentreren op je werk, al typende op het toetsenbord, een van de handen altijd paraat om een nieuwsgierig speels kitten af te weren die dat ook in de gaten heeft en dan hupla! met een mooi boogje over je handen springt...Maar omdat ze zo gedreven kan spelen, vergeet ze ook dat ze moe wordt en is er wat externe hulp nodig om haar tomeloze kitten-energie juist te doseren. Dus toch die knuffeltherapie! Dat kalmeert haar en dan plaats ik haar makkelijk terug in de bunker waar ze na een hapje eten naar dromenland vertrekt, per innerkitty! Daarstraks lag ze een tien minuutjes op schoot, heftig te spinnen met de ogen dicht. Dan aai je haar over d'r kleine lijfje dat toch alweer twee handen lang is, vergeleken met zo'n anderhalve maand geleden dus het dubbele. Want toen was ze niet veel groter dan een hand!
Sara, een van onze honden, heeft eergisteren naar Souris gehapt. Er is niks verschrikkelijks gebeurd, maar het was toch een vervelend incident. Daarom is het ook belangrijk om een goed thuis voor Souris te vinden. Ze is geweldig gezellig en als het kon zouden we haar hier graag houden, maar het huisje is gewoonweg te klein voor twee verwende honden en een levendig kitten.
Zoals ze op bovenstaande foto zit, kan alleen als de honden niet thuis zijn. Of aan de andere kant van de deur stilletjes staan te janken... da's toch niet leuk, voor niemand niet?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten