Onweer en bliksem

Vannacht heeft het hard geregend. Maar nog harder gedonderd en gebliksemd. Souris kon er niet van slapen. Sara lag eerst op de bank, maar kon het drukke gescharrel in de hoek van de kamer niet waarderen, ze keek misnoegd en slaperig en vertrok naar haar mandje boven in de werkkamer. Dus de deur kon dicht en de bunker open. Souris was helemaal hyper, zo bleek. Als een bezetene vocht ze met haar muis, onder de kast, onder de stoel, langs de rand van de bank. Elke poging om een knuffelmoment in te lassen mislukte volledig, dus liet ik Souris maar uitrazen. En dat terwijl ik zelf ook het liefst wou slapen!

Zo heeft Souris tot zeker kwart over een 's nachts rondgerend, soms ook alsof de duivel haar op d'r hielen zat; met haar nageltjes geklemd aan alles wat haar maar vast kon houden terwijl ze klom, sprong en geen seconde op een plek kon blijven staan.

Tot ze toch alweer moe begon te worden en naast me op de wollen deken kwam hangen. Eerst nog enorm beweeglijk en schijnbaar besluiteloos... ik zit hier wel lekker maar oh, daar in de hoek moet ik wezen of nee toch niet, ik spring even op de tafel nog en jee, ben ik alweer vergeten hoe ik in die lamp moet springen...

De knuffel- en aai sessie. Souris spint steeds harder en sluit steeds langer haar oogjes en wordt zichtbaar kalmer. Na twintig minuten kan ik haar zonder dat ze zich los wurmt naar haar bunkertje dragen en haar terwijl ze me aankijkt zachtjes welterusten wensen. Ze gaat smakelijk staan eten en dan wordt het weer stil...

Deze foto is van vanmorgen. Een uurtje rondrennen achter muis, proppen en ander speelgoed. Tweede uurtje is ze weer relaxed, zit ze op vensterbank, tafel of leuning en kijkt ze rond. Het is wel duidelijk dat ze van interactie houdt, of het nu met soortgenootjes dan wel mensen is. Je hoort het aan haar zachte korte kreetjes, alsof ze je port om de prop papier door de kamer te gooien, zodat zij er achter aan kan rennen. Samen eten vindt ze ook gezellig. Naast je op de bank haar brokjes knabbelen die jij haar een voor een voorzet, dat is super! Veel leuker dan zelf uit een kommetje eten.

Het poezenkind vindt het nu ook leuk om als een baby heen en weer gewiegd te worden. Ze ligt dan op haar rug in je armholte, vouwt haar voorpootjes over elkaar en kijkt je aan of rond, gaapt zo af en toe, strekt een pootje uit en spint naar volle tevredenheid...