zondag 4 november 2012

Bazooka

Kun je na maanden van afwezigheid gewoon de draad weer oppikken? Tegenwoordig geef ik namelijk de voorkeur aan veretherende gedachten, een in vluchtigheid opgaan en verdwijnen van die spinsels in het hoofd, precies zoals ze gekomen zijn. Uit het niets naar het niets. Schepen in de nacht.

Maar deze zondag markeert een gebeurtenis welke maar moeilijk te vergeten is. Dus kan ik het beter in een blog verwerken en het op die manier een plek proberen te geven. Vorige week zondagochtend is mijn lieve binnen- en buitenkater Bazooka door een auto aangereden. Hij heeft het niet overleefd. Hij was net als BruBru een buitenkat die ineens opdook. BruBru heeft zich inmiddels meervoudig voortgeplant en laat zich in mijn tuin niet meer blikken. Hij verblijft enkele weilanden en tuinen verderop, tegenwoordig. Maar ik heb wel drie van zijn kittens in huis, omdat ze op de boerderij waar ze geboren waren weinig kans maakten. Met die drie kittens gaat het hartstikke goed. En eerder dit jaar was er dus Bazooka bij gekomen.

Een cyperse kat die aanvankelijk op afstand bleef, maar opeens toch benaderbaar was met een hoog knuffelgehalte. Niet lang daarna kwam hij bloedend mijn tuin in waar ik op dat moment net BruBru van eten voorzag. Bazooka bloedde uit zijn neus, op de tong en rondom zijn linkeroog. Het lukte me hem te vangen en naar de dierenarts te brengen. Die heeft hem gelijk ook maar gecastreerd. En toen moest Bazooka een week binnenshuis blijven. Dat was spannend, een onbekende zwerver in huis nemen waar al twee honden en twee poezen wonen. Maar het ging wonderwel goed en Bazooka bleef. Al ging hij op een gegeven moment wel weer gewoon naar buiten. Want dat was hij gewend. Binnen houden was in zijn geval dierenmishandeling geweest. Hij was echter niet zo dol op wind en regen en bleef dan wel graag spinnend in huis.

Elke avond riep ik hem binnen. Ik noemde hem ook wel Menneke. Want dat was ie ook. Een lief menneke. Hij was geweldig met de honden, niet moeilijk bij de dierenarts en ook tijdens de kennismaking met Souris en Sumi stelde hij zich enorm geduldig en rustig op. Prachtig om daar getuige van te zijn geweest.

Het is na een week nog steeds moeilijk om hem niet meer om ons heen te hebben. Elke avond als het begint te schemeren wil ik nog naar buiten om hem binnen te roepen. Geregeld kijk ik nog of ik hem ergens op een muurtje of in een tuin zie genieten. Want dat kon ie als de beste. Genieten van het buiten zijn.

Voor nu laat ik het hier bij. Een filmpje van zijn eerste dag weer buiten na die verplichte week binnen, eind april begin mei.

Geen opmerkingen: